Хушхабар – Сентябри 2017 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Паноҳгоҳе ҳаст, ки оташ дар он ҷо буд
Сӯхтор дар ҳамвориҳои васеъ-и Ғарби Амрикои Шимолӣ як чизи даҳшатнок аст. Мисли бисёр ҷойҳои дигари ҷаҳон, онҳое, ки дар ин минтақа зиндагӣ мекунанд, моҳҳо хушксолӣ мебинанд ва то омадани боронҳои мавсимӣ дар ҳолати ҳушёрӣ ва изтироб қарор доранд. Дар ҳамин ҳол, ҳар як пайдоиши абр ё дуд мавзӯи нигаронии шадид аст. Агар алафҳои хушк оташ гиранд, шӯълаҳои бодӣ бо зӯрӣ пеш мераванд ва минтақаҳои васеъро бо ҳама чиз дар роҳи худ фурӯ мебаранд. Даҳшат ҳам одам ва ҳам ҳайвонро фаро мегирад.
Бисёриҳо, ки дармонда, беқувват ва бемуҳофизат буданд, вақте ки амволашон ба хокистар табдил ёфт, ҳалок шуданд. Аммо дигарон нақшаи оддӣ, вале моҳиронаи фирорро истифода бурданд. Онҳо минтақаҳои атрофи худро месӯзонанд, сӯхтори назоратшавандае, ки як «ҷазира»-и алафи сӯхтаро боқӣ мегузорад, ки дар он ҷо онҳо метавонанд ором ва бехатар паноҳ баранд, дар ҳоле ки шӯълаҳо мегузаранд. Дар он ҷое, ки сӯзишворӣ нест, оташ намеояд. Албатта, ин нақша бояд фавран ва бо шитоб пеш аз омадани оташ амалӣ карда шавад, зеро ҷонҳо дар хатар ҳастанд.
Оташи даҳшатноктар Оташи боз ҳам даҳшатноктар – бениҳоят даҳшатноктар – вуҷуд дорад, ки ин ҷаҳонро таҳдид мекунад: доварии Худо. Китоби Муқаддас ҳушдор медиҳад: «Осмон ва замин ... барои оташ то рӯзи доварӣ ва ҳалокати [нобудии] мардони бехудо нигоҳ дошта шудаанд» (2 Пет. 3:7), ва «Худои мо оташи фурӯбаранда аст» (Ибр. 12:29).
Аммо Ӯ ҳамчунин меҳрубон аст ва роҳи фирорро фароҳам овардааст. Ӯ Писари ягонаи Худро, Исои Масеҳро, ҳамчун ягона паноҳгоҳ дод. Худо дар Писари Худ тамоми даҳшати оташи ғазаби Худро афрӯхт. Мо мехонем: «Масеҳ ... як бор барои гуноҳҳо азоб кашид, одилон барои беадолатон, то моро ба Худо наздик кунад» (1 Пет. 3:18). «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳ. 3:16). «Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки ғазаби Худо бар ӯ боқӣ мемонад» (ояти 36).
Масеҳ ягона табобат аст! Барои онҳое, ки Худованд Исои Масеҳро рад мекунанд, танҳо «интизории даҳшатноки доварӣ ва ғазаби оташин [ғазаби одилона], ки душманонро фурӯ мебарад» (Ибр. 10:27) интизор аст.
Аммо имрӯз Худо ҳанӯз интизор аст ва аз шумо илтимос мекунад, зеро Ӯ «нисбат ба мо сабркунанда аст, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Пет. 3:9).
«Инак, ҳоло вақти муносиб аст; инак, ҳоло рӯзи наҷот аст» (2 Қӯр. 6:2).
«Чӣ гуна мо фирор хоҳем кард, агар чунин наҷоти бузургро нодида гирем?» (Ибр. 2:3).
Оё шумо намехоҳед, ки имрӯз ба чунин Худои меҳрубон ва бахшанда таслим шавед? Агар шумо ниёзи худро ба Наҷотдиҳанда эътироф кунед ва пешниҳоди наҷоти Худоро қабул кунед, Ӯ шуморо ҳамчун писари Худаш қабул хоҳад кард! Он гоҳ Ӯ шуморо ҳамчун душман дар сӯхтори доварии оянда маҳкум нахоҳад кард. Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
Варианти ин рисола ҳамчун рисолаи испанӣ №130 дастрас аст, ки аз *Файз ва Ҳақиқат дастрас аст.
