Имони масеҳӣ бар пояи марг, дафн ва эҳёи ҷисмонии Худованд Исо бунёд ёфтааст. Эҳёи Ӯ як ҳақиқати мутлақ аст, ки аз ҷониби бисёре аз пайравонаш, ки Ӯро пас аз маслуб ва дафн зинда диданд, тасдиқ шудааст.
Биёед ба он чизе, ки Ӯ пеш аз маргаш дар бораи эҳёи худ гуфта буд, назар андозем: «‘Ин маъбадро вайрон кунед, ва дар се рӯз Ман онро барқарор мекунам’ ... Ӯ дар бораи маъбади бадани Худ сухан мегуфт» (Юҳанно 2:19,21 NKJV). «Аз ин рӯ, Падари Ман Маро дӯст медорад, зеро Ман ҷони Худро мегузорам, то онро дубора гирам» (Юҳанно 10:17). «Инак, мо ба Ерусалим меравем, ва ҳама чизҳое, ки аз ҷониби пайғамбарон дар бораи Писари Одам навишта шудаанд, иҷро хоҳанд шуд. Зеро Ӯ ба ғайрияҳудиён супурда хоҳад шуд ва масхара ва таҳқир ва туф карда хоҳад шуд. Онҳо Ӯро тозиёна мезананд ва мекушанд. Ва дар рӯзи сеюм Ӯ дубора эҳё хоҳад шуд» (Луқо 18:31-33).
Мо медонем, ки Ӯ масхара, таҳқир, туф карда шуд, тозиёна зада шуд ва маслуб шуд. Мо инчунин медонем, ки дар рӯзи сеюм Ӯ аз байни мурдагон эҳё шуд. Пеш аз рафтан ба салиб, Ӯ ба шогирдонаш гуфт: «Шумо ҳоло ғамгин ҳастед; аммо Ман шуморо дубора хоҳам дид ва дили шумо шод хоҳад шуд, ва шодии шуморо ҳеҷ кас аз шумо нахоҳад гирифт» (Юҳанно 16:22). Пас аз эҳёи Ӯ, «Ӯ ба онҳо дастҳо ва паҳлӯи Худро нишон дод. Он гоҳ шогирдон шод шуданд, вақте ки Худовандро диданд» (Юҳанно 20:20).
Ҳавворӣ Юҳанно қабри холиро дид (Юҳанно 20:5,8). Ӯ овози Худованд Исоро пас аз эҳёи Ӯ ва пеш аз сууд ба осмон дид ва шунид. Пас аз сууд ба осмон, солҳо баъд, дар ҷазираи Патмос, ӯ Худовандро дид ва овози Ӯро шунид, ки мегуфт: «Ман ҳастам, ки зиндаам, ва мурда будам, ва инак, Ман то абад зиндаам. Омин» (Ваҳй 1:18).
Аввалин касе, ки Худованд Исоро пас аз эҳёи Ӯ дид, Марями Маҷдалия буд. Дар рӯзи аввали ҳафта вай ба қабр рафт ва гирякунон истод. Вай шунид, ки фаришта мегӯяд: «Ман медонам, ки шумо Исоро, ки маслуб шуда буд, меҷӯед. Ӯ дар ин ҷо нест; зеро Ӯ эҳё шудааст, чунон ки гуфт. Биёед, ҷоеро, ки Худованд хобида буд, бубинед. Ва зуд равед ва ба шогирдонаш бигӯед, ки Ӯ аз мурдагон эҳё шудааст» (Матто 28:5-7). Чанде пас, Исо ба ӯ гуфт: «Занак, чаро гиря мекунӣ? Киро меҷӯӣ? ... Исо ба ӯ гуфт: ‘Марям!’ Вай рӯй гардонд ва ба Ӯ гуфт: ‘Раббонӣ!’ (яъне, Устод)» (Юҳанно 20:15-16).
Ҳавворӣ Павлус гуфт: «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мувофиқи Навиштаҳо мурд, ва ... Ӯ дафн шуд, ва ки Ӯ дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо дубора эҳё шуд, ва ки Ӯро Кифос дид, сипас дувоздаҳ нафар. Пас аз он Ӯро беш аз панҷсад бародар якбора диданд, ки қисми зиёди онҳо то ҳол боқӣ мондаанд, аммо баъзеҳо хоб рафтаанд. Пас аз он Ӯро Яъқуб дид, сипас ҳамаи ҳаввориён. Сипас охирин Ӯро ман низ дидам, ҳамчун касе, ки пеш аз вақт таваллуд шудааст» (1 Қӯринтиён 15:3-8).
Кифос, ки Петрус аст, низ қабри холиро дид. Дар рӯзи Пантикост ӯ далерона ба яҳудиён эълон кард: «Ӯро, ки бо қасди муайян ва пешбинии Худо супурда шуда буд, шумо бо дастҳои беқонунӣ гирифта, маслуб карда, ба қатл расонидед; ки Худо Ӯро эҳё кард, дардҳои маргро кушода, зеро имкон надошт, ки Ӯ аз он нигоҳ дошта шавад ... Ин Исоро Худо эҳё кардааст, ки мо ҳама шоҳидони он ҳастем» (Аъмол 2:23-24,32).
Шоҳид касест, ки «дида ва шунидааст» (Юҳанно 3:32). Худованд Исо «Шоҳиди содиқ ва ҳақиқӣ» аст (Ваҳй 3:14). Петрус Ӯро дид, шунид ва дар ҳузури Ӯ хӯрд. Ҳавворӣ инчунин гуфт: «Шумо Муқаддас ва Одилро инкор кардед, ва хоҳиш кардед, ки қотил ба шумо дода шавад, ва Шоҳзодаи ҳаётро куштед, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард, ки мо шоҳидони он ҳастем» (Аъмол 3:14-15). «Мо наметавонем, ки чизҳоеро, ки дида ва шунидаем, нагӯем» (Аъмол 4:20). Навиштаҳо мегӯянд: «Бо қудрати бузург ҳаввориён ба эҳёи Худованд Исо шаҳодат доданд» (Аъмол 4:33). Эҳёи Ӯ далели мутлақ аст, ки кори Ӯ дар салиб ба таври комил ба қаноатмандии комили Худо анҷом дода шуд. Ӯ «барои сафедкунии мо эҳё шуд» (Румиён 4:25), «аз ин рӯ Худо низ Ӯро хеле баланд бардошт» (Филиппиён 2:9) «Худо ... Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва ба Ӯ ҷалол дод» (1 Петрус 1:21).
Дар бораи ҳақиқати эҳёи Худованд Исо ҳеҷ шакке нест. Ҳавворӣ Павлус гуфт: «Ӯро ман дидам ... Масеҳ аз мурдагон эҳё шудааст ва меваҳои аввалин онҳое шудааст, ки хоб рафтаанд» (1 Қӯринтиён 15:8,20). Аз сабаби эҳёи Ӯ, имондорон на танҳо барои вақт, балки барои тамоми абадият умеди зинда доранд. «Муборак бод Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки мувофиқи раҳмати фаровони Худ моро дубора ба умеди зинда тавассути эҳёи Исои Масеҳ аз мурдагон таваллуд кардааст» (1 Петрус 1:3).
