Ҳафт чиз дар хаймаи муқаддас, ки бояд пайваста аз ҷониби оилаи коҳинӣ нигоҳ дошта мешуданд, ҳамчун намунаи чизҳое, ки имрӯз дар хонаи Худо нигоҳ доштани онҳо муҳим аст.
Сӯхтани оташ дар қурбонгоҳи мисин
Оташ ҳамеша дар қурбонгоҳ фурӯзон хоҳад буд; он ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳад шуд. (Ибодат 6:13)
Ҳавворӣ, ки ба имондорони яҳудӣ дар нома ба ибриён менависад, дар Ибриён 12:28–29 мегӯяд:
«Бигзор мо файз дошта бошем, ки ба воситаи он Худоро бо эҳтиром ва тарси илоҳӣ қабул карда тавонем: зеро Худои мо оташи сӯзон аст.» Вақте ки мо ба номи Худованд ҷамъ меоем, мо бояд ҳамеша муқаддасӣ ва адолати Худоро нигоҳ дорем. Ҳар як сухан ва ҳар як амал бояд бо Он ки ба номи Ӯ ҷамъ омадаем, мувофиқ бошад. Ҳамин тавр Павлус дар нома ба Тимотиюс, бо назардошти дур шудан аз ҳақиқат, ки аллакай ба вуҷуд омада буд, дар номаи аввали худ мегӯяд:
«Аммо агар ман дер кунам, то ту бидонӣ, ки чӣ гуна бояд дар хонаи Худо рафтор кунӣ» (1 Тимотиюс 3:15). Қурбонии ду барра ҳар рӯз
Ин қурбонии сӯхтании доимӣ дар тамоми наслҳои шумо дар дари хаймаи ҷамъомад дар пеши Худованд хоҳад буд; дар он ҷо ман бо шумо вомехӯрам, то бо ту сухан гӯям. (Хуруҷ 29:42)
Асоси сокин шудани Худо дар миёни халқи худ, марги Масеҳ аст. Дар Эфсӯсиён 5:2, мо мехонем:
«Масеҳ низ моро дӯст дошт ва худро барои мо қурбонӣ ва ҳадия ба Худо, барои бӯи хушбӯй дод.»
Он ду барра ба мо комилиятҳои Писари маҳбуби Худоро хотиррасон мекунанд, ки дар ин ҷо ҳамчун инсон, худро қурбонӣ барои хушнудии Худо медиҳад, то Ӯ дар ҳар роҳ ҷалол ёбад. Мо низ, вақте ки ҷамъ меоем, пеш аз ҳама, бояд хушнудии Худоро дар назар дошта бошем, ки чӣ тавре ки Масеҳ омода буд худро барои хушнудии Худо қурбонӣ кунад, мо низ бояд, ҳар чӣ қадар арзиш дошта бошад, ва кӯшиш кунем, ки он чиро, ки ба Худо писанд аст, нигоҳ дорем.
Доимо фурӯзон будани чароғҳо
Ба фарзандони Исроил амр деҳ, ки барои равшанӣ ба ту равғани зайтуни соф, кӯфташуда биёранд, то чароғҳоро доимо фурӯзон нигоҳ доранд. (Ибодат 24:2)
Мо дар Хуруҷ 25:37 мехонем:
«Онҳо чароғҳои онро фурӯзон хоҳанд кард, то ки онҳо дар пеши он равшанӣ диҳанд.»
Нури он чароғҳо бояд, пеш аз ҳама, худи шамъдонро равшан мекард. Ба мо андозаи шамъдон гуфта нашудааст, аммо он аз як порчаи тиллои соф, ки вазнаш як талант буд, сохта шуда буд. Он дар бораи шахсият ва ҷалоли Писари маҳбуби Падар сухан меронад. Тиллои софи илоҳияти Ӯ, ки Ӯ абадӣ Писар аст ва дар оғӯши Падар сокин аст.
Рӯҳулқудс ҳамеша хурсанд аст, ки дилҳои моро бо ҷалоли ин шахс машғул кунад, Юҳанно 16:14 мегӯяд:
«Ӯ Маро ҷалол хоҳад дод: зеро Ӯ аз они Манро хоҳад гирифт ва ба шумо нишон хоҳад дод.»
Пас, тамоми хидмати мо ба Худо бояд дар қудрати Рӯҳулқудс ва дар нури он ки Худованд Исо аслан кист, бошад.
Гузоштани дувоздаҳ кулча дар мизи нони намоишӣ
Ҳар шанбе ӯ онро доимо дар пеши Худованд мураттаб хоҳад кард, ки аз фарзандони Исроил бо аҳди абадӣ гирифта шудааст. (Ибодат 24:8)
Чӣ тавре ки нонҳо ҳар шанбе дар рӯи мизи соф гузошта мешуданд, пас мо метавонем тахмин кунем, ки онҳо дар он ҷо ҳафт рӯз мемонданд. Онҳо мувофиқи тартиби Худо дар он ҷо гузошта шуда буданд. Онҳо аз орди хуб сохта шуда буданд, чунон ки қурбонии ордӣ, ва ладан дар ҳар як қатор гузошта шуда, бо тоҷи дохилии тиллои соф нигоҳ дошта мешуданд, ва нури шамъдон, бешубҳа, ба онҳо медурахшид.
Ин нонҳо ба мо дар бораи муқаддасони Худо сухан мегӯянд, ки дар пеши Ӯ гузошта шудаанд ва бо тартиби илоҳӣ, ба воситаи шахсияти Масеҳ, нигоҳ дошта мешаванд, танҳо ҳамин тавр онҳо метавонистанд бӯи Масеҳро дошта бошанд. Ин тартиби илоҳӣ мавзӯи номаи аввали Павлус ба Қӯринтиён аст, ки ӯ онро барои ислоҳ кардани корҳо навишта буд, зеро дар миёни онҳо ихтилофҳо буданд, зеро иродаи инсон аз иродаи Худо муҳимтар буд. Далели он ки онҳо дар он ҷо як ҳафта буданд, нишон медиҳад, ки мо масъулият дорем, ки он чиро, ки мувофиқи Худо аст, ҳамеша нигоҳ дорем, на танҳо вақте ки мо ҷамъ меоем.
Сӯхтани бухур дар қурбонгоҳи тиллоӣ
Ва вақте ки Ҳорун чароғҳоро шомгоҳон фурӯзон мекунад, ӯ дар он бухур хоҳад сӯзонд, бухур доимӣ дар пеши Худованд дар тамоми наслҳои шумо. (Хуруҷ 30:8)
Дар Ваҳй 8:2 дар тарҷумаи JND, мо мехонем:
«Ва ба ӯ бисёр бухур дода шуд, то ки ба дуоҳои муқаддасон таъсир бахшад,»
ҳамин тавр мо метавонем бигӯем, ки бухуре, ки аз қурбонгоҳи тиллоӣ бармехезад, намунаи дуо аст. Павлус дар номаи аввали худ ба Тимотиюс менависад:
«Пас, ман мехоҳам, ки мардон дар ҳама ҷо дуо кунанд, дастҳои муқаддасро бардоранд, бе хашм ва шубҳа» (1 Тимотиюс 2:8).
Мутаассифона, мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки аксар вақт ҷаласаи дуои маҳаллӣ нодида гирифта мешавад, дар ҳоле ки Павлус дар дастурҳои худ ба Тимотиюс дар бораи рафтор дар хонаи Худо, хеле равшан мефаҳмонад, ки дуо як қисми муҳими хидмати коҳинӣ ҳам ба Худо ва ҳам ба инсон аст, ва нодида гирифтани он боиси заиф шудани шаҳодат аз ҷамъомади маҳаллӣ хоҳад шуд.
Дувоздаҳ санг дар синабанд
Ва Ҳорун номҳои фарзандони Исроилро дар синабанди доварӣ бар дили худ хоҳад дошт, вақте ки ӯ ба ҷои муқаддас медарояд, барои ёдгорӣ дар пеши Худованд доимо. (Хуруҷ 28:29)
Ин дувоздаҳ санг дар синабанд мувофиқи тартиби илоҳӣ гузошта шуда буданд ва ҳар яки онҳо ҷалоли хос доштанд. Онҳо Исроилро ҳамчун халқи Худо, ки дар шаҳодат мувофиқи ҷое, ки Ӯ онҳоро гузошта буд, нишон медоданд. Синабанд як чизи комил буд, он чоркунҷа буд ва бар дили саркоҳин буд.
Дар нигоҳ доштани ҳақиқати як ҷисми Масеҳ дар рӯи замин, мо бояд ҳар як муқаддасро дар рӯи замин дар ҳар лаҳза ҳамчун узви он як ҷисм эътироф кунем ва дар ҳар маҳалле, ки муқаддасон ба номи Худованд ҷамъ меоянд, онҳо дар шаҳодат мувофиқи иродаи Худо гузошта шудаанд ва мо масъулият дорем, ки дар маҳалле, ки Худованд моро ба таври инфиродӣ гузоштааст, он чиро, ки ба таври корпоративӣ дар тамоми ҷисми Масеҳ дуруст аст, ба таври хурд ва шояд дар заифии бузург баён кунем.
Лавҳаи тиллоӣ дар тоҷ
Ва он бар пешонии Ҳорун хоҳад буд, то Ҳорун гуноҳи чизҳои муқаддасро, ки фарзандони Исроил дар ҳамаи ҳадияҳои муқаддаси худ муқаддас хоҳанд кард, бардорад; ва он ҳамеша бар пешонии ӯ хоҳад буд, то ки онҳо дар пеши Худованд қабул шаванд. (Хуруҷ 28:38.)
Шояд тоҷ ягона либоси саркоҳин буд, ки ӯ ҳамеша мепӯшид, ва бар пешонии ӯ, ки ба он тоҷ пайваст буд, лавҳаи тиллоӣ бо навиштаи «Муқаддасӣ ба Худованд» буд.
Ҳамин тавр, саркоҳин бо лавҳаи тиллоӣ бар сари худ Масеҳро ҳамчун Он ки ҳама чизро дар робита ба хидмати коҳинӣ мувофиқи муқаддасии Худо нигоҳ медорад, муаррифӣ мекунад.
Дар хидмати мо ба Худо имрӯз, хоҳ шукргузорӣ, ҳамду сано ё ибодат бошад, ҳамеша имконият вуҷуд дорад, ки мо на ҳамеша дар қудрати Рӯҳулқудс амал кунем, зеро мо ҳанӯз дар худ ҷисм дорем. Аммо Худованд Исо, Саркоҳини бузурги мо, он чиро, ки мо пешниҳод мекунем, дар тамоми заифии мо, вале бо муҳаббати ҳақиқӣ ба Худаш, мегирад ва онро ба Худо ба тавре пешниҳод мекунад, ки ба Ӯ комилан мувофиқ аст. Ин як рӯҳбаландии бузург аст, махсусан барои имондорони ҷавон, ки шояд дар иштирок дар ҷаласаҳо дудила бошанд, ки мабодо хато кунанд. Танҳо Худованд дилҳои моро медонад ва дар он ҷое ки ба Ӯ посухи ҳақиқӣ ва меҳрубонона вуҷуд дорад, пас Ӯ онро ба дасти худ қабул мекунад ва онро ба Худо ба таври комил мувофиқи муқаддасии Ӯ пешниҳод мекунад.
