Мешунавам, ки Наҷотдиҳанда мегӯяд: «Қуввати ту дар ҳақиқат кам аст. Эй фарзанди заифӣ, назорат кун ва дуо кун, Дар Ман ҳамаи худро дар ҳама ёб.»
Исо ҳамаро пардохт кард, Ҳамаро ба Ӯ қарздорам; Гуноҳ доғи арғувонӣ гузошта буд, Ӯ онро мисли барф сафед шуст.
Худовандо, акнун дар ҳақиқат меёбам Қудрати Ту ва танҳо Ту, Метавонад доғҳои махавӣро тағйир диҳад, Ва дили сангро об кунад.
Зеро ман ҳеҷ чизи хубе надорам Ки ба воситаи он файзи Туро талаб кунам— Ман либосҳои худро сафед мешӯям Дар хуни Барраи Ҷолҷото.
Ва вақте ки, пеши тахт, Ман дар Ӯ комил меистам, «Исо мурд, то ҷони маро наҷот диҳад,» Лабҳои ман ҳанӯз такрор хоҳанд кард. — Элвина М. Ҳолл (1818–1889)
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- «Доғҳои махавӣ» ба таъсири гуноҳ бар гунаҳкор ишора мекунад.
