Сарфи назар аз зиндагӣ дар ҷомеаи патриархалӣ (Матто 14:21; Матто 15:38), садоқати занони худотарс ҳангоми дар рӯи замин будани Исо ва дар калисои ибтидоӣ аён буд.
Дар давраи хидмати Масеҳ
Вақте ки Исо ва дувоздаҳ расулаш аз шаҳр ба шаҳр дар Ҷалил дар сафари миссионерӣ сафар мекарданд, онҳоро баъзе занон ҳамроҳӣ мекарданд, ки «аз ҳисоби худ ба онҳо кӯмак мекарданд» (Луқо 8:1-3; Марқӯс 15:40-41). Дар он ҷо Марями Маҷдалия; Юҳанно, зани Куза, мудири хонаводаи Ҳиродус; Сусанна; Марям, модари Яъқуб ва Юсуф; ва Саломӣ буданд. Ҳамаи онҳо Исоро пайравӣ карданд ва ба эҳтиёҷоти Ӯ ғамхорӣ мекарданд, эҳтимол ба ғайр аз рӯҳбаландӣ, хӯрок ва манзил таъмин мекарданд. Дар ивази шифо ёфтан аз арвоҳи палид ва бемориҳо, онҳо ба онҳое, ки дар бораи Малакути Худо мавъиза ва таълим медоданд, дастгирии амалӣ ва молиявӣ мерасонданд.
Занон аз Байт-Ҳинӣ, наздикии Ерусалим, низ Исоро дастгирӣ мекарданд. Масалан, Марто «хонаи худро ба Ӯ кушод» ва ба ифтихори Ӯ зиёфат дод, ва Марям Ӯро бо молидани атрҳои гаронбаҳо эҳтиром кард (Луқо 10:38; Юҳанно 12:1-3).
Дар марги Масеҳ
Ин занон Исоро дастгирӣ мекарданд, вақте ки Ӯ бо марг аз салиб рӯ ба рӯ шуд. Онҳо дар назди салиб монданд, вақте ки шогирдони мард барои ҳаёти худ гурехтанд (Луқо 23:27-28,49; Юҳанно 19:25). Онҳо Исоро аз Ҷалил ба Ерусалим, масофаи тақрибан 150 км (95 мил), «барои ғамхорӣ ба эҳтиёҷоти Ӯ» пайравӣ карда буданд (Матто 27:55-56). Ва «бисёр занони дигар, ки бо Ӯ ба Ерусалим омада буданд, низ дар он ҷо буданд» (Марқӯс 15:40-41). Ин барои он замонҳо сафари тӯлонӣ буд.
Юҳанно навиштааст: «Дар назди салиби Исо модари Ӯ (Марям), хоҳари модари Ӯ (Саломӣ, модари Юҳанно), Марям, зани Клеопа, ва Марями Маҷдалия истода буданд» (Юҳанно 19:25). Марями Маҷдалия ва Марям, модари Юсуф, ҷасади Исоро то қабр пайравӣ карданд ва дафни Ӯро мушоҳида карданд (Матто 27:61; Марқӯс 15:47; Луқо 23:55-56).
Дар эҳёи Масеҳ
Вақте ки ин занон барои молидани ҷасади Ӯ рафтанд, онҳо аввалин шуда қабри холиро диданд (Матто 28:1-10; Марқӯс 16:1-11; Луқо 24:1-11; Юҳанно 20:1-2,10-18). Аз сабаби садоқати онҳо Худо ба онҳо иҷозат дод, ки аввалин шуда аз эҳё хабардор шаванд. Фаришта ба онҳо гуфт: «Ӯ дар ин ҷо нест; Ӯ эҳё шудааст!» ва онҳо имтиёз доштанд, ки ба дигар шогирдон бигӯянд, ки Исо боз зинда шудааст. Занони ҳозир дар субҳи эҳё инҳо буданд: Марями Маҷдалия, ки Ӯ ба вай аввалин шуда пас аз эҳё зоҳир шуд ва сухан гуфт (Марқӯс 16:9); Марям, модари Яъқуб ва Юсуф; Саломӣ; зани Забдой ва модари Яъқуб ва Юҳанно; ва Юҳанно, зани Куза.
Дар калисои ибтидоӣ
Занон одатан бо расулон ҳангоми хидмат ба Худо ҳузур доштанд. Пас аз эҳё онҳо ба дастури Масеҳ итоат карданд, ки дар Ерусалим барои Рӯҳулқудс интизор шаванд: «Ҳамаи онҳо пайваста дар дуо якҷоя буданд, ҳамроҳ бо занон ва Марям, модари Исо, ва бо бародарони Ӯ» (Аъмол 1:4,14).
Дар Румиён 16, Павлус онҳоеро номбар кард, ки ба ӯ кӯмак карданд. Инҳо қаҳрамонони имони масеҳӣ дар асри якум мебошанд. Ҷолиб аст, ки 31% (9 аз 29) аз номбаршудагон занон мебошанд. Аввалин Фибӣ аст, ки эҳтимол номаи Павлусро ба Рум расонидааст ва гуфта мешавад, ки вай дар калисои маҳаллии худ диакон (ё хизматгор) аст.
Китоби Муқаддас пайваста садоқати занони худотарсро эътироф мекунад. Мо низ бояд ҳамин тавр кунем.
