Орзуи адолат
Беадолатӣ
Баъзе донишмандони Китоби Муқаддас бар ин назаранд, ки «Адуллом» маънои «адолати мардум» ё «ҷои истироҳат»-ро дорад. Мувофиқати Стронг нишон медиҳад, ки маънои он номуайян аст. Бо назардошти намуди одамоне, ки ба он ҷо омада, ба Довуд эътимод карданд, мо метавонем ҳарду таърифро қабул кунем. Ва ҳар кӣ дар тангдастӣ буд, ва ҳар кӣ қарздор буд, ва ҳар кӣ норозӣ буд, назди ӯ ҷамъ омаданд; ва ӯ сардори онҳо шуд (1 Подшоҳон 22:1-2). Ҳарчанд Довуд аз душмани ҳасуди худ, шоҳ Шоул, ки мехост ӯро бикушад, мегурехт, мардум назди Довуд омаданд, зеро ӯ ба онҳо умеди ояндаи беҳтарро дод.
Довуд барои онҳое, ки он вақт аз беадолатӣ азоб мекашиданд, паноҳгоҳ буд. Ҳоло мо, ки қурбонии беадолатӣ ҳастем ё аз ҷониби ин ҷаҳон нафрат ва рад карда шудаем, бо Худованди мо Исои Масеҳ амният, адолат, муҳаббат ва ҳақиқатро ёфтаем. Мо барои паноҳгоҳ ба Ӯ гурехтаем (Ибриён 6:18) ва суханони меҳрубононаи тасаллии Ӯро шунидаем: «Назди Ман оед, эй ҳамаи хастагону гаронборон, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод» (Матто 11:28).
Ин ҷаҳон ҷои беадолатӣ аст, ки ба заифон, камбағалон ё онҳое, ки обрӯ надоранд, эътибор намедиҳад. Ин ҷои бадӣ аст, ки дар он Иблис, душмани Худо ва инсон, тавассути тарс ҳукмронӣ мекунад (1 Юҳанно 5:19). Аммо Худованд барои мо ҷой тайёр кардааст ва тайёр мекунад. «Дар хонаи Падари Ман манзилҳои бисёре ҳаст... Ман меравам, то барои шумо ҷой тайёр кунам. Ва агар равам... боз хоҳам омад ва шуморо назди Худам хоҳам гирифт, то ки дар куҷое ки Ман ҳастам, шумо низ бошед» (Юҳанно 14:2-3).
Ҷои истироҳати абадӣ
Хонаи Падар ҷои истироҳати абадӣ аст, аммо ҳатто ҳоло Худованд бо мост ва ҳеҷ гоҳ моро тарк намекунад ва партофта намешавад (ниг. Ибриён 13:5-6). Мо медонем, ки дар куҷое ки Ӯст, сулҳу адолат ҳаст. Дар ҳақиқат, мо итминон дорем, ки дар ин замин дар рӯзе хоҳад гуфт: «Доварӣ мисли обҳо ҷорӣ мешавад, ва адолат мисли ҷӯи пурқувват» (Амос 5:24).
Мо дар Навиштаҳо ҷоеро меёбем, ки Худованд Исо интихоб кардааст, ваъда медиҳад: «Дар куҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ омада бошанд, Ман дар миёни онҳо ҳастам» (Матто 18:20, ниг. Такрори Шариат 12:5-6). Ҷои беҳтар, хушбахттар ва муқаддастар нест!
Каме дертар дар 1 Подшоҳон мехонем, ки Довуд барои волидонаш ҷои амнро назди шоҳи Мӯоб ҷуст. Ин метавонад ба мо чизе дар бораи мақоми Довуд дар он вақт ҳамчун ҷавон ва пешвои ҷангии тавоно нақл кунад. Аз ҷониби шоҳони миллатҳои атроф чунин эътироф шуда, эҳтимол дорад, ки онҳо мехостанд, ки ба ӯ ҳамчун рақиби Шоул илтифот кунанд. Шояд онҳо фикр мекарданд, ки рақобат барои тахти Шоул Исроилро ба бесарусомонӣ меандозад ва он гоҳ онҳо метавонистанд даъвоҳои худро ба қаламрави Исроил пеш баранд. Ҳар чӣ идеяҳои онҳо буд, шоҳони Мӯоб, Аммӯн ва Конфедератсияи Фалиштиён дӯстони Исроил набуданд.
Мардони «бузург» ба камбағалон, беқудратон ва каммаълумотҳо бо нафрат менигаранд. Аммо Павлус дар номаи аввалини худ ба Қӯринтиён ба мо итминон медиҳад, ки Худо ба таври дигар интихоб мекунад. «Зеро шумо даъвати худро мебинед, эй бародарон, ки на бисёре аз хирадмандон аз рӯи ҷисм, на бисёре аз тавоноён, на бисёре аз ашрофзодагон даъват шудаанд: Балки Худо чизҳои беақлонаи ҷаҳонро интихоб кардааст, то хирадмандонро хиҷил кунад; ва Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кардааст, то чизҳои тавоноро хиҷил кунад; ва чизҳои пасти ҷаҳонро, ва чизҳоеро, ки нафрат доранд, Худо интихоб кардааст, бале, ва чизҳоеро, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷ чиз табдил диҳад: То ки ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад» (1 Қӯринтиён 1:26-29). Ҳузури Худо дар ҳақиқат «ғори Адуллом» аст ва ин ҷоест, ки мо ба он тааллуқ дорем.
Таъсири Довуд
Довуд дар байни рондашудагон ва норозиён тағйироти бузурге ба амал овард. Онҳо мардони тавонои ӯ шуданд, ки номҳои бисёре аз онҳо ҳамчун содиқ ва дӯстдори ӯ сабт шудаанд. Мо намедонем, ки дар ҳисоботи ниҳоии имондорон чӣ гуна пайдо хоҳем шуд, аммо шояд дар он рӯз бо эътирофи шуҷоати Подшоҳи Подшоҳон мукофотонида шавем.
Ҳамаи мардони тавонои Довуд корҳои барҷастаи маҳорати ҳарбӣ ва шуҷоат карда буданд, аммо се нафар низ муҳаббат, садоқат ва ихлосро ба Довуд нишон доданд, ки таҳсини моро талаб мекунад. Шояд гулӯи Довуд хушк шуда буд, ё шояд ӯ дар ҳолати ҳасрат буд, вақте ки рӯзҳои кӯдакии худро дар Байт-Лаҳм ба ёд овард. Сабаб ҳар чӣ бошад, Довуд орзу кард ва гуфт: «Кош касе ба ман аз оби чоҳи Байт-Лаҳм, ки дар назди дарвоза аст, нӯшиданӣ медод!» Ва он се нафар аз лашкари Фалиштиён гузашта, аз чоҳи Байт-Лаҳм об кашиданд (1 Вақоеънома 11:17-18). Ин кори зоҳиран беақлона аз ҷониби ин мардони бениҳоят шуҷоъ анҷом дода шуд, ки баъдтар дар ҷанг худро фарқ карданд. Аммо, ин ҳодисаи нисбатан ночиз аст, ки Рӯҳи Худо сабт карданро интихоб кардааст. Худо аз дидани мардону занон, ки Худованд Исоро эҳтиром мекунанд ва садоқати худро ба Ӯ ҳатто бо амалҳои хурд, вале муҳимми муҳаббат ва ихлос нишон медиҳанд, шод мешавад.
Мо бояд дар ҳама чизҳое, ки Худованд нишон медиҳад, ки мехоҳад мо анҷом диҳем, итоат кунем. Барои як масъалаи зоҳиран хурд, Худованд барои таълим додани шогирдонаш намоиш дод. Пас аз гирифтани мавқеи ходими фурӯтарин ва шустани пойҳои шогирдонаш, Худованд онҳоро ташвиқ кард, чунон ки моро ташвиқ мекунад: «Ман ба шумо намунае додам, то ки шумо низ чунон кунед, ки Ман ба шумо кардам» (Юҳанно 13:15). Бояд садҳо неъматҳои хурде бошанд, ки мо метавонем барои бародарону хоҳарони худ дар Масеҳ анҷом диҳем, ки тавассути онҳо мо метавонем фурӯтанӣ ва монандии Масеҳро омӯзем.
«Рӯзи чизҳои хурдро нафрат накунед», — маслиҳат дод Закарё (Закарё 4:10). Худованд Исо тасдиқи худро нишон дод, вақте ки Ӯ амали хурди меҳрубониро дар додани як пиёла оби хунук ба номи шогирд ситоиш кард (Матто 10:42). Маълум аст, ки чунин корҳо дар ҳақиқат дили Худоро шод мекунанд, ва Худованд Исо метавонад дар онҳо «меҳнати ҷони Худро бубинад ва қаноатманд хоҳад шуд» (Ишаъё 53:11).
Мо аз бепарвоии худхоҳона ё худпарастона нисбат ба камбағалон, заифон ва азобкашон эмин нестем. Масалан, чанд маротиба мо вазъияти мард ё зани бехонаеро, ки дар кӯча гадоӣ мекунад, фаромӯш кардаем ё аз он рӯй гардондаем?
Лашкаргоҳи душман
Душманони фалиштии қавми Худо дар водии Рефоим лашкаргоҳ карда буданд. Инҳо аз насли махлуқоти азим буданд, ки аз онҳо Ҷолёт аз Ҷат ва бародаронаш баромаданд. Онҳо бо мурури замон аз ҷониби Довуд ва мардони тавонои ӯ кушта шуданд (2 Подшоҳон 21:16-22; 1 Вақоеънома 20:4-8).
Мо ин махлуқоти азимро ҳанӯз дар Ҳастӣ 6 пайдо мекунем, ки дар он ҷо онҳо «Нефилим» ё «Афтодагон» номида мешаванд. Онҳо натиҷаи иттиҳоди издивоҷи номуқаддас буданд. Баъдтар, насли азимҷуссаҳоро «Анаким» ё «Рефоим» меноманд, ки қади ғайриоддии онҳоро тасвир мекунад. Ин одамон бузург буданд; ва ҷосусоне, ки Мусо барои гузориш додан дар бораи замин фиристода буд, гузориши тарсноке доданд, ки дар зеҳни Исроил дар бораи қобилияти Худо барои бурдани онҳо ба пирӯзӣ шубҳа андохт (Ҳастӣ 6:1-4; Ададҳо 13:30-33). Водӣ махсусан даҳшатнок буд, эҳтимолан аз сабаби андозаи сокинон ва нафрати онҳо ба чизҳои Худо. Инро номи «Рефоим» тасвир мекунад, ки маънои «тарснок»-ро дорад.
Сарбозони Подшоҳ
Мо бояд ҷасорат пайдо кунем, дарк кунем, ки Он ки моро ба кор гирифтааст, Худованд Исо, Подшоҳи Подшоҳон аст. Ӯ бешубҳа моро ба пирӯзӣ бар ҳамаи душманоне, ки ба мо ҳамла мекунанд ва мехоҳанд бар мо ҳукмронӣ кунанд, мебарад. Суханони Павлус ба Тимотиюс ба сахтгирии ҷисмонӣ, рӯҳӣ, эмотсионалӣ ва маънавӣ, ки аз омӯзиши сахт ба вуҷуд омадааст, ишора мекунанд. «Пас, ту ҳамчун сарбози хуби Исои Масеҳ сахтгириро таҳаммул кун. Ҳеҷ касе, ки ҷанг мекунад, худро ба корҳои ин зиндагӣ гирифтор намекунад, то ки ба он ки ӯро сарбоз интихоб кардааст, писанд ояд» (2 Тимотиюс 2:3-4). Мо сарбозем ва бояд сахт тамрин кунем, зеро бе тамрини сахт мо наметавонем ба пирӯзӣ дар ҷангҳое, ки бояд мубориза барем, умед дошта бошем.
Генералҳои Рум аксар вақт легионҳои худро ҷалб мекарданд ва мардон ба пешвои машҳур ба монанди Юлий Сезар ё Веспасиан – дар замони зиндагии Павлус – фанатикӣ содиқ буданд. Сарбозон, ки ба пешвоён ва ҳамсафони худ содиқ буданд, бо шамшерҳои чӯбини пур аз сурб тамрин мекарданд, ки ду маротиба аз шамшерҳои дар ҷанг истифодашаванда вазнинтар буданд. Тасаввур кунед, ки соатҳо бо чунин шамшер ба сутун мезанед, дар ҳоле ки садбон, ки масъули тамрини навдаро буд, ҳар як танбалро бо чӯби ангураш мезад. Оё мо бояд ба маънои рӯҳонӣ барои Пешвои худ, ки моро бо хуни Худаш харидааст, камтар тамрин кунем? Оё мо метавонем ба худ иҷозат диҳем, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ нарм ва суст шавем – ҳам дар ҷанг ва ҳам дар сулҳ бефоида?
Мардоне, ки назди Довуд омаданд, ба як қувваи ҷангии тавоно табдил ёфтанд. Мардони тавонои ӯ норозиён, қарздорон ва рондашудагон буданд. Мо низ чунин ҳастем: заифон, камбағалон ва беақлон. Аммо мо низ метавонем тамрин кунем, то дар Худованд тавоно бошем, агар худро ба Ӯ бахшем.
Фикрҳо дар замони озмоиш ва мушкилот
Ҳарчанд Довуд дар ғори Адуллом паноҳ ҷуст, ӯ дар асл онро дар Худои Исроил ёфт. Довуд фарёд зад: «Эй Худо, ба ман раҳм кун, зеро ҷони ман ба Ту таваккал мекунад» (Забур 57:1). Ин забур яке аз забурҳои Маскил аст, ки таҷрибаҳои ҳаёти масеҳии содиқро бо ҳамаи мушкилот, душвориҳо ва баъзан нокомиҳои он пайгирӣ мекунад. Бо эътимод ба наҷоти Худо, Довуд фарёд зад: «Ӯ аз осмон мефиристад ва маро аз нанги он ки маро фурӯ мебарад, наҷот медиҳад. Селаҳ» (ояти 3). Дар ин бора фикр кунед: ҳарчанд мо баррасӣ мекунем, ки Довуд аз Шоул гурехт, эҳтимол дорад, ки Шайтон дид, ки Довуд мустақиман аз насли Насли Ваъдашуда, «насли зан» (Ҳастӣ 3:14-15) буд. Аз ин рӯ, Шайтон тасмим гирифт, ки ӯро «фурӯ барад».
Довуд аз ҷониби Шоул душмани ӯ дониста мешуд, аммо ин Шайтон буд, ки ба табиати ҳасуди Шоул таъсир расонд, то ӯ Довудро нафрат кунад. Пайравони «Довуди» мо, Худованд Исо, низ ба ҳамин монанд ҳамчун душман нишон дода шудаанд. Аз ин рӯ, Забур 57 ба дилҳои мо ин қадар таъсир мерасонад. Довуд гуфт: «Ҷони ман дар миёни шерон аст... ҳатто писарони одамон, ки дандонҳояшон найза ва тир аст, ва забонашон шамшери тез аст» (ояти 4). Аммо ӯ минбаъд эътимоди худро ба Худо баён мекунад: «Дили ман устувор аст, эй Худо, дили ман устувор аст: Ман суруд мехонам ва ҳамду сано мегӯям» (ояти 7). Ба ҷои суруди ғалаба, забур бо дили нависанда, ки барои ҷалол додани Худо баланд шудааст, ба охир мерасад: «Эй Худо, Ту бар осмонҳо баланд шав: бигзор ҷалоли Ту бар тамоми замин бошад» (ояти 11).
Дар ин ҷо Довуд моро ба андешаҳои ботинии ҷони худ дар ғор меорад. Мо ин андешаҳоро метавонем ҳамчун андешаҳои воқеии Худованд Исо низ дарк кунем, зеро ин забурҳо аз ҷониби Худо илҳом гирифта шудаанд, то Писари Ӯро ҷалол диҳанд. Бигзор мо Ӯро ибодат кунем.
Забур 142 NKJV Ман бо овози худ ба Худованд фарёд мезанам; бо овози худ ба Худованд илтиҷо мекунам. Ман шикояти худро дар назди Ӯ мерезам; ман мушкилоти худро дар назди Ӯ эълон мекунам. Вақте ки рӯҳи ман дар даруни ман ғарқ шуд, он гоҳ Ту роҳи маро медонистӣ. Дар роҳе, ки ман меравам, онҳо барои ман пинҳонӣ дом гузоштаанд. Ба дасти рости ман нигоҳ кун ва бубин, зеро касе нест, ки маро эътироф кунад; паноҳгоҳ маро тарк кардааст; касе ба ҷони ман ғамхорӣ намекунад. Ман ба Ту фарёд задам, эй Худованд: гуфтам: «Ту паноҳгоҳи ман, насиби ман дар замини зиндагонӣ ҳастӣ. Ба фарёди ман гӯш деҳ, зеро ман хеле паст шудаам; маро аз таъқибкунандагонам наҷот деҳ, зеро онҳо аз ман қавитаранд. Ҷони маро аз зиндон берун овар, то ки ман исми Туро ҳамду сано гӯям; одилон маро иҳота хоҳанд кард, зеро Ту бо ман саховатмандона рафтор хоҳӣ кард».
