Эй сулҳи ҳамеша ҷорӣ
Аз фикрҳои Худо дар бораи Писари Худ,
Эй сулҳи танҳо донистан,
Дар салиб ҳама чиз анҷом ёфт.
Сулҳ бо Худо — зеро Масеҳ дар Осмон
Мақсади имон барои ман аст;
Сулҳ бо Худо — Худованд эҳё шудааст,
Адолат акнун маро озод мешуморад.
Сулҳ бо Худо — зеро Масеҳ дар ҷалол аст:
Худо одилу Худо муҳаббат аст;
Эй чӣ қадар муборак аст ин достон,
Ки мо ба Худои боло оварда шудаем!
Исо, Наҷотдиҳанда, мо Туро мепарастем,
Масеҳи Худо, Тадҳиншуда!
Мо Туро Худованди ҷалол эътироф мекунем,
Меваҳои пирӯзиро Ту ба даст овардӣ.
А. П. Сесил (1841-1889)
Ин оятҳо, ки аз ҷониби лорд Адалберт Сесили марҳум эҷод шудаанд, аз ҷониби ӯ ба модараш дар бистари марг такрор карда шуданд ва Худо онҳоро ҳамчун воситаи табдили ӯ истифода бурд.
Эҳтимол, ҳеҷ ояти Навишта аз ҷониби ӯ бештар аз Юҳанно 5:24 мавъиза нашудааст:
«Ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба маҳкумият намеояд; балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст.» (Юҳанно 5:24)
Чанд сол пеш ин суханон ба марди дар ҳоли марг дар яке аз беморхонаҳои калони мо, ки номаш Эндрю буд, оромӣ бахшиданд. Ҳамшираи шафқат, ки аз андӯҳи бемораш ба раҳм омада буд, аз Инҷили Сент-Юҳанно ба ӯ хонд ва ин оят буд, ки Рӯҳи Муқаддас барои расидан ба виҷдони ошуфтаи ӯ истифода бурд. «Ба модарам бигӯед, ки Масеҳ маро дар соати ёздаҳум наҷот дод. Оромӣ! Оромӣ.» Ин суханонро Эндрю пеш аз он ки бори охир ҳушашро гум кунад, гуфт. Ҳамшираи шафқат, ки сахт мутаассир шуда буд ва ба бемораш ваъда дода буд, ки ӯро дар Осмон вомехӯрад, чаҳор соли дароз бо дили пур аз нооромӣ идома дод.
Аммо, як рӯз, вақте ки вай ҳанӯз дар шубҳа ва торикӣ буд, вай ба мавъизаи лорд Сесил рафт ва қафо монд, то бо ӯ сӯҳбат кунад. Чунин менамуд, ки ӯ наметавонад ба вай кӯмак кунад, вақте ки ногаҳон ҳамин матнро ба вай иқтибос овард, нур низ ба ҷони ӯ дурахшид ва худи ӯ «аз марг ба ҳаёт гузашт.»
Номаълум»}
