Нуқтаи оғоз ва ҷои барқароршавӣ
Вақте ки рӯзҳоро тамом карданд, ҳангоми баргаштан, Писар Исо дар Ерусалим монд. Ва Юсуф ва модараш инро намедонистанд; аммо гумон карданд, ки Ӯ дар байни ҳамроҳон аст, як рӯз роҳ рафтанд. — Луқо 2:43-44 NKJV
Вақте ки Юсуф ва Марям пас аз Иди Фисҳ ба Носира баргаштанд, онҳо намедонистанд, ки Исо дар байни ҳамроҳон нест. Чӣ қадар онҳо бояд дар шом хавотир шуда бошанд, вақте ки фаҳмиданд, ки Исоро дар ҳеҷ куҷо пайдо кардан мумкин нест! Се рӯз онҳо Ӯро бо изтироб ҷустуҷӯ карданд, то он даме ки Ӯро дар маъбади Ерусалим пайдо карданд, ки ба муаллимон гӯш медод ва аз онҳо савол мепурсид.
Мумкин аст, ки Исоро дар байни ҳамроҳон донист ва бо вуҷуди ин бе Ӯ бошад. Оё вақтҳое нест, ки мо аз Ӯ дур мешавем, дар дилҳои худ аз Ӯ дур мешавем ё аз ҳузур ва муоширати Ӯ лаззат намебарем, бе он ки дар аввал инро дарк кунем? Баъзан мо аз паи қадамҳои Ӯ мисли аспи пурқувват меравем ва баъзан мо ба роҳнамоии Ӯ мисли хари танбал саркашӣ мекунем (Забур 32:9). Вақте ки мо дарк мекунем, ки танҳо роҳ мерафтем, вақте ки Ӯро аз назар дур кардем, ба ҷои он ки бо чашми Ӯ роҳнамоӣ шавем, Ӯро боз дар куҷо пайдо мекунем?
Вақте ки Иброҳим пас аз суст шудани имонаш аз Миср баргашт, ӯ то Байт-Ил рафт, ки маънояш «хонаи Худо» аст. Иброҳим ба ҷое рафт, ки дар аввал хаймааш буд ва дар он ҷо бори аввал қурбонгоҳ сохта буд (Ҳастӣ 13:1-4). Роҳи барқароршавии ҳақиқӣ ба нуқтаи оғоз бармегардад. Мисли дӯзандагӣ, дар куҷое ки дӯзандагӣ афтода буд, дар он ҷо бояд онро бардошт. Нуқтаи оғоз ҷои барқароршавӣ аст. Мисли Юсуф ва Марям, мо бояд ба ҷое баргардем, ки Ӯро бори охир дидем! Вақте ки мо хато мекунем, чӣ қадар аҷиб аст, ки ваъдаи Ӯро дар хотир дорем: «Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк намекунам ва туро партофта намегузорам» (Ибриён 13:5). Ҳарчанд мо метавонем Ӯро аз назар дур кунем, Ӯ ҳеҷ гоҳ моро аз назар дур намекунад!
Ту муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ. Аз ин рӯ, дар хотир дор, ки аз куҷо афтодаӣ; тавба кун ва корҳои аввалинро анҷом деҳ. — Ваҳй 2:4-5 NKJV
