Оё Худо вуҷуд дорад? Баъзеҳо ҳа мегӯянд, баъзеҳо не, ва баъзеҳо намедонанд. Биёед ба баъзе далелҳое назар андозем, ки бояд ба ҳамаи мо кӯмак кунанд.
Офариниш
Мо дар ҷаҳони бениҳоят мураккаб зиндагӣ мекунем. Коинот чунон бузург аст, ки олимон барои чен кардани масофаҳо дар фазо солҳои рӯшноиро истифода мебаранд. Масофае, ки рӯшноӣ дар як сол тай мекунад, 9,5 триллион километр аст. Ин 9,5 аст, ки пас аз он 12 сифр меояд! Аз мо сар карда, андоза зиёд мешавад: замин, офтоб, системаи офтобӣ ва галактикаи мо – Роҳи Каҳкашон – ки тақрибан 100 000 соли рӯшноӣ паҳн аст.
На танҳо он хеле калон аст, балки коинот аз зарраҳои хеле хурд низ иборат аст. Моро ба назар гиред; пас мӯрча, амёба, молекула, атом, протон, нейтрон ва электрон ва зарраҳои зериҳастаӣ, ки кварк ном доранд, ба назар гиред.
Аксари камераҳои рақамӣ линзаи зум доранд, ки метавонанд андозаи тасвирро то се маротиба тағйир диҳанд, ва камераҳои видеоӣ 10 маротиба зуми оптикӣ доранд. Аммо агар мо ба зуми кайҳонӣ аз галактика то кваркҳо мерафтем, мо андозаро 1x1042 маротиба тағйир медодем, ки ин “1” бо 42 сифр пас аз он аст!
Ин коиноти бениҳоят мураккаб бо иттилоот ва далелҳои тарҳрезӣ пур аст. Дар рӯи замин мо инчунин ҷаҳони зинда дорем, ки худро такрор мекунад. Маълумот барои мавҷудоти зинда дар молекулаҳои ДНК рамзгузорӣ шудааст. Аммо иттилоот маҳсули ақл аст, на тасодуф. Мо аз ҷаҳони атрофамон медонем, ки ҳаёт ҳамеша аз чизи дигаре, ки зинда аст, меояд. Ҳаёт аз ҳеҷ чиз намеояд, он аз чизе меояд, ва он чиз ҳамеша чизи зинда аст. Худои зинда ҷаҳонро офарид ва тамоми ҳаёти мавҷуда аз Ӯ омад. Худо сарчашмаи ҳаёт аст.
Мувофиқи қонуни сабаб ва натиҷа, офариниш офаридгорро талаб мекунад ва тарҳрезӣ тарроҳро талаб мекунад. Бо назардошти коиноти мо, ҳар кас метавонад бидонад, ки Худои Офаридгор вуҷуд дорад. Офариниш нишон медиҳад, ки Худо оқил ва тавоно аст. Паёми Китоби Муқаддас ба онҳое, ки ин донишро рад мекунанд, ин аст:
Ҳақиқат дар бораи Худо ба таври инстинктӣ маълум аст. Худо ин донишро дар дилҳои онҳо гузоштааст. Аз замони офариниши ҷаҳон, одамон замин ва осмон ва ҳама чизеро, ки Худо офаридааст, дидаанд. Онҳо метавонанд сифатҳои ноаёни Ӯ – қудрати абадӣ ва табиати илоҳии Ӯро ба таври равшан бубинанд. Аз ин рӯ, онҳо барои надонистани Худо ҳеҷ баҳонае надоранд (Румиён 1:19-20 NLT).
Виҷдон
Аммо дар ҷаҳони мо як намуди дигари иттилоот вуҷуд дорад. Ҳар як шахс бо виҷдон таваллуд мешавад. Ҳар яки мо дониши инстинктивии дуруст ва нодуруст дорем. Масалан, аксари одамон медонанд, ки дурӯғ гуфтан, дуздӣ кардан, зино кардан ва куштан нодуруст аст. Виҷдон ба сигнали дарунсохт монанд аст. Агар мо бадани худро ба сахтафзори компютер монанд кунем, пас виҷдони мо ба барномаи нармафзор монанд аст, ки ба сахтафзор дастур медиҳад. Аммо дар ин ҷаҳони гунаҳкор он аксар вақт нодуруст барномарезӣ мешавад.
Китоби Муқаддас меъёрҳои Худоро барои дуруст ва нодуруст медиҳад (2 Тимотиюс 3:16-17). Аммо барои онҳое, ки аз ин қонунҳои ахлоқӣ бехабаранд, он мегӯяд:
Онҳо нишон медиҳанд, ки қонуни Худо дар дохили онҳо навишта шудааст, зеро виҷдони онҳо ё онҳоро айбдор мекунад ё ба онҳо мегӯяд, ки онҳо кори дуруст мекунанд (Румиён 2:15).
Онҳое, ки дар бораи он чизе, ки Китоби Муқаддас мегӯяд, нашунидаанд, мувофиқи виҷдони худ доварӣ хоҳанд шуд. Аз ин рӯ, Офаридгор моро бо ақле офарид, ки қодир ба интихоб аст, на бо ақле, ки аз рӯи инстинкт идора мешавад. Виҷдон нишон медиҳад, ки Худо ба қарорҳо ва рафтори мо таваҷҷӯҳ дорад. Мутаассифона, мо аксар вақт виҷдони худро сарпечӣ мекунем. Он гоҳ мо виҷдони гунаҳкор дорем. Аммо Офаридгор роҳи ҳалли роҳҳои гунаҳкоронаи моро пешниҳод кардааст.
Масеҳ
Китоби Муқаддас паёми махсуси Худо барои инсоният аст. Он ба мо ҳама чизеро, ки мо бояд донем, мегӯяд: дар бораи таърих ва инсоният; дар бораи интихобҳои ахлоқӣ, ки дар тӯли таърих аз замони волидони аслии мо Одам ва Ҳавво карда шудаанд; дар бораи он ки чӣ тавр мо ҳама бар зидди Худо исён кардаем ва роҳи худро пеш гирифтаем; дар бораи он ки чӣ тавр мо ҳама виҷдони гунаҳкор дорем, хоҳ онро эътироф кунем ё на; дар бораи он ки чӣ тавр ин муносибати гунаҳкор ба азоб, беморӣ, пӯсидагӣ, марг ва ҷазои абадӣ оварда расонидааст; дар бораи он ки чӣ тавр роҳи ҳалли Худо ба мушкилоти мо фиристодани Писари Худ Исои Масеҳ буд, то ҷазоеро, ки мо сазовори он ҳастем, ба дӯш гирад. Масеҳ маслуб шуд ва сипас ба ҳаёт эҳё шуд, ки ин махсусан дар вақти Пасха ёдоварӣ мешавад. Азоб ва марги Ӯ соли гузашта дар филми Мел Гибсон, “Ишқи Масеҳ” драмавӣ карда шуд.
Китоби Муқаддас мегӯяд,
музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост (Румиён 6:23 NIV).
Масеҳ ба ҳар яки мо имконият медиҳад, ки бо Худо оштӣ шавем ва виҷдони худро пок кунем (Ибриён 9:14; 10:22). Аввалан, мо бояд вазъияти ноумедонаи худро дарк кунем, ва сипас мо бояд атои бахшиши Худоро қабул кунем. Исои Масеҳ нишон медиҳад, ки Худо меҳрубон ва пурмуҳаббат аст. Ӯ интизор аст, ки одамон пешниҳоди Ӯро барои додани ҳаёти нав ва мерос бо Ӯ дар ҳаёти оянда қабул кунанд.
Далелҳои тағйирдиҳандаи ҳаёт!
Худо Худро бо се роҳ ошкор кардааст: дар офариниш, тавассути виҷдони мо ва тавассути Писари Худ, Исои Масеҳ. Бар асоси ин далел, гуфтан, ки Худо вуҷуд надорад, беақлӣ аст (Забур 14:1; 53:1). Офариниш ва виҷдон барои ҳар як шахс дастрас аст, дар ҳоле ки равшантарин ваҳй тавассути Исои Масеҳ аст, ки тавассути Китоби Муқаддас маълум аст. Аз ин рӯ, Китоби Муқаддас муҳимтарин китобест, ки то ҳол навишта шудааст.
Агар шумо ба хулосаи дигар оед, пас дар мулоҳизаи шумо як фарзияи нодуруст вуҷуд дорад. Оё шумо хулосаи дурустро пеш аз тафтиши далелҳо истисно кардаед?
