Ҳаёт зоҳир шуд, ва мо онро дидем, ва шаҳодат медиҳем, ва ба шумо он ҳаёти ҷовидониро, ки назди Падар буд ва ба мо зоҳир шуд, эълон мекунем.1 Юҳанно 1:2
Дар 1 Юҳанно, расул калимаи зоҳир шуд -ро чанд маротиба истифода мебарад. Ин маънои «ошкор кардани он чи пинҳон ё махфӣ буд» ё «ошкор кардани он чи қаблан номаълум буд»-ро дорад. Юҳанно ин калимаро на камтар аз чор маротиба дар иртибот бо таҷассуми Худованд Исои Масеҳ истифода мебарад.
Аз ояти мо, мо мефаҳмем, ки вақте Худованд Исои Масеҳ инсон шуд, ҳаёти ҷовидонӣ — ки назди Падар буд — ошкор шуд. Мо бояд таваққуф кунем ва дар бораи ин ҳақиқат мулоҳиза ронем. Вақте ки мо ин ҳаёти ҷовидониро, ки зоҳир шуд, баррасӣ мекунем, мо бояд савол диҳем: Чаро? Чаро Исо ба ин ҷаҳон омад, то ҳаёти ҷовидониро зоҳир кунад?
Ҷавоб оддӣ аст: зеро он лозим буд.
Дар Матто 4:16, Худованд Исо аз Ишаъё 9:2 иқтибос оварда, гуфт:
«Мардуме, ки дар торикӣ нишаста буданд, нури бузургеро диданд, ва бар онҳое, ки дар минтақа ва сояи марг нишаста буданд, нур тулӯъ кард.»
Ишаъё аслан навишта буд: «Мардуме, ки дар торикӣ роҳ мерафтанд.» Дар ин ҷо ҳеҷ зиддият нест. Худованд Исо мавқеи моро таъкид кард — мо нишаста будем дар торикӣ — дар ҳоле ки Ишаъё амал ё рафтори моро таъкид кард — мо роҳ мерафтем дар торикӣ. Мо ҳам аз рӯи табиат ва ҳам аз рӯи амал гунаҳкорем, ва аз сабаби ҳолати гумшудаи худ, мо дар торикии комил будем.
Ин торикӣ дар вабои нӯҳуми Хуруҷ 10:21 тасвир шудааст, ки дар он мо мехонем, ки торикии Худо ба замини Миср фиристодашуда чунон ғафс буд, ки онро ҳис кардан мумкин буд. Ин ҳамчун тасвири инсонияти дар гуноҳ гумшуда хизмат мекунад. Шайтон ҳамчун ҳокими торикӣ тасвир шудааст (Эфсӯсиён 6:12), ва дӯзах ҳамчун ҷои торикии берунӣ тасвир шудааст (Матто 8:12; 22:13; 25:30).
Навиштаҳо ба мо хотиррасон мекунанд, ки
«Худо нур аст ва дар Ӯ ҳеҷ торикӣ нест» (1 Юҳанно 1:5).
Вақте ки Худованд Исо ба ҷаҳон омад, мо мехонем:
«Дар Ӯ ҳаёт буд, ва ҳаёт нури одамон буд. Ва нур дар торикӣ медурахшад, ва торикӣ онро нафаҳмид» (Юҳанно 1:4–5).
Вақте ки Худованд Исо ба замон қадам ниҳод, ҳаёти Худо зоҳир шуд. Чунон ки Юҳанно баъдтар эълон мекунад:
«Мо медонем, ки Писари Худо омадааст ва ба мо фаҳмиш додааст, то ки Ӯро, ки ҳақиқӣ аст, бидонем; ва мо дар Ӯ, ки ҳақиқӣ аст, дар Писари Ӯ Исои Масеҳ ҳастем. Ин Худои ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ аст» (1 Юҳанно 5:20).
Лаҳзаи имрӯза
Ноаён намоён шуд. Худои дастнорас ба мо наздик шуд, вақте ки ҳаёти ҷовидонӣ дар Масеҳ зоҳир шуд. Ва ин ҳаёт на танҳо барои қабул кардан, балки барои лаззат бурдан дар муоширати ҳаррӯза — ва мубодила бо дигарон пешбинӣ шудааст.
