Роҳи нодуруст! Дохил шудан манъ аст!
Ҳаракати нақлиёт дар шоҳроҳ аз садои гӯшхароши бархӯрди мустақим қатъ гардид. Ба ғайр аз як наҷотёфта, мусофирони ҳарду мошин дарҳол ҳалок шуданд. Наҷотёфта гуфт, ки мошине, ки ӯ дар он буд, аз роҳи баромад ба шоҳроҳ даромадааст. Ҳеҷ кас аломати «Роҳи нодуруст – Дохил шудан манъ аст»-ро надид. Онҳо фикр мекарданд, ки роҳи дурустро пеш гирифтаанд.
Ин садама ба як садамаи рӯҳонӣ, ки аҳамияти хеле бештар дорад, шабоҳат дорад. Бисёр одамон бовар доранд, ки онҳо дар роҳи дурусти биҳишт қарор доранд. Аммо агар роҳи онҳо ба ғайр аз Исои Масеҳ ба чизи дигаре вобаста бошад, онҳо дар роҳи нодуруст қарор доранд. Ва ин ба марги рӯҳонӣ – ҷудоии абадӣ аз Худо мебарад (Мас. 14:12).
Исо ба таври возеҳ гуфт: «Ман Роҳ, Ҳақиқат ва Ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳ. 14:6). Ҳеҷ роҳи дигаре, ҳарчанд ҷолиб бошад ҳам, моро ба осмон намерасонад. Агар мо ба чизҳое чун узвият дар калисо, таъмид ё корҳои неки худ такя кунем – мо ба садама дучор мешавем ва сӯхта меравем, зеро мо роҳи нодурустро пеш гирифтаем.
Мо наметавонем сарнавишти абадии худро ба он чизе, ки «фикр мекунем» роҳи дуруст аст, бовар кунем. Мо бояд аз рӯи дастуроти равшани Худо дар Китоби Муқаддас роҳнамоӣ шавем. Он мегӯяд, ки инсон аз Худо аз сабаби гуноҳ ҷудо шудааст. Вақте ки Исо дар салиб мурд, Ӯ ҷазои гуноҳи моро ба дӯш гирифт: «Хуни Исои Масеҳ ... моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳ. 1:7). Китоби Муқаддас инчунин мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Рум. 3:23). Мо бояд иқрор шавем, ки гуноҳкорем ва бовар кунем, ки Исо роҳи дуруст аст – дар асл, ягона роҳ ба осмон.
Фоҷиаҳо бе огоҳӣ рух медиҳанд – аломати роҳи гумшуда, гардиши нодуруст ва садама! Агар марг ба шумо ояд, абадиятро дар куҷо мегузаронед? Чаро бо имони оддӣ, дастуроти равшани Худоро ба осмон пайравӣ накунед?
Ба кӯмаки бештар барои хондани аломатҳои роҳ ба осмон ниёз доред? Бо мо тамос гиред. Мо метавонем шуморо роҳнамоӣ кунем.
Муаллиф номаълум
