Хушбахтӣ … Куҷо?
Дар қудрат?
Наполеон Бонапарт яке аз пурқудраттарин пешвоёни низомии ин ҷаҳон буд. Аммо дар рӯзҳои охири худ ӯ бо ғамгинӣ иқрор шуд: «Ҳеҷ кас нест, ки ҷони худро барои ман фидо кунад». Шӯҳрат ва бузургии ӯ ҳамчун генерал ба ҳеҷ чиз табдил ёфт.
Дар пул?
Ҷей Гулд як магнати роҳи оҳани бисёрмиллионер буд. Аммо дар бистари марг ӯ ҳаёти худро чунин ҷамъбаст кард: «Гумон мекунам, ки ман бадбахттарин шайтон дар рӯи замин ҳастам». Пул ба марди мурда хушбахтӣ намеорад. Шумо метавонед қариб ҳама чизро бо пул харед, ба ҷуз хушбахтӣ – дар ин ҷо ё дар абадият.
Дар айшу ишрат?
Лорд Байрон, шоири машҳури англис, барои айшу ишрат зиндагӣ мекард. Аммо ӯ охири ҳаёти худро ҳамчун пур аз гуноҳ, беморӣ ва ғам тасвир кард. Айшу ишрати гуноҳ қаноатбахш нест. Ғамгинӣ ногузир дар охири ҳаёти дар паи айшу ишрат беҳуда сарфшуда меояд.
Дар шӯҳрат?
Як сиёсатмадори маъруф, ки аз шӯҳрати худ бештар баҳравар буд, навишт: «Ҷавонӣ хатост, мардӣ мубориза аст, пирӣ пушаймонӣ». Ҳубоби фиребандаи шӯҳрат кафида буд! Ҳар касе, ки ҳаёти худро ҳамчун «хато», «мубориза» ва «пушаймонӣ» тасвир мекунад, хушбахтиро наёфтааст.
Дар беимонӣ?
Волтер файласуфи ошкоргӯе буд, ки масеҳиятро таҳқир мекард. Дар охири ҳаёти худ ӯ навишт: «Кош ҳеҷ гоҳ таваллуд намешудам». Ӯ дарёфт, ки беимонӣ хушбахтӣ намеорад. Он мегирад ва дар иваз ҳеҷ чиз намедиҳад. Ба ҷои муҳаббати Худо, хуни наҷотбахши Масеҳ ва Каломи итминонбахши Худо, беимон бо ҳеҷ чиз ба ҷуз назарияҳои номуайян, бистари марги ноумед ва доварии даҳшатноки Худо намемонад.
Хушбахтӣ куҷост?
Ин мардони машҳур он чизеро, ки Сулаймон, донотарин марди ҷаҳон, дар бораи ҷустуҷӯи беҳудаи инсон барои хушбахтӣ гуфта буд, тасдиқ мекунанд:
«Ҳама беҳудагӣ ва дар паи бод давидан аст» (Воиз 2:17).
Пас, хушбахтӣ дар куҷост? Танҳо дар Масеҳ! Библия мегӯяд, ки
«Худои умед шуморо бо тамоми шодӣ ва осоиштагӣ дар имон пур хоҳад кард» (Румиён 15:13).
Шумо гуноҳ кардаед ва ба бахшиш ниёз доред. То даме ки гуноҳҳои шумо шуста нашаванд, шумо ҳеҷ гоҳ хушбахт нахоҳед шуд. Ва ин поксозӣ танҳо тавассути хуни рехташудаи Масеҳ меояд (1 Юҳанно 1:7).
Шумо метавонед онро дошта бошед!
Агар ояндаи шумо торик ва номуайян бошад, шумо ҳеҷ гоҳ воқеан хушбахт нахоҳед шуд. Ягона роҳи равшан кардани рӯзҳои оянда ин қабул кардани Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ аст. Ӯ дар бораи Худаш мегӯяд:
«Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт» (Юҳанно 8:12).
Агар мушкилоти зиндагӣ шуморо фишор диҳад ва рӯҳи шуморо пахш кунад, шумо хушбахт буда наметавонед. Танҳо Исои Масеҳ метавонад ба шумо ҳар рӯз хушбахтии ҳақиқӣ диҳад.
Библия мегӯяд, ки агар шумо ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ эътимод кунед, шумо метавонед
«бо шодии бебаён ва пур аз ҷалол шодӣ кунед» (1 Петрус 1:8).
Хушбахтии ҳақиқӣ дар куҷо ёфт мешавад? Танҳо дар Исо. Оё шумо имрӯз ба назди Ӯ намеоед?
