>Дар тамоми офариниш рушд ҳамеша мавҷудияти ҳаётро нишон медиҳад ва ҳар гоҳ ки ин қатъ гардад, сабаб бешубҳа ё беморӣ ё марг аст. Ин ҳолат дар мавриди онҳое низ ҳаст, ки дар Масеҳ дар офариниши нав шарик ҳастанд (2 Қӯринтиён 5:17). Ҳамаи фарзандони Худо аз об ва Рӯҳ таваллуд мешаванд ва ба ин тариқ ба Малакути Худо дохил мешаванд, чунон ки мо дар Юҳанно 3 меомӯзем. Худои Падари Худованди мо Исои Масеҳ онҳоро дар Ӯ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кардааст, ки онҳоро барои фарзандхондӣ ба воситаи Исои Масеҳ барои Худ пешбинӣ кардааст. Онҳо дар Маҳбуб қабул шудаанд, ки дар Ӯ ба воситаи хуни Ӯ наҷот, бахшиши гуноҳҳоро доранд. Ба Масеҳ имон оварда, онҳо бо Рӯҳи Муқаддаси ваъда мӯҳр зада шудаанд, ки гарави мерос аст, то наҷоти моликияти харидашуда. Ҳамин тариқ, фарзандони Худо шуда, онҳо ворисони Ӯ ва ҳамворисони Масеҳ ва аъзои хонаводаи Худо мешаванд.
Сафари рушди рӯҳонӣ
Аммо чунон ки дар ҳаёти табиӣ, ки дар он ҳамаи инсонҳо карераи заминии худро ҳамчун кӯдакон оғоз мекунанд ва тадриҷан ба синни камолот мерасанд, ҳамин тавр мӯъмин аввал ҳамчун кӯдак дар Масеҳ дида мешавад. Мо дар 1 Юҳанно 2 дар бораи кӯдакони хурдсол, ҷавонон ва падарон мехонем. Ин рушди устуворро дар назар дорад,
«то даме ки ҳамаи мо дар ягонагии имон ва дониши Писари Худо ба марди комил бирасем» (Эфсӯсиён 4:13). Ҳавворӣ илова мекунад: «То ки мо аз ин пас кӯдакон набошем… балки дар ҳама чиз ба Ӯ, ки Сар аст, яъне Масеҳ, рушд кунем». Аз ҳар тараф масеҳӣ аз ҷониби душман ва хизматгорони ӯ иҳота шудааст, ки мехоҳанд ӯро сарнагун кунанд ва ба ин васила ба Масеҳ беобрӯӣ оваранд; аз ин рӯ, ҳавворӣ ба ӯ амр медиҳад, ки тамоми зиреҳи Худоро пӯшад, то ки ӯ тавонад бар зидди найрангҳои иблис истодагарӣ кунад.
>То даме ки масеҳӣ дар ин ҷаҳон аст, ҷанг ҳеҷ гоҳ қатъ намешавад. Ба сулҳ бо душман дохил шудан марговар аст; рушди рӯҳонӣ он гоҳ қатъ мешавад, зеро ҷон ҳеҷ гоҳ беҳаракат намеистад ва пастравӣ ногузир ҷои рушдро мегирад.
Ин як ҳақиқати хеле ҷиддӣ аст ва ҳар як мӯъмин бояд дар бораи он ҷиддӣ андеша кунад ва онро ба дил гирад. Як қисми муҳими зиреҳи Худо сипари имон аст, ки бо он мо метавонем ҳамаи тирҳои оташини шарирро хомӯш кунем.
Далели ҷони солим
Калисои ҷавони Таслӯникӣ ба ин ҷиддӣ таваҷҷӯҳ карда буд, зеро ҳавворӣ менависад: «Мо вазифадорем, ки ҳамеша барои шумо, бародарон, Худоро шукр гӯем, чунон ки лозим аст, зеро ки имони шумо бениҳоят афзоиш меёбад». Петрус, ба онҳое, ки имони гаронбаҳоро ба даст оварда буданд, менависад, ки онҳоро аз он огоҳ мекунад, ки касе, ки аз хатои шарир дур карда шудааст, аз устувории худ наафтад ва онҳоро ташвиқ мекунад, ки дар файз ва дар дониши Худованди мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ рушд кунанд.
>Рушд ҳамеша далели ҳолати солими ҷон аст.
Юҳанно, ба Ғоюси маҳбуб менависад, мегӯяд: «Эй маҳбуб, ман аз ҳама чиз болотар мехоҳам, ки ту муваффақ бошӣ ва солим бошӣ, чунон ки ҷони ту муваффақ аст».
Пешгирӣ аз пастравӣ
>Пас, азбаски рушд дар файз бояд ҳолати муқаррарии ҳар як мӯъмин ва дар ҳақиқат далели ҳаёти рӯҳонӣ дар ҷони ӯ бошад, биёед бубинем, ки Рӯҳ дар бораи ҳаёти ҳаррӯзаи мо ба мо чӣ мегӯяд ва чӣ гуна мо бояд роҳ равем, то аз хатари даҳшатноки пастравӣ пешгирӣ кунем.
Ҳавворӣ Павлус, ба Ғалотиён менависад, мегӯяд: «Ман бо Масеҳ маслуб шудаам; аммо ман зиндаам; аммо на ман, балки Масеҳ дар ман зиндагӣ мекунад ва ҳаёте, ки ман ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, ман бо имони Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод». Боз, дар Қӯлассиён мехонем: «Агар шумо бо Масеҳ эҳё шуда бошед, пас чизҳои болоро ҷӯед… дили худро ба чизҳои боло гузоред, на ба чизҳои рӯи замин». «Аммо Худованд Исои Масеҳро пӯшед ва барои ҷисм, барои иҷрои шаҳватҳои он, тадбир набинед» (Румиён 13:14). Бисёр оятҳои дигари шабеҳ мавҷуданд, аммо нуқтаи асосӣ, ки Рӯҳ пайваста таъкид мекунад, машғул будан бо Масеҳ аст, то ки Марди муборак дар ҷалол ягона ҳадафи дил гардад, чунон ки Ҳавворӣ Павлус дар Филиппиён мегӯяд: «Аммо ин як чизро ман мекунам, чизҳои паси сарро фаромӯш карда, ба сӯи чизҳои пеш дароз карда, ба сӯи нишона барои мукофоти даъвати олии Худо дар Исои Масеҳ мешитобам». Ва каме дертар ӯ илова мекунад: «Бародарон, ҳамроҳи ман пайрав бошед».
Хатарҳо ва даъват ба муҳаббат
>Дар ин рӯзҳои охир ба чизҳои заминӣ диққат додан яке аз бузургтарин хатарҳост: он дар ҳақиқат комилан муқобили ҷустуҷӯи чизҳои болост. Ва мо танҳо бо истифодаи доимии сипари имон аз ин наҷот ёфта метавонем.
Мо ба «ҳушёр будан, бедор будан» хеле ниёз дорем; зеро душмани мо иблис, чун шери ғуррон, дар атроф мегардад, ки кӣ метавонад фурӯ барад, аммо мо бояд ба ӯ муқобилат кунем, дар имон устувор бошем.
Калимаҳои «пастрав» ва «пастравӣ» дар Аҳди Ҷадид ёфт намешаванд, аммо дар мавриди Исроил дар навиштаҳои Паёмбарон зуд-зуд истифода мешаванд. Аммо, як оятро, ки фикр мекунам, мо бояд дар бораи он мулоҳиза кунем, ин аст: «Пастрав дар дил аз роҳҳои худ пур хоҳад шуд» (Масалҳо 14:14).
>Худованди мубораки мо Исо махсусан муҳаббати дилҳои моро мехоҳад; оё Ӯ худаш муҳаббати дили Худро бо фидо кардани ҷони худ барои мо исбот накардааст? Пас, оё мо дилҳои худро ба чизҳои ин ҷаҳон, ки Ӯро берун кардааст ва то ҳол Ӯро нафрат мекунад ва рад мекунад, банд кунем? Вақт дар ҳақиқат хеле кӯтоҳ аст ва ҳоло танҳо мо метавонем исбот кунем, ки муҳаббати мо ба Ӯ ҳақиқӣ аст, бо истодагарӣ бо имон дар паҳлӯи Ӯ дар рӯзи рад кардани Ӯ».
