Иқрор шавед, имон оваред, наҷот ёбед: Фаҳмидани Румиён 10:9

Иқрор шавед, имон оваред, наҷот ёбед

«Иқрор шавед», «имон оваред» ва «наҷот ёбед» калимаҳои муҳиме мебошанд, ки ҳавворӣ Павлус онро «Каломи имон, ки мо эълон мекунем» номидааст (Румиён 10:8 ESV): «Агар шумо иқрор шавед бо даҳони худ, ки Исо Худованд аст ва имон оваред дар дили худ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард, шумо наҷот хоҳед ёфт » (ояти 9).

Иқрор шудан, ки Исо Худованд аст

Иқрор бояд беш аз тасодуфӣ ё ночиз бошад, чунон ки масали даҳ бокира, ки Худованди мо гуфтааст, нишон медиҳад (Матто 25:1-13). Дар ин ҳикоя, панҷ бокира барои омадани домод омода буданд ва панҷ нафари дигар омода набуданд. Вақте ки ӯ омад, бокираҳои ноомода омада, гуфтанд: «Худовандо, Худовандо, ба мо кушоед», аммо ӯ ба онҳо гуфт: «Ман шуморо намешиносам» (оятҳои 11-12). Зоҳиран, онҳо ӯро ҳамчун Худованд эътироф карданд, аммо ӯ дар ҳақиқат Худованди онҳо набуд!

Калимаи дар Китоби Муқаддас «иқрор шудан» тарҷумашуда, ба ғайр аз эътирофи гуноҳи шахс, якчанд маъно дорад. Он инчунин маънои «ошкоро бо сухани озодона эълон карданро дорад, ки чунин иқрор натиҷаи эътиқоди амиқ аст».1 Агар ӯ дар ҳақиқат «Худованди» онҳо мебуд, ки хидмати онҳо ба ӯ воҷиб буд, онҳо барои омадани ӯ омода мебуданд; аммо онҳо омода набуданд, зеро онҳо равған надоштанд! Ин панҷ бокираи ноомода одамонеро ифода мекунанд, ки Исои Масеҳро «Худованд» меноманд, аммо бе ҳеҷ гуна эътиқоди амиқ. Онҳо тасвири онҳое мебошанд, ки зоҳиран бовар доранд, ки Ӯ аз мурдагон эҳё шудааст ва онҳо ба пешвози Ӯ мераванд, аммо вақте ки Ӯ омад, ноомода буданд, хеле дер шуд.

Равған рамзи Рӯҳи Муқаддас аст ва замоне фаро мерасад, ки барои ба даст овардани Ӯ хеле дер мешавад. Навиштаҳо мегӯянд, ки ҳеҷ кас дар ҳақиқат гуфта наметавонад, ки «Исо Худованд аст, ба ҷуз дар Рӯҳи Муқаддас» (1 Қӯринтиён 12:3). Ҳар касе, ки «Рӯҳи Масеҳро надорад, ба Ӯ тааллуқ надорад» (Румиён 8:9), ва Ӯ Худованди онҳо нест. Худованди мо гуфт: «На ҳар касе, ки ба Ман мегӯяд: «Худовандо, Худовандо, ба Малакути Осмон дохил хоҳад шуд» ... Дар он рӯз бисёриҳо ба Ман хоҳанд гуфт: «Худовандо, Худовандо, оё мо ба исми Ту нубувват накардем ... ва ба исми Ту бисёр корҳои бузург накардем?» Ва он гоҳ Ман ба онҳо эълон хоҳам кард: «Ман шуморо ҳеҷ гоҳ нашинохтам; аз Ман дур шавед» (Матто 7:21-23). Он чизе ки мо мекунем, бояд «иродаи Падари Ман, ки дар осмон аст» бошад (ояти 21).

Дар дили худ имон овардан, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард

Имони наҷотбахш муносибатҳо ва амалҳоро тағир медиҳад. Ин танҳо як эътиқоди маросимӣ нест, ки шахс ба забон меорад. Шахсе, ки бовар дорад, ки Масеҳ дар ҳақиқат бо қудрати илоҳӣ эҳё шудааст, бовар хоҳад дошт, ки Масеҳи эҳёшуда он чизеро, ки мо дар ин ҳаёти ҳозира мекунем, арзёбӣ хоҳад кард ва «ҳар кас музди худро [мукофоти худро] мувофиқи меҳнати худ [ё вай] хоҳад гирифт» (1 Қӯринтиён 3:8,14).

Бовар кардан, ки Худо Худованд Исоро аз мурдагон эҳё кард, ки Ӯ зинда аст ва Ӯ «ҳамеша» бо мост (Матто 28:20) ба мо дар ин ҳаёт кӯмак ва тасаллӣ меорад. Вақте ки мо афтодаем ё дар изтироб ҳастем, метавонем ба Ӯ муроҷиат кунем (Забур 42:5). Ӯ «паноҳгоҳи мо дар рӯзи офат» хоҳад буд (Ирмиё 17:17). Баръакс, онҳое, ки ба эҳёшавӣ бовар надоранд, ғамгинии амиқро аз сар мегузаронанд, масалан, дар марги шахси наздик, зеро онҳо «умед надоранд» (1 Таслӯникиён 4:13).

Шумо наҷот хоҳед ёфт

Калимаи дар Китоби Муқаддас «наҷот ёфт» тарҷумашуда (юнонӣ: созо ва ҳосилаҳои он), якчанд маъно дорад, баъзеҳо нисбат ба ин ҳаёт ва дигарон нисбат ба ҳаёти ҷовидонӣ:

«Наҷоти моддӣ ва муваққатӣ аз хатар, азоб».2 Шахси наҷотёфта метавонад чунон ки Павлус гуфт: «Ман кӯмакеро, ки аз Худо меояд, гирифтам» (Аъмол 26:22). Ҳамчунин Забурнавис гуфт: «Ӯ маро аз ҳар гуна мушкилот наҷот дод» (Забур 54:7).

• «Таҷрибаҳои ҳозираи қудрати Худо барои наҷот додан аз ғуломии гуноҳ».3 Шахси наҷотёфта метавонад бигӯяд: «Мо, ки замоне ғуломи гуноҳ будем, [хизматгорони] адолат шудем» (ниг. Румиён 6:17).
• Мо аз тарси марг наҷот ёфтем (муқ. Ибриён 2:15; 1 Қӯринтиён 15:14-16). Мо медонем, ки мо чунон ки ваъда шудааст, эҳё хоҳем шуд (1 Таслӯникиён 4:16-17) ва агар марг таҳдид кунад ва мо бимирем, мо «аз бадан дур ва дар хона бо Худованд» хоҳем буд (2 Қӯринтиён 5:8).
• «Наҷоти рӯҳонӣ ва ҷовидонӣ, ки фавран [ҳарфҳои курсив илова шудаанд] аз ҷониби Худо ба онҳое, ки ба Худованд Исои Масеҳ имон меоваранд, дода мешавад».4 Мо медонем, ки Исо, «ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард ... [моро] аз хашми оянда наҷот хоҳад дод» (1 Таслӯникиён 1:10). Зиёда аз ин, ҳаёти аҷибе моро бо Худованд интизор аст – «Ҳеҷ чашме надидааст, на гӯше нашунидааст, на дили инсон тасаввур кардааст, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, чӣ омода кардааст» (1 Қӯринтиён 2:9). «Мо дар умеди ҷалоли Худо шодӣ мекунем» (Румиён 5:2).
• Мақсади ҳозираи Худо барои наҷоти мо Худо барои ҳар як шахсе, ки Ӯ наҷот медиҳад, мақсад дорад. Навиштаҳо ба мо мегӯянд: «Мо ҳунари Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем ... то ки мо дар онҳо роҳ равем» (Эфсӯсиён 2:10). Мо бояд «устувор, бетағйир, ҳамеша дар кори Худованд фаровон бошем, дониста бошем, ки дар Худованд меҳнати [мо] беҳуда нест» (1 Қӯринтиён 15:58). Меҳнате, ки барои чизҳои заминӣ сарф мешавад, Сулаймон кашф кард, ки қаноатбахш нест – он «беҳудагӣ ва кӯшиши пас аз бод» аст (Воиз 1:14). Худованд мехоҳад, ки мо аз ҳаёти холӣ наҷот ёбем. Ӯ мегӯяд, ки Ӯ омад, то ки мо «ҳаёт дошта бошем ва онро фаровон дошта бошем» (Юҳанно 10:10). Ӯ мехоҳад, ки мо ҳаёти пурра дошта бошем, ки ба Ӯ хидмат кунем!

ЭЗОҲҲО

1. Вайн, В. Е., Луғати тафсирии калимаҳои Аҳди Ҷадид; ҷ. I, саҳ. 224, Олифантс, ЛТД, 1964.
2. Вайн, В. Е., Ҳамон ҷо, ҷ. III, саҳ. 321.
3. Ҳамон ҷо. саҳ. 321.
4. Ҳамон ҷо. саҳ. 321.