Пас аз марги Ҳомон, душмани яҳудиён, шоҳ Аҳашверош ангуштарини худро, ки аз Ҳомон гирифта буд, ба Мардакай дод ва Мардакайро ба мақоми дуюми баландтарин дар салтанат таъин кард. Баъдтар, дар рӯзе, ки Ҳомон нақша дошт яҳудиён нобуд карда шаванд, онҳо ҷони худро ҳифз карданд, аз душманони худ оромӣ ёфтанд ва ба ҷои ин ҳазорон душманони худро дар саросари салтанат куштанд.
Дар рӯзи чордаҳуми Адар онҳо истироҳат карданд. Ин рӯзи бузурги ид ва шодӣ, ид ва рӯзи фиристодани тӯҳфаҳо ба якдигар ва ҳадяҳо ба камбағалон буд. Мардакай ба ҳамаи яҳудиёни наздик ва дур дар салтанат навишт, то ба онҳо фармон диҳад, ки ин рӯз ва рӯзи баъдиро ҳар сол дар ҳар оила, ва дар ҳар шаҳр, ва ҳар вилоят нигоҳ доранд, то ки ёди онҳо дар миёни наслҳои онҳо аз байн наравад. Ин ид Пурим номида шуд. Яҳудиён имрӯз ҳам ин иди шодиро, ки наҷоти бузурги онҳоро нишон медиҳад, нигоҳ медоранд.
Юҳанно 10:22 иди дигареро, Иди Тақдис — ҳоло Ҳанукка номида мешавад — зикр мекунад, ки яҳудиён пас аз як ҳодисаи шодии баъдӣ дар таърихи худ таъсис доданд. Бешубҳа дуруст аст, ки раҳматҳо ва наҷотҳои Худовандро бо дилҳои шукргузор ба Ӯ барои раҳматҳои Ӯ ёд кунем. Бисёре аз забурҳо Худоро барои наҷот додани халқи худ аз золимони онҳо ҳамду сано мегӯянд.
Биёед ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунем, ки Худованд Исо шикастани нонро барои мо таъсис дод, то Ӯро дар азоб ва марги Ӯ ёд кунем. Биёед Ӯро ибодат кунем, шукр гӯем ва ҳамду сано гӯем, вақте ки Ӯро ҳар рӯзи Худованд бо дилҳои пурмуҳаббат ва ибодаткунанда ёд мекунем.
