«Пас, агар касе дар Масеҳ бошад, офариниши нав аст; чизҳои кӯҳна гузаштанд; инак, ҳама чиз нав шуд» (2 Қӯринтиён 5:17). Шумо бо даъват кардани Исо ба дили худ масеҳӣ намешавед. Шумо вақте масеҳӣ мешавед, ки аз нав таваллуд мешавед. Исо гуфт: «Агар касе аз нав таваллуд нашавад, вай Малакути Худоро дида наметавонад» (Юҳанно 3:3). Дуо гуфтан ё ӯҳдадории оммавӣ ё имзои корти қарор шуморо наҷот намедиҳад. Танҳо аз нав таваллуд шудан ин корро мекунад.
Ҳавворӣ Павлус гуфт, ки вақте шумо «дар Масеҳ» ҳастед, чизҳои кӯҳна мегузаранд. Дар лаҳзаи наҷоти шумо, ҳар гуноҳе, ки шумо содир кардаед, бахшида мешавад. Шифо барои ҳар осебе, ки шумо то ҳол дидаед, дастрас аст. Муҳаббат ва қабул аз они шумост, сарфи назар аз ҳар нокомие, ки шумо то ҳол таҷриба кардаед. Гузаштаи шумо, новобаста аз он ки чӣ қадар душвор ё дардовар аст, комилан ва пурра таъмин карда шудааст.
Баъзеҳо кӯшиш мекунанд, ки воқеияти аҷиби таваллуди рӯҳонии шуморо кам кунанд. Шумо хоҳед шунид, ки онҳо мегӯянд: «Шояд шумо аз нав таваллуд шудаед, аммо шумо бо гуноҳи худ мубориза бурданро идома медиҳед ва умедворем, ки дар ниҳоят дар соҳаҳои заифии худ пирӯзӣ ба даст меоред».
Мушкилот дар он аст, ки мо тағиротро бо иродаи худ меҷӯем, на бо супурдани ҳаёти худ бо имон ба Он ки ба мо ҳаёти нав додааст. Шаҳодати амиқи Навиштаҳо ин аст, ки хуни Исои Масеҳ ва марги Писари Худо барои комилан озод кардани шумо аз гуноҳи шумо кофӣ аст, Шайтон кӯшиш мекунад, ки шуморо бовар кунонад, ки ин тавр нест. Ба кӣ бовар мекунед?
