Садои баланди ҳуштак аз дур баланд шуд. Кранҳо фавран ба як тараф гардонида шуданд ва мардон аз роҳи оҳани Пенсилвания дур шуданд. Ин барои коргароне, ки чанд сол пеш дар Филаделфия як пули болоӣ месохтанд, як кори муқаррарӣ буд. Мардон таваққуф карданд, то қатораи экспрессро, ки тақрибан дар як дақиқа бо садои баланд мегузашт, тамошо кунанд. «Агар он ҳуштакчӣ ягон бор ишораи худро аз даст диҳад, барои мо хеле бад хоҳад буд,» гуфт як коргар. Аммо вақте ки фоҷиа рух дод, ин аз сабаби набудани огоҳӣ набуд.
Як рӯз, вақте ки ҳуштаки шинос садо дод ва мардон чун маъмулӣ аз роҳ дур шуданд, ду нафар танҳо ба роҳи ҳамсоя қадам заданд. Ин ба қадри кофӣ бехатар менамуд. Онҳо як қатораи боркаши шимолӣро тамошо карданд, ки оҳиста ба сӯи онҳо ҳаракат мекард, ҳуштаки он дод мезад – аммо онҳо аз роҳ дур буданд. Чунин менамуд, ки он қатора аз маъмулӣ бештар ҳуштак мезад ва роҳ аз маъмулӣ бештар меларзид. Ду нафар ҳеҷ гоҳ Экспресси Вашингтонро дар роҳе, ки онҳо истода буданд, надиданд. Онҳоро ба абадият партофт! Онҳо фикр мекарданд, ки дар ҷои бехатар ҳастанд; онҳо сахт хато карда буданд.
Китоби Муқаддас мегӯяд,
Роҳе ҳаст, ки ба назар ба одам дуруст менамояд, аммо оқибати он роҳи марг аст (Масалҳо 14:12).
Бисёр одамон баъзе хатарҳоро дарк мекунанд ва кӯшиш мекунанд, ки ахлоқӣ ё динӣ зиндагӣ кунанд, кӯшиш мекунанд, ки дар назари Худо илтифот пайдо кунанд. Ин танҳо як қадам аз як хатар ба амнияти бардурӯғ аст, зеро худсафедкунии мо ҳеҷ гоҳ моро наҷот дода наметавонад. Танҳо як ҷои бехатарӣ вуҷуд дорад ва он Масеҳ аст. Танҳо марги Ӯ дар салиби Ҷолҷота метавонад моро аз хашми Худо наҷот диҳад:
Ва дар дигаре наҷот нест, зеро дар зери осмон номи дигаре дар байни одамон дода нашудааст, ки бо он мо бояд наҷот ёбем (Аъмол 4:12).
Ҳоло ба огоҳии Худо гӯш диҳед! Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед, пеш аз он ки дер шавад. Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
