Оё шумо дар бораи наҷоти худ шубҳа доред? Оё дар ҷони шумо ҳисси нороҳатӣ, дар дили шумо шубҳа, дар виҷдони шумо номуайянӣ вуҷуд дорад? Агар ин тавр бошад, шумо дар бораи қабули худ аз ҷониби Худо комилан равшан нестед.
Пайдо кардани сулҳ дар наҷот
Ҳоло, барои он ки дар бораи наҷоти худ сулҳ дошта бошед, шумо бояд аз ҳиссиёти худ ба салиб рӯй оваред. Дар салиб шумо дарси он чиро, ки Худо тавассути Худованд Исо барои бартараф кардани гуноҳҳои шумо кардааст, меомӯзед. Ӯ аз кори худ қаноатманд аст; Ӯ мехоҳад, ки шумо низ қаноатманд бошед.
Се изҳороти Худо
Худо дар бораи кори Писари худ дар салиб се изҳорот додааст. Агар шумо ба онҳо бовар кунед, онҳо ҳамаи шубҳаҳои шуморо бартараф хоҳанд кард.
Изҳороти аввал: Пок кардани гуноҳҳо
Аввалан,
«Вақте ки Ӯ [Писари Худо] бо худаш гуноҳҳои моро пок кард, [Ӯ] дар тарафи рости Ҳашамат дар баландӣ нишаст» (Ибриён 1:3).
Пок кардан — бартараф кардани гуноҳ — гуноҳҳои мо барои ҷалоли Худо буд. Ин кори Худо барои офаридани ҷаҳонҳо буд; ин ҳамон қадар кори Худо барои пок кардани гуноҳҳои мо буд. Ӯ корро кард: Ин анҷом ёфтааст, тамом шудааст, комил аст. Чаро шубҳа ё савол диҳед? Шояд шумо тарсед ва ларзед, аммо чаро? Худо дар Масеҳ корро кард, на шумо. Ӯ худро қаноатманд кард, ки он дуруст анҷом дода шудааст. Ҳоло Писари Худо, Қудратманде, ки бо муҳаббат ҷазои гуноҳҳои моро дар салиб бардошт ва дар он ҷо гуноҳи моро аз пеши Худо бартараф кард, ба осмон рафтааст, то дар тарафи рости Худо дар ҷои шараф нишинад. Худо қаноатманд аст. Шумо чӣ?
Изҳороти дуюм: Виҷдони гуноҳҳо
Дуюм,
«Парасторон як бор пок карда шуда, дигар виҷдони гуноҳҳоро намедоштанд» (Ибриён 10:2).
Ҳоло, тавассути имон ба шаҳодати Худо, ҳар як имондор — ҷавон ё пир, заиф ё қавӣ — «як бор пок карда шудааст». Гуноҳи ӯ як бор ва то абад тавассути кори салиб бартараф карда шудааст. Аммо вақте ки гуноҳ дар назди Худо бартараф карда мешавад — пок карда мешавад — пас имондор дигар аз гуноҳҳо огоҳ нест — огоҳии дохилии гуноҳ низ бартараф карда мешавад. Ин як амал дар дохил аст, ҳамон тавре ки пок кардан як амал дар берун буд. Ҳарду арзиши ҳозира ва абадӣ доранд, ки ҳеҷ гоҳ такрор намешаванд.
Пеш аз наҷот шумо гуноҳҳои омурзиданашуда доштед ва аз онҳо огоҳ будед, ки дар байни шумо ва Худо истода буданд. Гуноҳҳои шумо як бор аз ҷониби Масеҳ пок карда шуданд ва виҷдони шумо як бор аз ҷониби имон пок карда шуд, ки ин кофист! Чашми Худо ба хун барои амнияти шумо ва Каломи Ӯ дар дили шумо барои эътимод дарсҳои бебаҳое мебошанд, ки бо онҳо ҳаёти масеҳии худро оғоз кунед.
«Як бор пок карда шудан» ва «дигар виҷдони гуноҳҳоро надоштан» барои рафъи ҳар як шубҳа ва ба оромии комил овардани дили аз ҳама ташвишовар кофист.
Изҳороти сеюм: То абад комил карда шудааст
Сеюм,
«Бо як қурбонӣ Ӯ онҳоеро, ки муқаддас шудаанд, то абад комил кардааст» (Ибриён 10:14).
Қурбонии пурҷалоли Масеҳ барои Худо арзиши бепоён дорад. Он ба Ӯ имкон медиҳад, ки ҳатто заифтарин имондорро ба ҳузури худ ҳамчун ТО АБАД КОМИЛШУДА биёрад. Худо мегӯяд, ки шумо то абад комил карда шудаед, на аз сабаби миқдори имон ё хидмат ё рафтори шумо, балки танҳо ва комилан аз сабаби арзиши бепоёни як қурбонии Масеҳ барои гуноҳҳои шумо. Ин «бо як қурбонӣ Ӯ онҳоеро, ки муқаддас шудаанд, то абад комил кардааст», ва ҳар як имондор муқаддас шудааст — барои Худо ҷудо карда шудааст.
Комил шудан маънои онро надорад, ки имондор ҳаёти бегуноҳ хоҳад дошт. Худо як бор ва то абад бо гуноҳ ва гуноҳи гунаҳкор тавассути қурбонии Писари худ дар салиб муносибат кард. Ҳоло, дар тамоми арзиши он як қурбонӣ, Худо метавонад ҳар як имондорро «то абад комилшуда» — барои ҳузури Ӯ комилшуда — барои дар сулҳ дар назди тахти Ӯ истодан мувофиқ созад.
Ин се порча сангро ташкил медиҳанд, ки ҷон ва виҷдони худро бар он такя кунед ва бар он аз ҳар мавҷи беимонӣ эмин хоҳед буд. Каломи Худоро маҳкам доред; бар санги Навиштаи фанонопазир лангар гиред; он гоҳ ҳама чиз хуб хоҳад буд.
