Оё шумо ягон бор пурсидаед: «Чаро ман ба наҷоти худ итминон надорам? Як рӯз худро наҷотёфта ҳис мекунам, аммо рӯзи дигар не». Шояд шумо мефаҳмед, ки танҳо марги Масеҳ ба шумо наҷот медиҳад, аммо шумо фикр мекунед, ки он чизе, ки шумо ҳис мекунед, шуморо мутмаин месозад. Тасаввуроти инсон наҷотро чунин мебинад: «Ин эҳсосоти хушбахтонаро ман ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, додаам, то ки шумо умед дошта бошед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред». Ҳоло Китоби Муқаддаси худро ба 1 Юҳанно 5:13 кушоед ва фикрҳои хаёлии инсонро бо Каломи Худо муқоиса кунед, ки мегӯяд:
Ин чизҳоро ба шумо, ки ба исми Писари Худо имон доред, навиштам, то бидонед, ки ҳаёти ҷовидонӣ доред.
Дар Хуруҷ 11-12, Худованд ҳукми маргро бар нахустзодаи ҳар хона дар Миср, ки хуни барра дар паҳлӯҳои дарвоза надошт, эълон кард. Ҳоло, чӣ тавр нахустзодагони Исроил боварӣ доштанд, ки онҳо дар он шаби доварӣ бехатар буданд? Биёед ба ду хона ташриф орем ва бубинем, ки онҳо чӣ мегӯянд.
Дар хонаи аввал ҳама аз тарс меларзанд. Вақте ки мо мепурсем, ки чаро онҳо ин қадар тарсидаанд, писари нахустзода ба мо мегӯяд, ки фариштаи марг имшаб меояд ва ӯ намедонад, ки чӣ мешавад.
Вақте ки фариштаи нобудкунанда аз хонаи мо гузашт, ман медонам, ки бехатарам, аммо то он вақт, ман наметавонам боварӣ дошта бошам. Дар ҳамсоягӣ, онҳо мегӯянд, ки ба наҷоти худ боварӣ доранд, аммо мо фикр мекунем, ки ин беасос аст. Ҳамаи он чизе ки ман карда метавонам, ин аст, ки ба беҳтарин умед дошта бошам.
Мо мепурсем: «Оё Худои Исроил барои халқи Худ роҳи наҷотро фароҳам наовардааст?» Писар ҷавоб медиҳад: «Бале, ва мо он чиро, ки Худо ба мо гуфт, кардем. Хуни барраи беайб ба паҳлӯҳои дарвоза пошида шудааст, аммо мо то ҳол ба наҷоти худ боварӣ надорем».
Ҳоло биёед ба ҳамсоягӣ равем. Чӣ тафовут! Ҳама хушбахтанд. Паҳлӯҳои дарвозаи онҳо ранг карда шудаанд ва онҳо аз барраи бирён лаззат мебаранд. Чаро ин қадар шодӣ дар чунин шаби муқаддас? Онҳо ҷавоб медиҳанд: «Мо интизори фармонҳои Яҳува ҳастем ва сипас бо Миср хайрухуш мекунем».
«Аммо, шумо намедонед, ки ин шаби доварӣ аст?»
Албатта, аммо писари нахустзодаи мо бехатар аст. Хун мувофиқи фармонҳои Худо истифода шудааст.
«Аммо ин ҳам дар ҳамсоягӣ карда шудааст», — ҷавоб медиҳем мо, — «ва онҳо нохушбахтанд, зеро ба наҷоти худ боварӣ надоранд».
Нахустзода қатъӣ ҷавоб медиҳад: «Мо на танҳо хун дорем. Мо Каломи Худоро дар бораи он дорем. Худо гуфт: ‘Вақте ки ман хунро мебинам, аз шумо мегузарам’. Худо аз хуни берун қаноатманд аст ва мо аз Каломи Ӯ дар дохил қаноатмандем. Хуни пошида моро бехатар месозад, дар ҳоле ки Каломи Худо моро мутмаин месозад».
Кадоме аз ин ду хона бехатартар буд? Ҷавоб ин аст, ки ҳарду баробар бехатар буданд, зеро наҷоти онҳо танҳо аз он чизе, ки Худо дар бораи хуни берун фикр мекард, вобаста буд, на аз эҳсосоти онҳо дар дохил. Агар шумо хоҳед, ки ба баракатҳои худ боварӣ дошта бошед, ба шаҳодати ноустувори эҳсосоти ботинии худ гӯш надиҳед. Ба ҷои ин, ба Каломи бехатои Худо гӯш диҳед:
Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 6:47).
Бигзор ман як мисоли дигарро истифода барам. Марде хоҳиш мекунад, ки хонаеро иҷора гирад, аммо соҳибхона ба ӯ ҷавоб намедиҳад. Як рӯз, ҳамсояе мегӯяд: «Ман боварӣ дорам, ки шумо он хонаро мегиред. Оё шумо дар ёд надоред, ки соҳибхона ба шумо Мавлуди Исои гузашта тӯҳфа фиристод? Ӯ ҳам чанд рӯз пеш ба шумо даст афшонд». Ин суханон мардро бо умед пур мекунанд.
Рӯзи дигар, ҳамсояи дигар мегӯяд: «Ман фикр намекунам, ки шумо он хонаро мегиред. Каси дигар ҳам хоҳиш кардааст, ки онро иҷора гирад ва ӯ дӯсти хуби соҳибхона аст». Умедҳои дурахшони мард мисли ҳубобҳои собун метарканд. Як рӯз, ӯ умед дорад, ва рӯзи дигар, ӯ пур аз шубҳа аст.
Сипас, номае аз соҳибхона меояд. Чеҳраи ӯ аз ташвиш ба шодӣ тағйир меёбад, вақте ки ӯ онро мехонад. Ӯ ба занаш хитоб мекунад: «Ҳоло ҳал шуд. Соҳибхона мегӯяд, ки хона то даме ки мо мехоҳем онро иҷора гирем, аз они мост. Ақидаҳои инсон ҳоло муҳим нестанд, зеро мо каломи хаттии соҳибхонаро дорем».
Бисёр одамон дар ҳолати шабеҳ қарор доранд, ки аз ақидаҳои одамон ё аз эҳсосоти дили худ ташвиш мекашанд. Танҳо вақте ки онҳо ниҳоят итминони Каломи Худоро мегиранд, яқинӣ ҷои шубҳаро мегирад.
Вақте ки Худо сухан мегӯяд, бояд яқинӣ бошад, хоҳ дар эълони лаънати беимон ё наҷоти имондор.
Эй Худованд, каломи Ту то абад дар осмон устувор аст» (Забур 119:89).
Каломи Ӯ ҳама чизро ҳал мекунад.
Оё Ӯ гуфтааст ва нахоҳад кард? Ё Ӯ сухан гуфтааст ва онро иҷро нахоҳад кард?» (Ададҳо 23:19).
Аммо шумо метавонед пурсед: «Чӣ тавр ман метавонам боварӣ дошта бошам, ки ман имони кофӣ дорам?» Ин савол дар бораи намуди дуруст ё миқдори имони шумо нест, балки дар бораи эътимоднокии Шахсе, ки шумо ба Ӯ имон доред. Оё шумо ба Шахси дуруст – Писари Худо эътимод доред?
Як мард Масеҳро бо дасти ғарқшуда мегирад, дар ҳоле ки дигаре танҳо домани либоси Ӯро ламс мекунад, аммо ҳарду баробар бехатаранд. Ҳарду ҳамон кашфиётро карданд. Онҳо метавонанд ба Масеҳ ва Каломи Ӯ комилан эътимод кунанд ва бо итминон дар самаранокии абадии кори анҷомёфтаи Ӯ истироҳат кунанд.
Боварӣ ҳосил кунед, ки эътимоди шумо ба корҳои неки шумо, фаъолиятҳои динии шумо, эҳсосоти шумо ё таълими ахлоқии шумо асос наёфтааст. Шумо метавонед ба чунин чизҳо имони қавӣ дошта бошед ва то абад нобуд шавед. Имони заифтарин ба Масеҳ абадӣ наҷот медиҳад; эътиқоди қавитарин ба худ бефоида аст.
«Ман ба Ӯ имон дорам», — гуфт як духтари ғамгин як рӯз, — «аммо ман намехоҳам бигӯям, ки наҷот ёфтаам, зеро метарсам, ки дурӯғ мегӯям». Падари ин духтар ба фурӯши чорво барои харидани гӯсфанд рафта буд ва ҳанӯз барнагашта буд. Аз ин рӯ, ман гуфтам: «Ҳоло, фарз кунед, ки вақте падари шумо ба хона меояд, шумо аз ӯ мепурсед, ки чанд гӯсфанд харидааст, ва ӯ мегӯяд ‘даҳ’. Баъдтар, касе аз шумо мепурсад, ки падари шумо имрӯз чанд гӯсфанд харидааст, ва шумо ҷавоб медиҳед: ‘Ман намехоҳам бигӯям, зеро метарсам, ки дурӯғ мегӯям’». Бо хашми одилона, модараш, ки дар наздикӣ истода буд, хитоб кард: «Аммо ин падари ӯро дурӯғгӯй месозад!»
Ба ҳамин монанд, ин духтари некхоҳ Масеҳро дурӯғгӯй месохт, вақте ки мегуфт: «Ман ба Ӯ имон дорам, аммо ман намехоҳам бигӯям, ки наҷот ёфтаам, зеро метарсам, ки дурӯғ мегӯям». Масеҳ изҳор доштааст,
Ҳар кӣ ба Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад» (Юҳанно 6:47).
Шумо метавонед пурсед: «Чӣ тавр ман метавонам боварӣ дошта бошам, ки имон дорам? Ҳар қадар ки ман ба имони худ назар мекунам, ҳамон қадар камтар дорам». Шояд шумо ба самти нодуруст нигоҳ мекунед. Кӯшиши имон овардани шумо танҳо нишон медиҳад, ки шумо дар роҳи нодуруст ҳастед.
Бигзор ман як мисоли дигарро истифода барам. Як шом, марде, ки дурӯғгӯи машҳур аст, ба шумо мегӯяд, ки дӯсте дар садамаи автомобилӣ кушта шудааст. Шумо эҳтимол ба ӯ бовар намекунед, зеро ӯро хеле хуб мешиносед. Аммо баъд ҳамсояе ба шумо ҳамон хабари бадро мегӯяд. Ин дафъа, шумо мегӯед: «Азбаски шумо ба ман мегӯед, ман ба он бовар мекунам». Ман мепурсам: «Чаро шумо ба ҳамсояи худ бовар мекунед, на ба дурӯғгӯй?» Шумо ҷавоб медиҳед: «Аз сабаби он ки ҳамсояи ман кист ва чӣ аст. Ӯ ҳеҷ гоҳ ба ман дурӯғ нагуфтааст, ва ман медонам, ки ӯ ҳеҷ гоҳ дурӯғ нахоҳад гуфт».
Ба ҳамин монанд, ман медонам, ки метавонам ба Инҷил бовар кунам, зеро Он ки ба ман хабар меорад.
Агар мо шаҳодати одамонро қабул кунем, шаҳодати Худо бузургтар аст; зеро ин шаҳодати Худост, ки Ӯ дар бораи Писари Худ шаҳодат додааст… ҳар кӣ ба Худо имон наоварад, Ӯро дурӯғгӯй кардааст, зеро ба шаҳодате, ки Худо дар бораи Писари Худ додааст, имон наовардааст» (1 Юҳанно 5:9-10).
Як шахси ташвишовар як бор ба воиз гуфт: «Ман имон оварда наметавонам». Воиз пурсид: «Кӣ аст, ки шумо ба ӯ имон оварда наметавонед?» Ин савол мушкилотро ҳал кард. Ӯ ба имон ҳамчун чизе нигоҳ мекард, ки ӯ бояд дар дохили худ ҳис кунад, то боварӣ дошта бошад, ки ӯ барои осмон мувофиқ аст. Аммо имон ҳамеша ба берун ба Масеҳ ва кори анҷомёфтаи Ӯ нигоҳ мекунад ва оромона ба шаҳодати Худои вафодор дар бораи ҳарду гӯш медиҳад.
Нигоҳи берунӣ сулҳи дохилиро меорад. Вақте ки мард рӯи худро ба сӯи офтоб мегардонад, сояи ӯ дар паси ӯст. Шумо наметавонед ҳамзамон ба худ ва ба Масеҳи ҷалолёфта дар осмон нигоҳ кунед. Писари Худо эътимоди шуморо ба даст меорад: кори анҷомёфтаи Ӯ шуморо абадӣ бехатар месозад, ва Каломи Худо ба шумо итминони наҷотро медиҳад.
