«Ӯ аз они Худро, ки дар ҷаҳон буданд, дӯст дошт, то охир дӯст дошт» (Юҳанно 13:1). Ибораи оддӣ ва бешарт, «аз они Худро» бисёр чизҳоро мегӯяд. Дили инсон аз доштани чизе, ки онро аз они худ номида метавонад, шодии хоса дорад. Ин на он қадар арзиши он чизест, ки дорад, балки танҳо шуури он аст, ки он аз они ман аст. Маҳз ба ҳамин тариқ, Худованд дар бораи мо сухан меронад. Ӯ шуморо на бо худ ва на бо баҳодиҳии ночизи шумо ба Ӯ, балки бо баҳодиҳии Ӯ ба шумо машғул намекунад.
Оё шумо ба ин муҳаббати илоҳӣ омодаед, ки комилан аз манбаи худ дар дохили Худаш сухан мегӯяд ва амал мекунад, бе он ки дар бораи он ки шумо қаблан чӣ будед, фикр кунад? Ӯ на танҳо аз рӯи раҳм ва шафқат барои наҷот додани шумо аз дӯзах мурд, балки аз рӯи муҳаббат ба шумо. Акнун Ӯ шуморо аз они Худаш меномад!
Мо ҳеҷ гоҳ набояд сабаби муҳаббати Ӯро ҷӯем, балки бояд қаноатманд бошем, ки сабаби он дар худи он муҳаббат ёфт мешавад. Мо танҳо бояд эътироф кунем, ки мо аз они Ӯ ҳастем! Ӯ «то охир» дӯст медорад — то охири роҳи мо дар ҷаҳон! Ӯ нокомиро медонад, ки ҳар қадамеро, ки мо мегузорем, нишон медиҳад; Ӯ сардӣ, бевафоӣ ва хиёнати дилҳои моро медонад, вале Ӯ моро то охир дӯст медорад!
Оё муҳаббате буд, ки мисли Ӯ озмуда шуда бошад? Оҳ, чӣ тавр он ба сахттарин фишорҳое, ки мо ба он мегузорем, тоб меорад. Ӯ аз он ки мо дар лаззати муҳаббати Ӯ назди Ӯ бошем, шод мешавад. Ӯ мурд, то мо он ҷоро бидонем ва ҷои худро гирем — ва Ӯ ҳоло зинда аст, то моро дар лаззати бемамониати он нигоҳ дорад.
Ӯ он чизеро, ки бо чунин арзиши гарон ба даст овардааст, ба осонӣ даст намекашад. Ҳадафи муҳаббати Ӯ ҳоло ин аст, ки дилҳои моро барои Худаш ҳангоми набуданаш таъмин кунад. Зеро, Ӯ аз они Худро, ки дар ҷаҳон ҳастанд, дӯст дошта, онҳоро то охир дӯст медорад.
