Панҷ чизе, ки шумо бояд донед
Шояд шумо дар бораи Китоби Муқаддас ё илоҳиёт чизе донед ё надонед, аммо барои наҷот ёфтан ба таври абадӣ, донистани инҳо муҳим аст:
1. Шумо бояд донед, ки шумо дар назари Худо гуноҳкор ҳастед.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест» (Рум. 3:10 ESV). Агар дуруст бошад, ки ҳеҷ кас одил нест, пас шумо на одил ҳастед ва на нек, шумо гуноҳкор ҳастед.
«Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке аз мо ба роҳи худ рафт» (Иш. 53:6). «Ҳама» шуморо низ дар бар мегирад. Танҳо ду роҳ вуҷуд дорад: роҳи шумо ва роҳи Худо. Агар шумо дар роҳи Худо набошед, пас шумо дар роҳи худ ҳастед, яъне шумо гумроҳ шудаед ва дар назари Худо гуноҳкор ҳастед.
2. Шумо бояд донед, ки Масеҳ гуноҳи шуморо бардошт.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Худовандгуноҳи ҳамаи моро бар Ӯ гузошт» (ояти 6). Худо бояд гуноҳи шуморо доварӣ мекард, то тавонад ба шумо наҷот пешниҳод кунад. Кафорат, қурбоние барои бартараф кардани гуноҳ, бояд дода мешуд. Исои Масеҳ ин қурбониро вақте дод, ки Ӯ гуноҳҳои шуморо дар ҷисми Худаш бар салиб бардошт ва ба ҷои шумо мурд (1 Пет. 2:24, 3:18).
3. Шумо бояд донед, ки шумо худро наҷот дода наметавонед.
«Зеро ки шумо ба василаи имон ба файз наҷот ёфтаед. Ва ин аз шумо нест» (Эфс. 2:8), Китоби Муқаддас мегӯяд «на аз шумо нест», зеро ҳеҷ кас наметавонад наҷотдиҳандаи худ бошад. Далели он ки Масеҳ дар Ҷолҷота барои шумо мурд, далели равшан ва қатъӣ аст, ки шумо худро наҷот дода наметавонед.
4. Шумо бояд донед, ки Исои Масеҳ – ва танҳо Ӯ – метавонад шуморо наҷот диҳад.
«Номи Ӯро Исо хоҳӣ гузошт, зеро ки Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод» (Мат. 1:21), ваъда дод фариштае, ки таваллуди Исоро эълон кард.
«Ва дар ҳеҷ каси дигар наҷот нест, зеро ки дар зери осмон номи дигаре ба одамон дода нашудааст, ки ба воситаи он мо наҷот ёбем» (Аъм. 4:12). «Исо гуфт… «Ман роҳ ҳастам… Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман»» (Юҳ. 14:6). Китоби Муқаддас ба таври возеҳ мегӯяд, ки Худованд Исои Масеҳ – ва танҳо Ӯ – метавонад шуморо наҷот диҳад. Ҳеҷ каси дигаре нест, ки метавонад!
5. Шумо бояд Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунед.
Шумо метавонистед ғизои зиёд дошта бошед, аммо агар шумо онро намехӯрдед, ҳеҷ гоҳ шуморо аз гуруснагӣ наҷот намедод. Агар шумо аз ташнагӣ мемурдед, шумо бояд оберо, ки ба шумо пешниҳод шуда буд, менӯшидед. Ё агар мори заҳрнок шуморо газида бошад ва шумо аз заҳри он мемурдед, шумо бояд зидди заҳрро мегирифтед.
Ин аст он чизе ки Худо барои он чизе ки ба шумо лозим аст, пешниҳод мекунад: «Ба ҳамаи онҳое ки Ӯро қабул карданд, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон оварданд, Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд» (1:12).
Чӣ тавр шумо метавонед фарзанди Худо шавед? Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунед.
Шумо бояд қарори худро қабул кунед
Ҳоло, ки шумо ин панҷ чизро медонед, чӣ кор хоҳед кард? Оё шумо Исои Масеҳро ҳозир ба дили худ даъват мекунед? Оё шумо Ӯро қабул мекунед? Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр..
