Доштани ҳаёти абадӣ дар Масеҳ Исои эҳёшуда ва ҷалолёфта, ва сокиншавии Рӯҳи Муқаддас, баракатҳое мебошанд, ки масеҳиятро тавсиф мекунанд, ва аз ин рӯ барои фарзанди Худо дарк кардани ин ҳақиқатҳо аҳамияти ниҳоят калон дорад. Ин ду, чунон ки хоҳем дид, ба ҳамдигар зич алоқаманданд.
Ҳолати табиии мо ва таъминоти Худо
Дар бораи он ки мо аз рӯи табиат чӣ ҳастем, ҷои шубҳа нест:
"Онҳое, ки дар ҷисм ҳастанд, Худоро хушнуд карда наметавонанд." Ва на беҳбудӣ ё ислоҳот қабули Худоро ба даст меорад, зеро "он чизе, ки аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст." Ҳатто дониши бахшиши гуноҳҳо ба решаи бадӣ дар мо даст намерасонад. Фарз кунед, ки меваи дарахт нафратовар аст, кандани мева метавонад нафратро муваққатан бартараф кунад, аммо пайдоиши ҳосили навро пешгирӣ намекунад. Ҳамин тавр: бисёр ҷонҳое, ки ба хуни Масеҳ воқеан эътимод доранд, аммо танҳо бахшиши гуноҳҳоро медонанд, аз сулҳи устувор баҳравар намешаванд. Гуноҳҳои нав ва нокомиҳои ҳаррӯза ҷонро ташвиш медиҳанд, ва барои сабук кардани виҷдон доимо ба хун муроҷиат мешавад. Пас, он чизе, ки лозим аст, на танҳо бахшиши гуноҳҳои мо, балки ҳукм барои ҳолати мо, ва табиати нав додашуда - ҳаёти наве, ки қодир ба лаззат бурдан аз Худо ва овардани меваи писанди Худост.
Ҳамаи инро мо дар Масеҳ дорем. Ӯ на танҳо бардоштааст
"гуноҳҳои моро дар ҷисми худ бар дарахт," балки дар марги Ӯ Худо гуноҳро дар ҷисм маҳкум кардааст, то ки имон гуфта тавонад, "Ман бо Масеҳ маслуб шудаам;" илова бар ин, "аммо ман зиндаам: на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад" (Ғалотиён 2:20). Ин, ва на камтар аз ин, мавқеи мо ба шарофати кори Масеҳ аст.
"Ҳамин тавр Писари Одам бояд баланд бардошта шавад, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки дошта бошад" (на танҳо бахшиши гуноҳҳо ё ҳатто таваллуди нав, балки) "ҳаёти абадӣ."
Ҳаёти абадӣ чист?
Доштани ҳаёти абадӣ чист? Ин доштани Масеҳ аст.
"Касе ки Писарро дорад, ҳаёт дорад." "Ин шаҳодат аст, ки Худо ба мо ҳаёти абадӣ додааст, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст." Қайд кунед, ки ин тӯҳфаи Худост, ва он дар Писари Ӯст. Он дар нигоҳдории мо нест, балки барои мо дар Масеҳ таъмин карда шудааст. (1 Юҳанно 5:11-12). Ҳамин тавр мехонем,
"Вақте ки Масеҳ, ки ҳаёти мост, зоҳир шавад" (Қӯлассиён 3:4). Имон ба сабти Худо бовар мекунад, Масеҳро қабул мекунад, ва аз марг ба ҳаёт мегузарад; чунон ки Худованд мегӯяд,
"Касе ки каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба маҳкумият нахоҳад омад" (ҳукм, бояд бошад) "балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст" (Юҳанно 5:24). Чӣ қадар содда! Бигзор ин аз они шумо бошад, хонандаи азиз, агар аз насиби худ дар Масеҳ мутмаин набошед, он чизеро, ки Худо дар соддагии имон медиҳад, қабул кунед. Ӯ каломи Худро барои бартараф кардани ҳар гуна душворӣ додааст. "Ин чизҳоро ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, навиштам, то бидонед, ки ҳаёти абадӣ доред." (1 Юҳанно 5:13)
