Худо ба Нӯҳ гуфт: «Дари киштиро дар паҳлӯяш гузор» (Ҳастӣ 6:16 NKJV). Ба таври маҷозӣ гӯем, Худо барои мо низ дарвозаеро фароҳам овардааст, ки ба киштии наҷоти Ӯ дохил шавем: «Исо гуфт... «Ман дарвоза ҳастам. Агар касе аз Ман дохил шавад, наҷот хоҳад ёфт» (Юҳанно 10:9). Ва Ӯ моро даъват мекунад, ки ба Ӯ ҳамроҳ шавем: «Ба киштӣ дохил шав, ту ва тамоми хонаводаат» (Ҳастӣ 7:1). Худо ҳеҷ гоҳ аз мо намехоҳад, ки ба ҷое равем, ки Ӯ бо мо нахоҳад буд. Даъвати Ӯ ба «омадан» ба ҳамаи онҳоест, ки «дар назари Худованд файз ёфтаанд» (Ҳастӣ 6:8).
Пас аз дохил шудан ба киштӣ, ғамхории Худо идома меёбад. Системаи амниятии Ӯро ба назар гиред: «Онҳое, ки дохил шуданд... мувофиқи фармони Худо дохил шуданд, ва Худованд онҳоро дарун маҳкам кард» (Ҳастӣ 7:16). Мисли Нӯҳ ва оилаи ӯ, пас аз дохил шудан ба ғамхории Худо, мо наметавонем берун афтем, зеро Худо дарро мебандад ва калидро дар даст дорад. Вақте ки мо бо Ӯ ҳастем, мо бехатар ва амн ҳастем, аз ҷониби Ӯ ва барои Ӯ нигоҳ дошта мешавем.
Танҳо ҳашт нафар аз нобудии он насли шарир наҷот ёфтанд, ки «ҳар як нияти... танҳо бадӣ буд» (Ҳастӣ 6:5). Баъзе нависандагон мегӯянд, ки рақами ҳашт маънои оғози навро дорад – ва ин тавр ҳам буд! Вақте ки онҳо барои саёҳати оянда дар киштӣ хона месохтанд, ин вақти босаброна ба Худо дар офариниши нав эътимод кардан хоҳад буд: «Агар касе дар Масеҳ бошад, ӯ офариниши нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шудааст» (2 Қӯринтиён 5:17).
Худо инчунин ба Нӯҳ гуфт, ки «барои киштӣ тирезае созад... онро аз боло ба як зироъ тамом кунад» (Ҳастӣ 6:16). Бо гузоштани тиреза дар боло Ӯ назари Нӯҳро ба «чизҳои боло» равона кард. Дар киштии наҷоти Ӯ имрӯз Ӯ низ мехоҳад, ки мо ба «ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ» (Эфсӯсиён 1:3) назар кунем, на ба марг ва нобудӣ, ки ин қадар як қисми ҷаҳони атрофи мост. Ӯ мегӯяд: «Фикри худро ба чизҳои боло гузоред, на ба чизҳои рӯи замин» (Колоссиён 3:2).
Оё шумо аз дарвозаи Ӯ ба киштии Худо дохил шудаед? Оё шумо аз манзара лаззат мебаред?
