Оё мушоҳида кардаед, ки фарқ кардани ҳақиқат душвортар мешавад? Мо ба шунидани нимҳақиқатҳо ва таҳрифҳо дар хабарҳо одат кардаем, аммо ҳоло таблиғот ва дурӯғҳо мисли оташ тавассути шабакаҳои иҷтимоӣ паҳн мешаванд. Аз ин ҳам бадтар, зеҳни сунъӣ воқеиятро бо тавлиди мавҷҳои бузурги тасвирҳо ва видеоҳои қалбакӣ ғарқ мекунад.
Оё ҳақиқат вуҷуд дорад?
Баъзеҳо мегӯянд, ки ҳақиқати объективӣ воқеан вуҷуд надорад — ки шумо метавонед «ҳақиқати худро» дошта бошед ва ман метавонам ҳақиқати худро дошта бошам. Вақте ки Авраам Линколнро касе, ки дар бораи далелҳо баҳс мекард, ба мушкилот дучор кард, ӯ пурсид: «Гов чанд по дорад?» Ҷавоб чунин буд: «Албатта, чор». «Дуруст аст», — розӣ шуд Линколн. «Ҳоло, фарз кунед, ки шумо думи говро пой меномед; гов чанд по дорад?» «Ин осон аст, панҷ по» ҷавоби боэътимод буд. «Ана, шумо хато мекунед», — гуфт Линколн. «Думи говро пой номидан онро пой намекунад». Мақсад ин аст, ки баъзе чизҳо ҳақиқӣ ҳастанд, новобаста аз он ки дигарон чӣ мегӯянд.
Оё ҳақиқат воқеан муҳим аст?
Он чизе ки мо ҳамчун ҳақиқат қабул мекунем, ба тарзи бунёди ҳаёти мо таъсир мерасонад. Ба ҳамин монанд, чӯбкорон барои дуруст ҷойгир кардани шкафҳои худ аз кунҷченкунак истифода мебаранд. Сохтмончиён ҳангоми сохтани хона аз сатҳченкунак истифода мебаранд. Агар кунҷченкунакҳо ва сатҳченкунакҳо нодуруст бошанд, шкафҳо ва хонаҳоро аз нав сохтан лозим меояд. Қарорҳое, ки мо ҳар рӯз қабул мекунем — инчунин хислати мо — аз он чизе ки мо бовар дорем, таъсир мерасонанд. Бунёди ҳаёти мо бар ҳақиқат мисли пештара муҳим аст, аммо мо чӣ метавонем ҳамчун манбаи ҳақиқати худ истифода барем? Чӣ тавр мо метавонем боварӣ ҳосил кунем, ки ҳаёти мо ба самти дуруст равона шудааст?
Ҳақиқатро аз куҷо пайдо кардан мумкин аст?
Ҳақиқат аз он чизе ки шумо мехоҳед бошад, муайян намешавад ва аз ақидаҳои маъмули имрӯза низ муайян намешавад. Мувофиқи Китоби Муқаддас, ҳақиқат чизест, ки мо метавонем онро кашф кунем ва бидонем. Ва аз ин ҳам бештар, ҳақиқат дар як Шахс пайдо мешавад. Худованд Исо гуфт: «Ман роҳ ва ростӣ ва ҳаёт ҳастам: ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6). Худованд Исо ба одамон таълим дод, ки роҳи Худо на дар расму оинҳои динӣ, балки ба воситаи Худаш пайдо мешавад. Худованд Исо даъво кард, ки Худост ва ин даъворо бо мӯъҷизаҳои зиёд исбот кард.
Китоби Муқаддас ҳикояҳои шоҳидони айнӣ дар бораи он чизе ки Исо гуфта ва кардааст, дар бар мегирад. Муаллифони чаҳор Инҷил (Матто, Марқӯс, Луқо ва Юҳанно) дар замони Худованд Исо зиндагӣ мекарданд ва дар бораи чизҳое навиштаанд, ки онҳо шахсан шоҳиди он буданд ё мустақиман аз онҳое, ки шоҳид буданд, шунидаанд. Шубҳакунандагон ҳастанд, ки иддао доранд, ки Китоби Муқаддас то чанд аср пас аз зиндагии Худованд Исо навишта нашудааст. Аммо, ҳазорон дастнависҳои боқимонда ба замони Исо хеле наздиктар тааллуқ доранд. Дар асл, нусхаҳои боқимондаи матнҳои Китоби Муқаддас аз ҳама китобҳои қадима бештаранд.
Ҳақиқат чист?
Моҳияти паёми Китоби Муқаддас метавонад чунин ҷамъбаст шавад: Худо шуморо офаридааст, Худо шуморо дӯст медорад, Худо гуноҳро доварӣ мекунад, Худованд Исо барои гуноҳи мо мурд ва Ӯ аз нав зинда шуд. Худои Китоби Муқаддас як қувваи абстрактӣ нест: Ӯ шуморо шахсан мешиносад ва дар бораи шумо амиқ ғамхорӣ мекунад. Худо муҳаббати Худро бо фиристодани Писари Худ, Исо, барои гирифтани ҷои мо дар доварӣ нишон дод. Исо барои гуноҳи мо мурд, то муқаддасии Худоро қонеъ гардонад, ва Ӯ аз қабр эҳё шуд, то ба мо ҳаёти нав пешниҳод кунад.
Ба мо гуфта шудааст, ки «ҳар яке аз мо дар бораи худ ба Худо ҳисоб хоҳад дод» (Румиён 14:12). Ҳамаи онҳое, ки Худованд Исоро рад мекунанд, умеде нахоҳанд дошт ва «ба кӯли оташ партофта хоҳанд шуд» (Ваҳй 20:15). Аммо ҳар касе, ки аз саркашии худ рӯй мегардонад ва ба Худованд Исо ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда бовар мекунад, наҷот хоҳад ёфт. Ин суханони Исоро бишнавед: «Ҳар кӣ каломи Маро бишнавад ва ба Фиристандаи Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд; балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳанно 5:24). Оё шумо ҳақиқатро қабул мекунед?
Худованд Исо гуфт: «Ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:32). Оё шумо бовар доред, ки ин дуруст аст?
Абадияти шумо аз он чизе ки шумо бо ҳақиқат мекунед, вобаста аст.
