Дар боби якуми нома ба Румиён се намоиши мушаххаси қудрати Худо мавҷуд аст.
- Дар ояти 4 мо мефаҳмем, ки Худованд Исо бо қудрат, мувофиқи рӯҳи муқаддасӣ тавассути эҳёи мурдагон Писари Худо эълон шудааст.
- Дар ояти 16 Инҷил «қудрати Худо барои наҷот ба ҳар кӣ имон оварад» аст.
- Дар ояти 20 офариниш «қудрати абадӣ ва илоҳияти Худо»-ро нишон медиҳад, то инсонро дар масъулияти худ ҳамчун махлуқи Ӯ «бе узр» гардонад.
Қудрати Худо дар офариниш
Бо дидани офариниш, ақл аз қудрати мутлақе, ки «ситораҳои собит»-ро дар роҳи илоҳии худ дар қаламравҳои дури коиноти бузург нигоҳ медорад, ба ҳайрат меояд, ки дар он ҷо ин кураҳои азим ва дурахшон бо суръати қариб ғайрибовар тавассути уқёнусҳои беканори фазо масирҳои таъиншудаи худро тай мекунанд. Ҳамон қудрати бузург офтобро дар меҳвари худ мегардонад ва сайёраҳои системаи офтобиро дар атрофи он чарх мезанад.
Дар рӯи замин, Худо қудрати офариниши Худро ба одамон дастрас кардааст. Дарёҳои бузург турбинаҳои азимро ба кор медароранд, то қудрати худро ба энергияи барқӣ табдил диҳанд, ва захираҳои пинҳонии қудрат, ки дар захираҳои ангишт ва нафт ҷамъ шудаанд, барои ба кор андохтани муҳаррикҳое, ки инсон сохтааст, истифода шудаанд. Одамон ба наздикӣ кашф карданд, ки қудрати бузург дар атомҳои модда баста аст, ва онҳо калиди кушодани ин ганҷинаи аҷиби қудратро ба даст овардаанд.
Далеле, ки ин қудрати мутлақ ба инсон дар бораи мавҷудияти Худо меорад, инсонро бе узр мегузорад. Агар Худо ин қадар бузург ва ҷалолнок бошад, чунон ки дар офариниши Ӯ зоҳир мешавад, бешубҳа оқилона аст, ки махлуқ ба Ӯ шукр ва ситоишеро, ки Ӯ сазовор аст, баён кунад. Аммо инсон дар банди гуноҳ ва дар қудрати Шайтон чунон нигоҳ дошта шудааст, ки мавҷудияти Худоро инкор мекунад, ва ҳатто агар ӯ қабул кунад, ки Худо вуҷуд дорад, ин танҳо барои рад кардани ибодат ва эҳтиромест, ки ба Ӯ тааллуқ дорад.
Инҷил: Қудрати Худо барои наҷот
Худо, дар файзи аҷиби худ, қудрати Худро барои наҷот додани инсон аз банди гуноҳ ва аз қудрати Шайтон зоҳир кардааст. Ин қудрати илоҳӣ дар Инҷил ёфт мешавад, ва миллионҳо нафароне, ки замоне аз Худо бехабар буданд, чунон ки Шайтон онҳоро кӯр карда буд, қудрати озодкунандаи Инҷили Худоро донистаанд. Барои истифода бурдани ин қудрати илоҳӣ, имон ба Писари Худо лозим аст, зеро Инҷил қудрати Худо барои наҷот ба ҳар кӣ имон оварад.
Дидани дасти Худо дар офариниш хуб аст, аммо ин ҳеҷ гоҳ ҷонро наҷот намедиҳад; қудрати Худо барои наҷот дар паёми офариниш нест, балки дар каломи Инҷил аст. Бисёриҳо беҳуда тасаввур мекунанд, ки шинохтани Худо дар офариниши Ӯ, дар зебоиҳои табиат, дар ҷалоли осмонҳо ва дар дигар корҳои дасти Ӯ барои ба даст овардани шиноснома ба осмон кофӣ аст; аммо агар онҳо ба Инҷили Худо дар бораи Писари Ӯ имон наоваранд, онҳо ҳеҷ гоҳ баракати Худоро дошта наметавонанд. Нодида гирифтани Инҷил маънои нодида гирифтани зарурати наҷот ва таҳқир кардани таъминотеро дорад, ки Худо дар сарвати файзи худ кардааст.
Шаҳодати офариниш инсонро бе узр мегузорад, аммо он ба ӯ дониши Худоро намеорад. Қудрати Худо дар офариниш дида мешавад, аммо Худои Худро танҳо дар шахсияти Писар шинохтан мумкин аст. Инсон гуноҳкор аст ва аз Худо бо гуноҳ дур аст, ва вонамуд кардани ибодати Худо ва муошират бо Ӯ дар корҳои дасти Ӯ ҳолати гуноҳкории инсон, гуноҳи ӯ ва зарурати наҷотро нодида мегирад. Ҳеҷ ибодати ҳақиқии Худо бидуни Масеҳ вуҷуд дошта наметавонад; ва ҷон бояд аввал Худоро тавассути Инҷил шиносад, пеш аз он ки ба Ӯ дар ибодат наздик шавад.
Бузургтарин намоиш: Эҳё
Аммо бузургтарин намоиши қудрати Худо дар офариниш нест: «бузургии бениҳояти қудрати Ӯ» дар эҳёи Писари Ӯ маълум шудааст, ва Исо бо қудрат тавассути эҳёи мурдагон Писари Худо эълон шудааст. Вақте ки Худованд дар рӯи замин буд, Ӯ мурдагонро эҳё кард. Писари бевазани Ноин, духтари Ёир ва Лаъзор ҳама ба қудрати бузурге, ки дар Исо маълум шуд, шаҳодат медиҳанд. Аммо эҳёи худи Ӯ бузургтарин намоиши ин қудрати илоҳӣ буд. Ҳамон қудрат ҳангоми омадани Худованд Исо барои эҳё кардани наздикони худ аз қабр, ва инчунин ҳангоми эҳё кардани мурдагони бад барои истодан дар назди Тахти Бузурги Сафед барои доварӣ зоҳир хоҳад шуд.
Шайтон мехост Худованд Исоро дар марг нигоҳ дорад, аммо қудрати ӯ ҳарчанд бузург бошад ҳам, қудрати Писари Худо бениҳоят бузургтар аст. Ӯ Марди Қудратманд дар рӯи замин буд, ки марди қавиро баст ва моли ӯро ғорат кард. Ҳатто ҳоло қувваҳои торикӣ ҳар як нишонаи некиро дар ин ҷаҳон комилан нобуд мекарданд, агар метавонистанд, тамоми саҳнаро ба харобазорӣ меоварданд; аммо онҳо танҳо то он ҷое рафта метавонанд, ки Худованд ба онҳо иҷозат медиҳад, зеро бо Ӯ ҳама чиз вуҷуд дорад (Қӯлассиён 1:17).
Хулоса
Масеҳӣ, ки қудрати Худоро барои наҷот медонад, тавассути имон ба Инҷил, аз мулоҳиза дар бораи мавзӯи Инҷил, Писари Худо, ки қудрати бузурги Ӯ дар эҳёи Ӯ дида шуд, ҳамон қудрате, ки ба Ӯ имкон дод, ки ин ҷаҳонро дар камоли муқаддасӣ барои иродаи Худо тай кунад; ва Он касе, ки қудрати илоҳии Ӯ дар тамоми офариниш зоҳир мешавад, лаззат мебарад. Мо шодем, ки дасти Ӯро дар офариниш мебинем, ки ҳикмат ва бузургии Ӯро нишон медиҳад; Ӯро мебинем, ки ҳамаи душманони моро дар эҳё сарнагун мекунад: ва дили муҳаббати Ӯро, ки дар Инҷил маълум шудааст, медонем.
