Каломи Худо ба мо баъзе мисолҳоро нишон медиҳад, ки дар онҳо ба одамон иҷозат дода шуда буд, ки ба тахти Худо назар андозанд, ва он чизе ки онҳо дар он ҷо диданд ва шуниданд, танҳо ҳайратангез аст. Довуд дар Забур 11 мегӯяд: «Худованд дар маъбади Қудуси худ аст; Худованд, тахти Ӯ дар осмон аст». Каломи Худо тахти Худоро дар бисёр ҷойҳо зикр мекунад. Тахт ба мо ҳукмронии Ӯ, бузургии Ӯ ва қудрати мутлақи Ӯро нишон медиҳад. Биёед ба шумо чанд мисол аз чунин саҳнаҳо дар тахти Худо диҳам.
Дар Подшоҳони 1 боби 22, Мико мегӯяд: «Ман Худовандро дидам, ки бар тахти худ нишаста буд, ва тамоми лашкари Осмон дар тарафи рости Ӯ ва дар тарафи чапи Ӯ истода буданд». Пас, мо дар ин ҷо мехонем, ки тамоми олами фариштагон дар атрофи тахти Худо ҷамъ омадаанд. Ё, биёед ба Ваҳй боби чор муроҷиат кунем; он низ хеле таъсирбахш аст. Дар он ҷо, Худо дар тахт ҳамчун Офаридгори абадии ҳама чиз нишон дода шудааст. Барқ ва раъд аз тахти Ӯ мебароянд, ва ин бо довариҳои оянда, ки ба ин Замин хоҳанд омад, алоқаманд аст. Ва дар он ҷо шумо калимаҳоро мешунавед: «Қудус, қудус, қудус, Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки буд ва ки ҳаст ва ки хоҳад омад». Ва сипас имондорон нишон дода мешаванд, ки дар пеши Ӯ саҷда мекунанд ва Ӯро мепарастанд.
Дар Ваҳй боби 5, Юҳанно мегӯяд: «Ва ман дар миёни тахт барраеро дидам, ки гӯё кушта шуда буд». Ва ин Масеҳ аст, Баррае, ки кушта шуд ва одамонро барои Худо аз ҳар қабила, забон, халқ ва миллат харид. Дар иваз, Ӯ барои ҳама абадият парастиш хоҳад шуд. Ҳоло, ин як мисоли охирин аз китоби Ваҳй аст. Дар боби 20, Исои Масеҳ, довари зиндагон ва мурдагон, нишон дода шудааст, ки бар тахти бузурги сафед нишастааст. Ин хеле таъсирбахш аст. Ва дар он ҷо гуфта шудааст: «Ва ман тахти бузурги сафедро дидам, ва он ки бар он нишаста буд, ки аз рӯи Ӯ замин ва осмон гурехтанд, ва барои онҳо ҷой ёфт нашуд». Писари Худо рӯзе ҳар як инсони беимонро мувофиқи аъмолаш доварӣ хоҳад кард. Ӯ пас аз он ҳукми абадиро бар ӯ эълон хоҳад кард.
Ҳоло, биёед ба он ҷое, ки бори охир монда будем, ба Ишаъё боби 6 баргардем. Дар Ишаъё боби 6, мо дидем, ки дар соли марги шоҳ Узиё, Ишаъё Худованд Исои Масеҳро мебинад, ва ӯро бар тахти баланд ва баландбардошташуда дид. Ишаъё тавассути рӯъё ба тахти Худо назар мекунад, ва он чизе ки ӯ дар он ҷо мебинад ва мешунавад, танҳо ҳайратангез аст. Ӯ Худовандро мебинад, ва сипас гуфта мешавад: «Ва домани Ӯ маъбадро пур кард». Ҳоло, шояд мо метавонем бигӯем, ки ин либос ифодаи зоҳирии ҷалоли Ӯ, шаъну шарафи Ӯ, шукӯҳи Ӯ ё бузургии Ӯст. Дар Забур 104 гуфта шудааст, ки Худо худро ба мисли либос бо нур мепӯшонад. Моҳияти Ӯ нур ва муҳаббат аст, ва нур шуои мавҷудияти Ӯ, шуои ҷалоли Ӯст.
Ҳоло, аллакай бо назардошти маъбади заминии Худо, дар Забур 29 гуфта шудааст: «Дар маъбади Ӯ ҳар кас мегӯяд: 'Ҷалол!'» Чӣ қадар бештар ин ба тахти Осмонии Худо дахл дорад? Ҳоло, дар айни замон, вақте ки ҷалоли Худо ҳуҷраро тавассути абр ва тақдиси маъбад пур мекунад, коҳинон маҷбур буданд, ки берун раванд. Ва ин аз он сабаб буд, ки ҳузури Худо хеле ҳайратангез буд. Ва вақте ки Худо дар кори худ ва дар ҷалоли худ ҳузур дорад, он ҳамеша ба таври муайян зоҳир хоҳад шуд ва боиси аксуламалҳо хоҳад шуд.
Ман мехоҳам ба мо як татбиқ кунам. Каломи Худо мегӯяд, ки ҷисми мо маъбади Рӯҳи Муқаддас аст. Он инчунин мегӯяд, ки калисои маҳаллӣ маъбади Рӯҳи Муқаддас аст. Пас, бояд комилан муқаррарӣ бошад, ки чизе аз ҷалоли Худо ва кори Ӯ намоён гардад. Аммо савол ин аст, ки оё ин дар ҳақиқат вақте ки мо ҳамчун масеҳиён ба номи Худованд ҷамъ меоем, чунин аст? Оё мо дар вохӯриҳои калисо дар ҳақиқат таҳти таъсир қарор мегирем, зеро Рӯҳи Муқаддас метавонад Масеҳро барои мо бузург гардонад? Оё дар ҳақиқат чунин аст, ки дар якуми Қӯринтиён 14 гуфта шудааст, ки Рӯҳи Худо метавонад он қадар озодона кор кунад, ки вақте як беимон меояд, ӯ тавассути нубувват дар нури Худо қарор мегирад, ба рӯи худ меафтад, Худоро мепарастад ва эълон мекунад, ки Худо дар ҳақиқат дар байни мост? Оё мо имрӯз ҳам чунин чизеро аз сар мегузаронем, ё ин ки анъанаҳо, литургия ё худхоҳии инсонӣ метавонанд кори Рӯҳро боздоранд?
Ҳоло, Ишаъё дид, ки ҷалоли Худованд маъбадро пур кард. Ва Худо он қадар бениҳоят бузург аст, ки ҳатто Сулаймон, ӯ аллакай дар Аҳди Қадим гуфт: «Инак, осмонҳо ва осмонҳои осмонҳо наметавонанд Туро дар бар гиранд; чӣ қадар камтар ин хонае, ки ман сохтаам?» Ва ин ба тахти Осмонии Худо низ дахл дорад; он комилан бо ҷалоли Худо пур шудааст.
Аммо сипас Ишаъё идома медиҳад ва мегӯяд: «Серофимҳо дар болои Ӯ истода буданд». Ҳоло, серофимҳо фариштагоне ҳастанд, ки дар ҳузури мустақими Худо қарор доранд ва тахти Худоро иҳота кардаанд. Онҳо ба таври возеҳ танҳо дар ин ҷо зикр шудаанд. Он чизе ки таъсирбахш аст, маънои номи онҳост: серофимҳо маънои «сӯзандагон»-ро доранд. Ва гуфта мешавад, ки Худо оташи сӯзанда аст. Таассурот пайдо мешавад, ки ин серофимҳо чизе аз ҷалоли Худоро, ки онҳоро иҳота кардааст, инъикос мекунанд. Онҳо дар ҳузури Худо фаъоланд, онҳо иҷрокунандагони каломи Ӯ ҳастанд ва онҳо Офаридгори худро ситоиш мекунанд.
Дар ин ҷо идома дода мешавад ва гуфта мешавад: «Ҳар яке шаш бол дошт: бо ду рӯи худро пӯшонд, ва бо ду пойҳои худро пӯшонд, ва бо ду парвоз кард». Ҳоло, чаро ин мавҷудоти азим ва бошукӯҳ рӯи худро мепӯшонанд? Шояд аз он сабаб, ки ҷалоли Худо он қадар дурахшон ва он қадар ҳайратангез аст, ки онҳо наметавонанд ба Ӯ нигоҳ кунанд. Аммо инчунин метавонад бошад, ки онҳо мехоҳанд тамоми таваҷҷӯҳро ба он касе, ки дар он ҷо бар тахт нишастааст, равона кунанд, ва аз ин рӯ онҳо худро дар ҳузури Ӯ мепӯшонанд ё пинҳон мекунанд. Инчунин, мо мехонем, ки онҳо пойҳои худро мепӯшонанд. Пойҳо эҳтимолан бо офариниш алоқаманданд, зеро бо пойҳо одатан бар замин меистанд. Ва ин фариштагони тавонои офаридашуда равшан нишон медиҳанд, ки онҳо дар ҳузури Офаридгори беофарида, абадии худ ҳастанд, ки онҳоро бо эҳтиром ситоиш мекунанд.
Ва сипас дар ин ҷо гуфта мешавад: «Ва яке ба дигаре нидо кард ва гуфт: 'Қудус, қудус, қудус аст Худованд лашкарҳо; тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст!'» Маънои ин сегонаи «қудус» чист, ки серофимҳо фарёд мезананд? Ин як таъкиди хеле қавӣ, як дараҷаи олии он чизест, ки Худост. Дар паси ин аҳамияти зиёде мавҷуд аст.
«Қудус» якчанд маъно дорад. Он маънои покӣ ва бегуноҳиро дорад. Он инчунин маънои ҷудо шуданро дорад. Дар офариниш, Худо рӯзи ҳафтумро муқаддас кард; ин маънои онро дорад, ки Ӯ он рӯзро аз дигарон ҷудо кард ва ба он ҷои махсус дод. Ҳоло, дар заминаи Ишаъё боби 6, ин маънои онро дорад, ки Худо комилан пок ва бегуноҳ аст. Ӯ аз ҳар ҷиҳат нек аст ва Ӯ бадиро нафрат дорад. Пас, қудус на танҳо ҷудо шудан аз гуноҳро дорад, балки дар айни замон, он инчунин маънои пур шуданро бо ҳама чизе, ки нек аст, дорад. Дар ин замина хеле ҷолиб аст, ки дар Эфсӯсиён боби 5, ояти 9, некӣ меваи аввалини нур номида мешавад.
Ҳоло, мо метавонем инро ба худамон низ татбиқ кунем. Баъзе масеҳиён чунон зиндагӣ мекунанд, ки онҳо танҳо ба ҷудо кардани худ аз бадӣ тамаркуз мекунанд. Аммо ин нодуруст аст, ки ҳамеша танҳо аз гуноҳ канорагирӣ кунем, бе он ки дар айни замон некиро пайгирӣ кунем ва ба он тамаркуз кунем. Ин дар Эфсӯсиён боби чор хеле равшан нишон дода шудааст, зеро дар он ҷо ба мо гуфта шудааст, ки на танҳо дурӯғгӯиро бас кунем, балки ҳоло ба ҷои он ҳақиқатро гӯем. На танҳо мо дигар набояд сухани бад аз даҳони худ барорем, балки ба ҷои он суханони меҳрубон ва писандида барои сохтмон гӯем. На танҳо мо дигар набояд дуздӣ кунем, балки бояд бо ниёзмандон мубодила кунем. Пас, мо мебинем, ки мо бояд аз бадӣ рӯй гардонем ва ба сӯи некӣ рӯй орем. Хеле муҳим.
Ҳоло, ба Ишаъё боби 6 баргардем. Ин ки Худо Қудус, Қудус, Қудус аст, инчунин маънои онро дорад, ки Ӯ Офаридгори беофарида, баланд ва ҷудошуда аст, ба фарқ аз ҳар мавҷудот. Дар Ишаъё боби 40, ояти 25 хеле ҷолиб аст, ки дар он ҷо гуфта шудааст: «Пас, Маро ба кӣ монанд хоҳед кард, ё ба кӣ баробар хоҳам буд? мегӯяд Қудус». Саволи Худо. Ва Худо комилан беназир ва беҳамтост. Ӯ аз ҳама чизе, ки офарида шудааст, болотар аст. Ӯ танҳо беохир, абадӣ, тағйирнопазир, Қодири Мутлақ, Донои Мутлақ, Ҳозир дар ҳама ҷост. Худо, танҳо Худо, ин хислатҳоро дорад. Ва ин дар ҳақиқат сабабест барои парастиши Ӯ.
Ва парастиш пеш аз ҳама аз парастиши Худо барои он ки Ӯ кист, иборат аст. Ва парастиш вақте ба вуҷуд меояд, ки мо дар ҳақиқат аз Худо таҳти таъсир қарор мегирем, вақте ки мо аз бузургӣ ва ҷалоли Ӯ ҳайрон мешавем ва аз Ӯ мутаассир мешавем. Албатта, мо метавонем Худоро барои он чизе ки Ӯ кардааст ё он чизе ки Ӯ мекунад, низ парастем; дар ин бора саволе нест. Аммо аксар вақт чунин аст, ки мо Худоро танҳо барои аъмоли Ӯ парастем, на барои табиати аҷиб ва хислатҳои беназири Ӯ. Ва аз ин рӯ муҳим аст, ки мо гоҳ-гоҳ вақт ҷудо кунем, то дар бораи бузургӣ ва ҷалоли Худо мулоҳиза кунем, зеро вақте ки мо ин корро мекунем, мо аз Ӯ таҳти таъсир қарор мегирем, ва ин ба парастиш оварда мерасонад.
Ҳоло, серофимҳо фарёд мезананд: «Қудус, қудус, қудус аст Худованд лашкарҳо». Худованд лашкарҳо унвони Худост, ки аксар вақт дар Аҳди Қадим вомехӯрад. Ӯст, ки бар лашкари Осмон, яъне бар олами фариштагон ҳукмронӣ мекунад. Серофимҳо, керубимҳо, сарфариштагон Микоил, Ҷабраил ё фариштагони оддӣ ҳама рӯҳҳои хидматгузор ҳастанд. Ва дар бораи онҳо дар Забур 103 гуфта шудааст: «Худовандро баракат диҳед, эй фариштагони Ӯ, ки дар қувват тавоно ҳастед, ки каломи Ӯро иҷро мекунед, ба овози каломи Ӯ гӯш медиҳед! Худовандро баракат диҳед, эй ҳамаи лашкарҳои Ӯ, эй ходимони Ӯ, ки иродаи Ӯро иҷро мекунед!» Худо бар олами намоён ва ноаён, бар сарварон, қудратҳо ва қувваҳои рӯҳонӣ ҳукмронӣ мекунад. Ва вақте ки Ӯ Худованд лашкарҳо номида мешавад, ин маънои онро дорад, ки Ӯ бар тамоми лашкари Осмон қудрат дорад. Онҳо дар ихтиёри Ӯ ҳастанд ва дар ниҳоят барои баракати мо нақш мебозанд.
Ҳоло, ба Ишаъё боби 6 баргардем, ки дар он ҷо гуфта шудааст: «Пас тамоми замин аз ҷалоли Ӯ пур аст». Ҳоло, дар оянда, вақте ки Масеҳ дар ин ҷо дар Малакути Ҳазорсола ҳукмронӣ мекунад, рӯзе чунон хоҳад буд, ки дар китоби Ҳабаққуқ гуфта шудааст: «Зеро замин аз дониши ҷалоли Худованд пур хоҳад шуд». Аммо ҳатто ҳоло, Худо ҷалоли худро дар офариниш ошкор мекунад, чунон ки дар Румиён боби 1, масалан, гуфта шудааст. Ман таассурот дорам, ки ин ҷалол инчунин бо некии Ӯ алоқаманд аст. Мусо, ӯ як бор дуо кард: «Иҷозат деҳ, илтимос, ҷалоли Туро бубинам». Ва ҷавоби Худо дар он вақт ин буд: «Ман тамоми некии худро аз пеши рӯи ту мегузаронам». Ҷалоли Худо, ки бо некии Ӯ алоқаманд аст, мо инро дар дигар порчаҳо низ пайдо мекунем. Дар Забур 33, ман фикр мекунам, гуфта шудааст: «Замин аз некии Худованд пур аст». Ҳоло, Худо аз ҳар ҷиҳат нек аст, ва ин дар офариниш ва дар амалҳои Ӯ бо одамон низ нишон дода мешавад. Китоби Муқаддас ба мо ҷалоли Худо, ҷалоли Падар, Подшоҳи Ҷалол ва Худованди Ҷалолро нишон медиҳад. Ва некии Ӯ то абрҳо мерасад, ва он абадӣ аст.
Ҳоло, пас Ишаъё мебинад, ки чӣ тавр асосҳои остонаҳо меларзанд. Ин ба назар як аксуламал ба он чизест, ки серофимҳо фарёд мезананд. Мо метавонем инро ба ҳаёти худ низ татбиқ кунем: оё дилҳои мо ҳанӯз вақте ки мо дар пеши Худо меистем, ба ҳаракат меоянд? Оё бузургӣ ва ҷалоли Худо ҳанӯз моро ба ҳаракат меорад? Ин дар ҳақиқат саволест, ки мо аз худ мепурсем.
Ва сипас дар ин ҷо гуфта шудааст: «Ва хона аз дуд пур шуд». Ҳоло, аввалан, либоси Худованд тахтро пур кард, ифодаи ҷалоли Ӯ. Ҳоло дуд аст, ки маъбадро пур мекунад. Дар куҷое ки дуд бошад, оташ низ ҳаст. Ва шояд ин ифодаи Қудуси Худост, ки дар ҳузури Ӯ бадӣ истода наметавонад, чунон ки дар Ҳабаққуқ гуфта шудааст: «Чашмони Ту аз он поктар аст, ки ба бадӣ назар кунӣ». Ва номаи Ибриён мегӯяд: «Зеро Худои мо низ оташи сӯзанда аст».
Ҳоло, ниҳоят, як фикре ҳаст, ки маро ҳангоми омӯзиши он дар каломи Худо ба ҳаракат овард. Чунин тафовути азиме байни Ишаъё боби 6 ва Ишаъё боби 53 вуҷуд дорад. Худованди муқаддас ва мутлақ, ки дар ин ҷо бар тахт нишастааст, баланд ва баландбардошташуда, иҳоташуда аз ҷониби серофимҳо, дар Ишаъё 53 ҳамчун инсон дар ин Замин тавсиф шудааст. Ман мехоҳам он порчаро, Ишаъё 53, ки дар ояти 2 гуфта шудааст, бихонам: «Ӯ на шакл дорад ва на зебоӣ; ва вақте ки мо ӯро мебинем, зебоие нест, ки мо ӯро орзу кунем».
Мебинед, ӯро як мард ба доштани дев муттаҳам кард. Ӯро хӯранда ва шаробнӯш номиданд, ва майзадагон ӯро мавзӯи сурудҳои худ қарор доданд. Ӯ ба дасти гуноҳкорон супурда шуд ва бо лаънати Замин тоҷгузорӣ шуд. Ӯ, Худованди Ҷалол ва Худованди лашкарҳо, дар салиб дар ҳақиқат амиқ эҳсос кард, ки дар бораи ӯ дар Забур 22 навишта шудааст, ки дар он ҷо гуфта шудааст: «Аммо ман кирм ҳастам, на инсон; нанги одамон, ва нафрати халқ». Чӣ қадар ӯ худро паст кард, то барои мо бимирад ва шумо ва маро наҷот диҳад.
Аммо мебинед, Масеҳ пирӯз шуд. Ҳоло мо метавонем бидонем, ки ӯ ҳамчун инсони эҳёшуда ва ҷалолдор дар осмон бар тахти Падари худ, дар дасти рости Бузургӣ дар баландӣ нишастааст. Мо ӯро дар он ҷо тавассути чашмони имон мебинем, зеро Ибриён 2, ояти 9 мегӯяд: «Аммо мо Исоро мебинем, ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд, барои азоби марг, бо ҷалол ва шараф тоҷгузорӣ шуд». Ва тавассути қурбонии ӯ дар салиб, тахти Худо барои мо тахти файз гардидааст. Мо ба он дар дуо дастрасии озод дорем, ва дар он ҷо мо метавонем дархостҳои худро далерона дар пеши Худо пешниҳод кунем. Чӣ қадар аҷиб, чӣ файз, ва чӣ имтиёзи ғайри қобили тасаввур!
Ҳоло, ман бо Ишаъё боби 57, ки дар ояти 15 гуфта шудааст, хотима медиҳам: «Зеро Худованди баланд ва баландмартаба, ки дар абадият зиндагӣ мекунад, ки номаш Қудус аст, чунин мегӯяд: Ман дар ҷои баланд ва муқаддас зиндагӣ мекунам, бо он касе низ, ки рӯҳияи шикаста ва фурӯтан дорад, то рӯҳияи фурӯтанонро эҳё кунам, ва дили шикастагонро эҳё кунам». Ин Худои мост.
[Мусиқӣ] Ташаккур. [Мусиқӣ]
