«Хушо мурдагоне, ки дар Худованд мемиранд». (Ваҳй 14:13)Эй ҷони ман! Оё ин баракат дар назари туст? Оё ту омодаӣ, агар имшаб даъват шавӣ, ки дар болишти марги худ бихобӣ, дар Исо ширин хоб равӣ?
«Неши» марг чист? — Ин гуноҳ аст. Оё марг, пас, аз неши худ маҳрум шудааст, зеро ки ба оҳангҳои файзбахши муҳаббати бахшанда гӯш додаӣ: «Дилшод бош, гуноҳҳои ту, ки бисёранд, ҳама бахшида шудаанд!» Агар ту бо Худо сулҳ карда бошӣ, ба кор ва хуни кафоратбахши Писари азизаш такя карда бошӣ, пас Душмани охирин аз тамоми даҳшати худ маҳрум мешавад, ва ту метавонӣ бо оромии ширин дар бораи бистари марг ва соати марги худ бигӯӣ: «Ман ҳам дар сулҳ хоб меравам ва ҳам мехобам — зеро ки Ту, Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунонӣ!» Хонанда! ба ин саволи муҳим андеша кун: «Оё ман омодаам бимирам? Оё ман тавре зиндагӣ мекунам, ки мехостам карда бошам — вақте ки он соати охирин фаро мерасад?»
Ва кай фаро мерасад? Фардо аз они ту нест. Воқеан, шояд танҳо як қадам байни ту ва марг бошад! Оҳ! саволро зуд ҳал кун — шубҳаҳо ва шоядҳорохатар накун. Ҳар рӯз дарси навро эълон мекунад: «Мусобиқа ба тезгардҳо нест ва ҷанг ба қавӣ нест». Кӯшиш кун, ки тавре зиндагӣ кунӣ, ки он соат ба ту хеле зуд ё хеле ғайричашмдошт фаро нарасад. Зиндагии мирандаро зиндагӣ кун! Чӣ қадар хушбахт аст зиндагӣ кардан — чӣ қадар хушбахт аст мурдан — бо шуури он, ки шояд танҳо як қадам байни ту ва ҷалол бошад.
