«Дилҳои шумо ташвиш надиҳад. Ба Худо имон оваред; ба Ман низ имон оваред. Дар хонаи Падари Ман бисёр ҳуҷраҳо ҳастанд; агар ин тавр намебуд, Ман ба шумо мегуфтам. Ман ба он ҷо меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам. Ва агар Ман рафта, барои шумо ҷой тайёр кунам, боз меоям ва шуморо бо Худ мебарам, то ки шумо низ дар он ҷое, ки Ман ҳастам, бошед. Шумо роҳро ба ҷое, ки Ман меравам, медонед.» Томас ба Ӯ гуфт: «Худовандо, мо намедонем, ки Шумо ба куҷо меравед, пас чӣ тавр мо роҳро дониста метавонем?» Исо ҷавоб дод: «Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман.» – Юҳанно 14:1-6NIV
ВАҚТЕ КИ ШУМО РӮҲБАЛАНД НАМЕШАВЕД Дар бораи хонае дар ОСМОН фикр кунед!
Осмон ҷои аҷибест, Пур аз ҷалол ва файз. Ман рӯи Наҷотдиҳандаи худро хоҳам дид! Осмон ҷои аҷибест.
Суханони ин суруди ҳамду сано ҳақиқати муҳимро дар бораи он ки чаро осмон ҷои аҷибест, дар бар мегирад – зеро мо Наҷотдиҳандаи худро рӯ ба рӯ хоҳем дид ва бо Ӯ абадӣ хоҳем буд! Ин умеди мутмаини ҳар як имондор аст. Китоби Муқаддас ба мо ҳама чизро дар бораи осмон намегӯяд, аммо он ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр ба он ҷо расем.
Шумо наметавонед дастурҳои равшантар аз суханони Исо дар Юҳанно 14:6 пайдо кунед. Томас, яке аз шогирдони Ӯ, махсус аз Исо роҳи осмонро пурсид. Худованд ҷавоб дод: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман.» Ин як изҳороти ҳақиқат ҳама динҳо ва фалсафаҳои дигари ҷаҳонӣ ва ҳама роҳҳои ба осмон сохтаи инсонро аз байн мебарад. Агар ягон шахс дар ҳама ҷои ҷаҳон ҳақиқат ва роҳи осмонро ҷӯяд, Худо ба ҳар ҳол, он шахсро қадам ба қадам ба Худ роҳнамоӣ хоҳад кард. Ва Румиён 1:20 ҳеҷ шакке намегузорад, ки ба ҳар кас далелҳои кофии Худо дар офариниш дода шудааст, то ҳеҷ кас ба Ӯ ҷавоб надиҳад.
Илова бар он ки ба мо роҳи осмонро равшан нишон медиҳад, чанд ояти аввали Юҳанно 14 бояд моро дар бораи дар осмон будан ба ҳаяҷон оварад. Пас аз дидани заминаи ин порча, мо се ҳақиқатеро, ки Худованд дар бораи осмон ошкор кардааст ва чаро он чунин ҷои аҷибест, баррасӣ хоҳем кард.
Рӯҳбаландӣ
Боби 13 ба бахши Инҷили Юҳанно, ки бо номи Муколамаҳои Ҳуҷраи Боло маълум аст, оғоз меёбад. Дар ин сӯҳбатҳо Худованд вақт ҷудо кард, то пеш аз ба салиб рафтан ба шогирдони Худ дастурҳои ниҳоӣ ва тасаллӣ диҳад.
Дар Юҳанно 14:1 Исо гуфт: «Дилҳои шумо ташвиш надиҳад.» Чаро онҳо рӯҳбаланд набуданд? Чор сабаб вуҷуд дошт. Аввалан, Ӯ ба онҳо гуфта буд, ки Ӯ салиб хоҳад шуд (Юҳанно 12:32-33). Дуюм, Ӯ ошкор карда буд, ки яке аз онҳо хоин хоҳад буд (Юҳанно 13:21). Сеюм, Ӯ гуфт, ки Ӯ онҳоро тарк хоҳад кард (Юҳанно 13:33). Ва чорум, Ӯ ба Петрус гуфт, ки «пеш аз он ки хурӯс бонг занад, ту Маро се бор инкор хоҳӣ кард» (Юҳанно 13:38). Мо метавонем фаҳмем, ки чаро шогирдон ошуфта буданд; мо низ ҳамин тавр ҳис мекардем. Дар ҳамин замина Исо гуфт: «Дилҳои шумо ташвиш надиҳад. Ба Худо имон оваред; ба Ман низ имон оваред» (Юҳанно 14:1).
Дар Юҳанно 14:2-3 Худованд фаҳмонд, ки Ӯ ба таври доимӣ намеравад, балки барои онҳо ҷой тайёр кардан меравад. Ӯ ваъда дод, ки боз меояд ва онҳоро итминон дод, ки онҳо бо Ӯ боз хоҳанд буд. Ин, дар омади гап, ишора ба марги имондор нест, балки ишора ба бозгашти Худованд аст. Пас, дар ин ҷо дар Юҳанно 14:1-3 мо на танҳо тавсифи осмонро дорем, балки ваъдаи бозгашти Худовандро низ дорем.
Саволи теологӣ
Ҳоло биёед як саволи теологӣ диҳем: Оё бозгаште, ки Исо ба он ишора кардааст, «рабудани» Калисо аст, ё бозгашти Ӯ ба замин барои барпо кардани Малакути Худ? Фарқият чист?
Дар Муколамаи Зайтун (Матто 24-25; Марқӯс 13; Луқо 21) Исо дар бораи оянда таълим дод ва дар бораи бозгашти Худ ба замин барои барпо кардани Малакути Худ бо қудрат, ҷалол ва доварӣ сухан гуфт. Матто 24:29-30 мегӯяд: «Дарҳол пас аз он андӯҳи он рӯзҳо офтоб тира хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод; ситорагон аз осмон хоҳанд афтод, ва қувваҳои осмон ба ларза хоҳанд омад. Он гоҳ аломати Писари Одам дар осмон пайдо хоҳад шуд, ва он гоҳ ҳамаи қабилаҳои замин мотам хоҳанд гирифт, ва онҳо Писари Одамро хоҳанд дид, ки бо қудрат ва ҷалоли бузург бар абрҳои осмон меояд.» Ин порча бозгашти Худовандро барои барпо кардани Малакути Худ тасвир мекунад. Ҳамаи порчаҳои Аҳди Қадим, ки бо омадани Масеҳ барои барпо кардани Малакути Худ дар ин ҷо дар замин сарукор доранд, ба ҳамин бозгашт ишора мекунанд – бозгаште, ки Худованди мо дар Муколамаи Зайтун дар бораи он сухан гуфт.
Аммо, дар Номаҳо (мактубҳое, ки ба Калисо навишта шудаанд), мо «бозгашти Худовандро» пайдо мекунем, ки ба назар фарқ мекунад: Ӯ ба замин бо қудрат, ҷалол ва доварӣ барнамегардад; ҳеҷ аломатҳои кайҳонӣ бо ин бозгашт алоқаманд нестанд; Ӯро ҳама дар замин намебинанд. Чунин ба назар мерасад, ки ин бозгашт пас аз вақти махсуси андӯҳи бузурге, ки Худованд дар Муколамаи Зайтун зикр кардааст, рух намедиҳад. Чунин ба назар мерасад, ки он пеш аз давраи андӯҳи охирзамон рух медиҳад.
Бозгашти Худованд, ки дар Номаҳо зикр шудааст, махсус барои Калисо аст. Дар ин омадан, Худованд ба замин барнамегардад, балки ба ҳаво, ки дар он ҷо масеҳиён барои мулоқот бо Ӯ рабуда хоҳанд шуд (1 Тассалуникиён 4:17). Аз ин рӯ, ин омадани Худованд «рабудан» номида мешавад (аз лотинии rapere, ки маънои «рабуда шудан»-ро дорад). Ду порчаи мушаххас дар Номаҳо мавҷуданд, ки бо ин бозгашт сарукор доранд – 1 Қӯринтиён 15:51-54 ва 1 Тассалуникиён 4:13-18. Аввалин Тассалуникиён 4:16-17 чунин мегӯяд: «Зеро Худованд Худ аз осмон бо фармони баланд, бо овози сарфаришта ва бо садои карнаи Худо фуруд хоҳад омад, ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. Пас аз он, мо, ки зиндаем ва боқӣ мондаем, бо онҳо дар абрҳо рабуда хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем. Ва ҳамин тавр мо бо Худованд абадӣ хоҳем буд.»
Ин ду порчаи бузург дар Номаҳо бо рабудани Калисо сарукор доранд. Ҳамаи порчаҳои дигар дар Аҳди Қадим ва дар Инҷилҳо ба бозгашти Худованд барои барпо кардани Малакути Худ ишора мекунанд, ба истиснои як – Юҳанно 14:2-3, мавзӯи ин мақола. Боз ба ояти 3 диққат диҳед: «Ва агар Ман рафта, барои шумо ҷой тайёр кунам, боз меоям ва шуморо ба Худ қабул мекунам; то ки дар он ҷое, ки Ман ҳастам, шумо низ бошед.» Ман боварӣ дорам, ки ин оят ба рабудани Калисо ишора мекунад.
Рӯҳбаландӣ
Тасаввур кунед, ки дар зимистон дар соҳили Кариб нишастаед, бо офтоби гарм, оби кабуд ва як чойи калони яхбаста: «Аз ин беҳтар намешавад!» Ё шояд ин як рӯзи зебо дар кӯҳҳост, бо осмони кабуд, ҳавои тоза ва шароити комили лижаронӣ: «Аз ин беҳтар намешавад!» Хуб, дар осмон беҳтар мешавад, хеле беҳтар. Биёед ба се сабаб дар Юҳанно 14:2-3 назар андозем, ки чаро.
Аввалан, осмон хона номида мешавад: «Дар хонаи Падари Ман бисёр ҳуҷраҳо ҳастанд; агар ин тавр намебуд, Ман ба шумо мегуфтам. Ман ба он ҷо меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам» (14:2). Осмон хона аст. Ин дар ҳақиқат идеяест, ки Худованд дар ин ҷо баён мекунад. Баъзеи мо шояд фикр кунем, ки ҳар яки мо дар осмон хонаи зебои шахсии худро хоҳем дошт, зеро баъзе тарҷумаҳо «манзилҳо»-ро барои «ҳуҷраҳо» истифода мебаранд. Аммо фикр дар ин ҷо ин аст, ки мо ҳама якҷоя ҳамчун як оилаи калон ва хушбахт дар хонаи Падар хоҳем буд.
Шояд беҳтарин роҳи дарк кардани ин идея ин аст, ки дар бораи ибораи «ба хона барои идҳо рафтан» фикр кунем. Агар ин ба шумо ҳисси гарм ва хушбахтӣ диҳад, зеро тамоми оила якҷоя аст – хӯрок хӯрдан, вақтҳои шавқовар ва хотираҳоро мубодила кардан – пас шумо ба фаҳмидани идеяи дар ин оятҳо баёншуда наздик мешавед. Осмон хонаи имондор аст! Ва чизи бузург ин аст, ки он абадӣ аст!
Сабаби дуюм, ки чаро «аз ин беҳтар намешавад» ин аст, ки осмон ҷоест, ки барои мо омода мешавад: «Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам» (14:2). Худованд, ки ҳама чизро дар бораи мо медонад, зеро Ӯ моро офаридааст, медонад, ки барои мо чӣ беҳтар аст. Баъзеи мо шояд умедворем, ки дар осмон голф, ё лижаронӣ, ё фароғати бузург, ё хӯроки болаззат хоҳад буд! Ҳама шӯхиҳоро як сӯ гузошта, осмон бузургтарин хоҳад буд, зеро Худованд онро махсус барои имондорон омода кардааст.
Сабаби сеюм, ки чаро осмон ҷоест, ки «аз ин беҳтар намешавад» ин аст, ки Худованд Исо дар он ҷост. «Ва агар Ман рафта, барои шумо ҷой тайёр кунам, боз меоям ва шуморо ба Худ қабул мекунам; то ки дар он ҷое, ки Ман ҳастам, шумо низ бошед» (14:3). Худованд мехоҳад, ки мо бо Ӯ абадӣ бошем. Ин бузург хоҳад буд! Оё шумо ягон бор ба ҷое сафар кардаед, ки интизори дидани шахси махсусе будед, аммо вақте ки ба он ҷо расидед, он шахс дар он ҷо набуд? Чӣ қадар ноумедӣ! Хуб, мо набояд дар бораи чунин чизе дар осмон хавотир шавем, зеро Исо меояд, то шахсан моро бо Худ ба осмон барад. Аввалин Тассалуникиён 4:17 мегӯяд: «Ва ҳамин тавр мо бо Худованд абадӣ хоҳем буд.» Аз ин беҳтар намешавад!
Дар бораи осмон фикр кунед
Худованд ба шогирдони Худ дар бораи осмон гуфт, то онҳоро рӯҳбаланд кунад ва ташвиқ кунад. Ба ҳамин монанд, фикр кардан дар бораи осмон воқеан ба мо кӯмак мекунад, ки ҳолатҳои рӯҳбаландкунандаи худро бо пурсидани худ, «Пас аз сад сол, ин рӯҳбаландӣ чӣ фарқ хоҳад дошт?» ба таври дуруст арзёбӣ кунем. Новобаста аз он ки чӣ шуморо рӯҳбаланд мекунад, дар бораи осмон фикр кунед. Агар шумо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ медонед, шумо бо Ӯ абадӣ хоҳед буд. «Аз ин беҳтар намешавад!»
Маро дар пойҳои Исо ҷӯед
Агар ман ин дунёи ғамро тарк кунам Пеш аз он ки шумо ин корро кунед. Танҳо маро дар осмон ҷӯед Ва мо дар тӯли асрҳо сӯҳбат хоҳем кард. Аммо агар дар аввал, шумо маро набинед Бигзор ман ба шумо гӯям, ки ман дар куҷо хоҳам буд. Ман ба Масеҳ, Наҷотдиҳандаи худ шукргузорӣ хоҳам кард Барои наҷот додани як бадбахт мисли ман.
Зеро ман орзу мекардам ва интизор будам, Барои дидани Муқаддаси Азиз. Дар он ҷо ман дар тӯли асрҳои бешумор хоҳам буд; Маро дар пойҳои Исо ҷӯед.
