Дониши Худо ба ҳаёти мо чӣ гуна таъсир мерасонад ва ин нуқта барои Худо то чӣ андоза муҳим аст?
Биёед ба чанд оят дар ин бора назар андозем. Аввалин Ҳушаъ 6:6 аст:
Зеро ки Ман ба меҳрубонӣ хурсандӣ меёбам, на ба қурбонӣ; ва ба дониши Худо бештар аз қурбониҳои сӯхтанӣ. (Ҳушаъ 6:6) Ин ба мо нишон медиҳад, ки Худо пеш аз ҳама ба ибодати зоҳирӣ таваҷҷӯҳ надорад, балки Ӯ пеш аз ҳама ба он таваҷҷӯҳ дорад, ки мо Ӯро чунон ки ҳаст, бидонем.
Ҳар қадаре ки мо дар бораи Худо бештар донем, ҳамон қадар табиатан метавонем ба Ӯ мувофиқи иродаи Ӯ хидмат кунем ва Ӯро эҳтиром кунем. Чӣ қадар зуд одам ба нуқтае мерасад, ки услуби ибодати худро инкишоф медиҳад (ё қабул мекунад) ва ин дигар дар нури дониши Худо нест, балки ҳамааш дар бораи иродаи мост.
Хатари набудани дониш
Вақте ки ин меояд, он оқибатҳои харобиовар дорад. Худо инро ба халқи Исроил дар он вақт гуфта буд, ва Ӯ дар Ишаъё 5:13 мегӯяд:
Бинобар ин, қавми Ман аз сабаби надонистан ба асирӣ бурда мешавад. (Ишаъё 5:13) Ҳушаъ 4:6 мегӯяд:
Қавми Ман аз сабаби надонистан нобуд мешавад. (Ҳушаъ 4:6) Ин даҳшатнок аст. Аммо халқи Худо дар он вақт Худоро аз назар гум карда буданд.
Ҳанӯз ибодат буд, ҳанӯз шакли зоҳирии ибодат буд, аммо онҳо фаромӯш карда буданд, ки онҳо дар асл бо кӣ сару кор доранд (ё кӣ онҳо дар асл ибодат мекарданд). Аз ин рӯ, мо набояд ҳоло фикр кунем, ки «Ин хеле пеш буд, мо ҳоло бо он коре надорем». Мо дар ҳамон хатар қарор дорем. Хусусан дар бораи Лаодикия гуфта мешавад, ки онҳо бояд равғани чашмро талаб кунанд, то бубинанд, ки онҳо дар кадом ҳолат қарор доштанд, ва инчунин, албатта, то бубинанд, ки Худо дар асл кист. Мо имрӯз низ ба ин ниёз дорем.
Худо ба дил менигарад
Довуд марде буд, ки ба дили Худо мувофиқ буд. Ӯ дар ҳақиқат касе буд, ки дил барои Худо дошт, ва Худо инро қадр мекард. Ин хеле ҷолиб аст, ки Довуд дар Забур 51:8 чӣ гуфт:
Инак, ту дар ботин ҳақиқатро мехоҳӣ. (Забур 51:8) Довуд комилан медонист, ки барои Худо на чизҳои зоҳирӣ, балки пеш аз ҳама инсони ботинӣ муҳим аст. Инсон ба чизҳои зоҳирӣ менигарад, аммо Худо ба дил менигарад. Ин мушкилоти бузурги фарисиён буд: онҳо бисёр чизҳои зоҳирӣ доштанд, ки аз онҳо фахр мекарданд, аммо дилҳои онҳо аз Худо дур буданд. Ин метавонад бо мо низ ҳамин тавр бошад, ва ин хеле хатарнок аст.
Аммо Довуд дар ояти 19 низ гуфт:
Қурбониҳои Худо рӯҳи шикаста аст; дили шикаста ва пушаймонро, эй Худо, ту нахоҳӣ рад кард. (Забур 51:19) Довуд инчунин фаҳмид, ки барои Худо асосан ҳолати дил муҳим аст, на танҳо «Чӣ?»-и зоҳирӣ, балки махсусан «Чӣ гуна?»-и ботинӣ. Ман дар дили худ дар назди Худо чӣ гуна истодаам? Ман дар дили худ бо ҳамсоягонам чӣ гуна муносибат дорам? Бо кадом муносибати дил хидмат мекунам? Ин хеле муҳим аст, ва ҳамаи ин ба он вобаста аст, ки мо Худоро чӣ гуна медонем.
Тасвири мо аз Худо ва таъсири он
Худованд Исо боре дар Матто 25 масал дар бораи истеъдодҳо гуфт. Ӯ ба яке панҷ истеъдод, ба дигаре ду ва ба сеюмӣ як истеъдод дода буд. Он ки панҷ истеъдод гирифта буд, онҳоро истифода бурд ва панҷтои дигар ба даст овард. Он ки дуто дошт, онҳоро истифода бурд ва дутои дигар ба даст овард.
Аммо он ки як истеъдод дошт, онро дар замин дафн кард. Вақте ки ӯро барои ҳисобот даъват карданд, ӯ гуфт: «Ман туро медонистам, ки ту марди сахтгир ҳастӣ, (...) ва аз ин рӯ ман истеъдодро дар замин пинҳон кардам». Дар ин ҷо мо хеле равшан мебинем, ки тасвири мо аз Худо низ ба хидмати мо, ба он ки мо нисбат ба Худо чӣ гуна зиндагӣ мекунем ва дар кадом муносибат бо Худо ба таври хеле амалӣ зиндагӣ мекунем, таъсир мерасонад.
Одамон метавонанд комилан қонунӣ бошанд, зеро онҳо фикр мекунанд, ки «Худо Худои сахтгир ва ҷазодиҳанда аст». Ва ин ба ҳаёти имони онҳо таъсир мерасонад. Дигарон ҳастанд, ки фикр мекунанд Худо Худои чунин меҳрубон аст, Худои «азиз» дар осмон. Албатта, ин низ ба ҳаёти имони онҳо таъсир мерасонад, ва ҳарду ақида хеле нодуруст аст.
Аз ин рӯ, мо бояд ба он чизе, ки Китоби Муқаддас дар асл дар бораи Худо мегӯяд, баргардем. Ин ки Худо нур аст ва Худо муҳаббат аст, ин барои ман шахсан чӣ маъно дорад? Зиндагӣ дар нури ин ваҳйи Худо – ин барои ман шахсан чӣ маъно дорад?
