Субҳ ба хайр, замини Wi-Fi дар саросари ҷаҳон. Имрӯз, мо шуморо бо номи Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ истиқбол мекунем. Номи Ӯро ситоиш кунед, ба номи Ӯ ҳам ҳоло ва ҳам то абад ҷалол бод. Омин.
Медонед, мо ба наздикӣ ин мавсими идҳоро ба итмом расонидем ва Соли нав фаро расид. Ва мо бояд дарк кунем, ки дар тамоми ин ҳаёҳуи корҳо, мо метавонистем шахсеро, ки ҳама чиз дар бораи Ӯст, фаромӯш кунем, ки мо ин қадар ба тафсилоти он чизе, ки бо омадани оила ва ҳамаи он чизе, ки идҳо маъно доранд, банд шудем, ки Худованд Исоро аз даст додем.
Шумо дар Луқо боби 2 ба ёд меоред, мо ду ояти кӯтоҳро мегирем, ки ҳаёти Худованд Исоро аз синни 40 рӯзагӣ то 12-солагӣ ва сипас аз 12-солагӣ то 30-солагӣ тасвир мекунанд. Танҳо ду оят. Дар Луқо 2:40, дар бораи 12 соли аввали ҳаёти Ӯ: «Ва кӯдак калон шуд ва дар рӯҳ қавӣ шуд, пур аз ҳикмат, ва файзи Худо бар Ӯ буд». Ин тирезаи хурдест, ки мо ба 12 соли аввали ҳаёти Ӯ дорем. Ва сипас, дар ояти 52-и ҳамон боб, аз 12-солагӣ то 30-солагӣ, мегӯяд: «Ва Исо дар ҳикмат ва қад, ва дар файз бо Худо ва одамон афзуд».
30 сол пас, вақте ки Ӯ хидмати худро дар Луқо 3:22 оғоз мекунад, мо мешунавем, ки Падар мегӯяд: «Ин Писари маҳбуби ман аст, ки аз Ӯ хеле хушнудам», ё «Аз ту хеле хушнудам».
Хуб, пас мо дар Луқо боби 2 як ҳодисаеро дорем, ки дар бораи ҳаёти Ӯ дар давраи калон шуданаш сабт шудааст. Дар синни 12-солагӣ, Юсуф ва Марям, одати онҳо буд, ки барои Иди Фисҳ ба Ерусалим мерафтанд.
Ҳоло, ин аҷиб аст, зеро Ӯ Барраи Фисҳ аст. Ҳоло, Ӯ ҳар сол тамошо мекард, ки чӣ тавр Ӯ мерафт. Ӯ қурбониҳои ин барраҳоро дида буд. Мо намедонем, ки кай ин фаҳмиш дар бораи он чӣ маъно дошт, барои Ӯ чӣ маъно дошт. Чизе пурасрор ва аҷиб рӯй медод, Худо бо Ӯ сухан мегуфт. Аммо мо медонем, ки дар синни 12-солагӣ, Ӯ медонист, ки Ӯ ба кори Падари худ машғул аст, ва Ӯ ба Юсуф ва Марям гуфт.
Аммо мушкилӣ бо Юсуф ва Марям буд, вақте ки онҳо пас аз анҷоми ид аз Фисҳ рафтанд. Аз Носира як корвони калон омада буд: дӯстон, хешовандон, шояд тамоми шаҳр. Ва онҳо гумон карданд, Юсуф ва Марям гумон карданд, ки Худованд Исо бо дигар писарони ҳамсолашон аст. Ва онҳо як рӯз роҳ рафтанд, аммо Ӯро пайдо карда натавонистанд. Пас онҳо як рӯз баргаштанд. Онҳо як рӯз ҷустуҷӯ карданд, ва се рӯз гузашт, ва онҳо Ӯро пайдо карданд.
Ҳоло, шумо танҳо тасаввур карда метавонед, агар шумо фарзанд дошта бошед ва шумо ягон бор онҳоро барои як лаҳза гум карда бошед — дар мағозаи калон, ё дар издиҳоми соҳил, ё чизе — даҳшате, ки ба зеҳни шумо меояд. Аз ин рӯ, Юсуф ва Марям аз пайдо накардани Ӯ хеле парешон буданд.
Вақте ки онҳо Ӯро дар ин рӯзи сеюм пайдо мекунанд, Ӯ дар маъбад аст, ва Ӯ саволҳо медиҳад, ва Ӯ ба он пешвоёни динии он замон гӯш медиҳад. Ва пешвоёни динӣ аз фаҳмиши Ӯ дар ҳайрат буданд.
Ва аз ин рӯ, Юсуф ва Марям ба назди Ӯ меоянд, ва Марям Ӯро сарзаниш мекунад. Ин аз ҷониби Марям хуб набуд. Ӯро сарзаниш кард. Ӯ мегӯяд: «Оё ту намедонистӣ, ки падари ту ва ман туро бо ғам ҷустуҷӯ мекардем?» Аммо мушкилӣ бо ӯ буд.
Ва аз ин рӯ, ин ҳамон чизест, ки ман мехоҳам дар робита ба тамоми ҳаёҳуи корҳои зиндагӣ, махсусан дар моҳҳои декабр ва январ, ва ҳатто ноябр бигӯям. Ҳамаи ин метавонад моро парешон кунад, ва мо метавонем аз даст диҳем, ки Худованд маркази ҳама чиз аст.
Юсуф ва Марям рафтанд, ва онҳо гумон карданд, ки Ӯ бо онҳост. Мо наметавонем гумон кунем, ки Худованд бо мост, вақте ки чизҳои дигар ворид мешаванд ва дилҳои моро парешон мекунанд. Шояд гуноҳе ворид шавад. Медонед, калисои Эфсӯс, ки Худованд гуфт: «Шумо муҳаббати аввалини худро тарк кардаед. Тавба кунед, корҳои аввалро кунед, бо ман чунон муносибат кунед, ки вақте ки шумо бори аввал бо ман дар он муносибати муҳаббатӣ вохӯрдед».
Аз ин рӯ, мушкилӣ барои мо ин аст, ки дилҳои худро тафтиш кунем: Оё чизе ворид шудааст, ки моро аз Худованд дур кардааст? Мо бояд қадамҳои худро дубора пайгирӣ кунем, ба он се рӯз баргардем ва Ӯро пайдо кунем. Ва мо Ӯро дар кори Падари худ пайдо хоҳем кард, ҳамон коре, ки Ӯ аз мо низ хоҳиш кардааст, ки дар он иштирок кунем. Ба номи Исо, омин.
