Чӣ оиларо хароб мекунад?
Агар ман аз шумо пурсам, ки чӣ оиларо хароб мекунад, шумо чӣ мегӯед? Бешубҳа, таъсироти зиёде ҳастанд, ки имрӯз ба оилаҳо таъсири харобиовар мерасонанд. Аммо чортои онҳо аз дигарон фарқ мекунанд. Ҳар яке чунон нозук аст, ки кам касон онҳоро то нишон доданашон намешиносанд. Вақте ки онҳо нишон дода мешаванд, фавран розӣ мешаванд. Бубинед, ки шумо чӣ фикр доред.
Бандӣ
Барои сохтани ҳар чизи арзишманди доимӣ вақт, кӯшиш, хароҷот ва ӯҳдадории зиёд лозим аст. Чӣ аз оилаи мо арзишмандтар аст? Аммо воқеияти ғамангез ин аст, ки бисёре аз мо барои сохтани оилаи қавӣ хеле банд ҳастем. Мо аз рӯи ҷадвалҳо идора мешавем. Нотавонии мо дар муайян кардани афзалиятҳои ҳаёти худ дар мувофиқат бо тартиботи Худо харобиовар аст. Мо намедонем, ки чӣ тавр ё кай «Не» гӯем. Чизҳои камтар муҳим чизҳои муҳимтарро аз байн мебаранд. Ҳоббиҳо, лигаҳои варзишӣ, клубҳо, якчанд кор, касб ва ҳатто фаъолиятҳои марбут ба калисо моро аз вақт ва энергияи арзишманд маҳрум мекунанд, ки бояд барои сохтани оилаи қавӣ барои Худо сарф шаванд.
Аксар вақт, бандӣ танҳо як роҳи гурез аст. Ин метавонад як роҳи хеле нозуки парешон кардани мо аз воқеиятҳое бошад, ки мо намехоҳем бо онҳо рӯ ба рӯ шавем. Аммо хоҳ гурез бошад, хоҳ парешонӣ, он одатан фалокат аст! Бандӣ хоси замони беқарори мост. Ба ҳар ҳол, мо ҷадвали пурро бо муваффақият ё муҳимӣ баробар медонем, ки ин танҳо исбот мекунад, ки назари мо то чӣ анраза таҳриф шудааст. Як мушкилоти асосӣ бо «мусобиқаи каламушҳо» вуҷуд дорад – каламушҳо ғолиб меоянд ва оила мағлуб мешавад!
Он чизе ки мо дар ҳақиқат бояд омӯзем, ин аст, ки чӣ тавр суст шавем ва бифаҳмем, ки мо кистем, чаро мо дар ин ҷоем, оилаи мо кист ва он чизе ки Худо мегӯяд, дар ҳақиқат муҳим аст. Дар Каломи Худ Ӯ мегӯяд:
«Ором бошед ва бидонед, ки Ман Худо ҳастам» (Забур 46:10 KJV).«Дар оромӣ ва эътимод қуввати шумо хоҳад буд» (Ишаъё 30:15).«Як мушт бо оромӣ беҳтар аст аз ду мушт пур аз меҳнат ва ранҷи рӯҳ» (Воиз 4:6).«Хуб аст, ки одам ҳам умед дошта бошад ва ҳам оромона наҷоти Худовандро интизор шавад» (Марсияҳо 3:26).«Онҳое, ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав хоҳанд кард» (Ишаъё 40:31). Мебинед, барои сохтани муносибат бо Худованд вақт лозим аст. Ва барои сохтани муносибатҳои қавии оилавӣ, ки ба мушкилот ва фишорҳои ҳаёт тоб оварда метавонанд, вақт лозим аст. Ҳикояи фоҷиавии Элӣ ва ду писари шарири ӯ (1 Самуил 2:12-36) ҳикояи мардест, ки дар ҳақиқат он қадар бад набуд, ӯ танҳо хеле банд буд!
Оё бандӣ оилаи шуморо бо ҳамлаи нозуки худ хароб мекунад? Агар ин тавр бошад, шумо бояд бо Худо танҳо бошед, ба чизҳое, ки шуморо идора мекунанд, хеле ҷиддӣ назар кунед ва ӯҳдадор шавед, ки афзалиятҳои худро мувофиқи тартиботи Ӯ аз нав ташкил кунед.
Материализм
На танҳо оилаҳои мо аз рӯи ҷадвалҳои серталаб идора мешаванд, балки мо низ аз ҷониби ҷустуҷӯи моликияти моддӣ назорат мешавем. Материализм барои оила хеле харобиовар аст. Он моликиятро пеш аз чизҳои муҳимтар, ба монанди муносибатҳо, мегузорад. Он боис мешавад, ки оила аз чизҳое, ки дар ҳақиқат ба онҳо лозим аст, ба хотири чизҳое, ки танҳо мехоҳанд, маҳрум шавад. Ҳамаи мо метавонистем бо чизҳои хеле камтар аз он чизе, ки дорем, зиндагӣ кунем.
Материализм ибодати моликияти мост, на Худо. Худо дар Каломи Худ ба мо мегӯяд, ки ҳар чизе, ки байни мо ва Ӯ қарор мегирад, «бут» аст. Азбаски мо тасмим гирифтаем, ки бо дигарон ҳамқадам бошем ва аз «ҳаёти хуб» баҳра барем, мо аз ҷиҳати молиявӣ ғулом мешавем. Мо он чизеро, ки надорем, барои чизҳое, ки аксар вақт ба онҳо ниёз надорем, сарф мекунем. Кортҳои кредитӣ, қарзгирӣ ва фоизҳои баланд қарзгирро ғуломи қарздиҳанда мекунанд.
Баъзе аз оилаҳои аз ҳама нохушбахт дар шаҳр онҳое мебошанд, ки дороии бештар доранд, аммо ҳеҷ гоҳ қаноатманд нестанд. Аксар вақт дар хоҳиши мо ба чизҳои моддӣ, мо оилаи худро аз даст медиҳем. Дар як назарсанҷӣ дар байни мушовирони издивоҷ дар саросари Амрико, сабаби рақами яки оилаҳои вайроншуда мушкилоти молиявӣ мебошанд. Фоҷиавӣ, ин бори молиявӣ аксар вақт худсарона ба вуҷуд омадаанд. Аммо Худо мегӯяд:
«Тамаъ накун» (Хуруҷ 20:17).«Худотарсӣ бо қаноатмандӣ фоидаи бузург аст» (1 Тимотиюс 6:6).«Хӯрок ва либос дошта, бо он қаноатманд бошем» (1 Тимотиюс 6:8).«Бо он чизҳое, ки доред, қаноатманд бошед» (Ибриён 13:5).«Аммо Худои ман ҳамаи ниёзҳои шуморо таъмин хоҳад кард» (Филиппиён 4:19). Дар Еҳушаъ 7, тамаъ ба чизҳои моддӣ буд, ки Охонро ба нофармонӣ водор кард, ки Исроилро аз пирӯзӣ маҳрум кард, Охонро аз оилааш маҳрум кард ва дар ниҳоят ӯро аз ҳаёташ маҳрум кард. Ва аксар вақт бо мо дар хоҳиши мо барои доштани бештар аз бузургтарин ва беҳтарин чунин аст. Мо оилаи худро барои чизҳои муваққатӣ, ки арзиши абадӣ надоранд, қурбон мекунем. Мо бояд муносибати худро ба чизҳои моддӣ бодиққат арзёбӣ кунем. Назари нодуруст ба онҳо метавонад ба мо хеле бештар аз он чизе, ки мо омодаем пардохт кунем – оилаи моро арзиш дошта бошад!
Лаззат
Ванс Ҳавнер навиштааст, ки «Лаззат ивазкунандаи шайтон барои шодии Худованд аст». Бисёре аз мардуми Худо барои истироҳат, истироҳат, нафақаи барвақт, истироҳатҳои ором ва таътилҳои дароз зиндагӣ мекунанд – кӯтоҳ карда гӯем, ҳар чизе, ки холигии ҳаёти онҳоро пур мекунад. Ҳоло маро нодуруст нафаҳмед; дар вақти хуб гузаронидан ҳеҷ бадӣ нест. Ҳамаи мо баъзан ба истироҳат ва фароғати хуб ва тоза ниёз дорем. Ин барои мо дар ҷаҳони пур аз стресс муфид аст.
Аммо агар лаззат аз Худо муҳимтар шавад, мо дар мушкилоти калон қарор дорем, ва оилаи мо низ. Ҳаёт як масъалаи хеле ҷиддӣ аст, ва лаззат роҳе дорад, ки моро аз ҷиддӣ гирифтани ҳаёт боздорад. Мо дар ҳаёт аз берун механдем ва аз дарун гиря мекунем. Оилаҳои мо азоб мекашанд, аммо барои пешгирӣ аз воқеият мо ба нашъамандони лаззат табдил меёбем. Оҳ, чӣ қадар мо аз рӯ ба рӯ шудан бо мушкилоти худ нафрат дорем! Мо барои пешгирӣ аз ростқавлӣ бо худ ҳар коре мекунем. «Бихандед ва умедворем, ки он аз байн меравад», мегӯем мо. Аммо ин тавр нест. Ва тамоми лаззат дар ҷаҳон онро аз байн нахоҳад бурд.
Мо бояд бишнавем, ки Худо дар Каломи Худ чӣ мегӯяд:
Он мегӯяд, ки «мардум ... дӯстдорони лаззат бештар аз дӯстдорони Худо хоҳанд буд» (2 Тимотиюс 3:4).Он мегӯяд, ки ҳақиқати Худо аз ҷониби «сарватҳо ва лаззатҳои ин ҳаёт» (Луқо 8:14) пахш карда мешавад.Он мегӯяд, ки онҳое, ки дар лаззат зиндагӣ мекунанд, дар ҳоле ки зиндаанд, мурдаанд (1 Тимотиюс 5:6).Он мегӯяд, ки «Касе, ки лаззатро дӯст медорад, марди камбағал хоҳад буд» (Масалҳо 21:17). Вақте ки лаззат ҳадаф ва Худои мо мешавад, мо низ азоб мекашем. Аммо азоб одатан ҷудогона нест; он дар ниҳоят тамоми оилаи моро дар бар мегирад. Зиндагӣ барои лаззат ҳамеша моро хеле дуртар аз он чизе, ки мо қасд доштем, мебарад. Лаззат мисли аспи ваҳшӣ аст; шумо ҳеҷ гоҳ намедонед, ки кай он бо шумо гурехта меравад. Бигзор Худо лаззати шумо бошад. Бигзор Каломи Ӯ ҷони шуморо шод гардонад. Бигзор баракати Ӯ ба шумо бузургтарин шодии ҳаётро бахшад.
Телевизион/Интернет
Як пешвои масеҳии маъруф ба наздикӣ хулоса кард, ки «Барномаҳои телевизионӣ ҷонҳоро олуда мекунанд ва мағзи ҷавонони моро шуста мекунанд ва рӯҳи хонаҳои моро хароб мекунанд». Телевизион қубурест, ки тавассути он партовҳои ин ҷаҳон мустақиман ба хонаҳои мо ҷорӣ мешаванд!
Мо мефаҳмем, ки ҳар касе, ки бар зидди бадиҳои телевизион ва Интернет сухан мегӯяд, одатан радикал номида мешавад. Аммо аксари масеҳиён розӣ ҳастанд, ки барои боздоштани ҷараёни беназорати бадӣ, ки ба оилаҳои ба телевизион/Интернет нигаронидашуда таҳмил мешавад, коре бояд кард. Баъзеҳо пешниҳод мекунанд, ки мо дар одатҳои тамошои худ назоратҳои қатъӣ ҷорӣ кунем. Аммо ҳақиқат ин аст, ки дар аксари хонаҳо, телевизион ва Интернет назорат мекунанд! Мо онҳоро назорат намекунем, онҳо моро назорат мекунанд! Шояд шумо ҳеҷ гоҳ баъзе аз таъсироти зараровари онҳоро ба назар нагирифтаед:
- Онҳо дуздони вақт мебошанд.
- Онҳо ба бадӣ пайваста дучор шуданро иҷозат медиҳанд.
- Онҳо ҳассосияти моро ба гуноҳ кунд мекунанд.
- Онҳо шаклҳои аз ҳама қобили қабули нашъамандӣ мебошанд.
- Онҳо имкон медиҳанд, ки андешаҳо, фалсафаҳо, арзишҳо ва ғайраҳои барномаҳо ва вебсайтҳо ба таври зери шуурӣ аз они мо шаванд.
- Онҳо сабаби бузурге мебошанд, ки чаро имрӯз ин қадар оилаҳо дар мушкилот қарор доранд. Мо менишинем ва чизҳоеро тамошо мекунем, ки моро хароб мекунанд!
Аммо Худо мегӯяд, ки ҳеҷ чизи бадро пеши чашмони худ нагузорем (Забур 101:3), ва бо корҳои бесамари торикӣ шарикӣ надошта бошем, балки онҳоро маҳкум кунем (Эфсӯсиён 5:3-13). Мо бояд дар бораи чизҳое фикр кунем, ки ҳақиқӣ, ростқавл, одилона, пок, зебо, дорои обрӯи хуб ва фазилатманд мебошанд (Филиппиён 4:8). Мо бояд дар бораи он чизе, ки хуб аст, доно ва дар бораи бадӣ содда бошем (Румиён 16:19).
Агар шумо хоҳед, ки таъсири телевизион/интернет ба оилаи худро санҷед, кӯшиш кунед, ки ду ҳафта ҳеҷ чизро тамошо накунед. Мо фикр мекунем, ки шумо як кашфи аҷибе хоҳед кард – ки ин хеле душвор аст! Аз каме эҷодкорӣ истифода баред ва бубинед, ки чӣ гуна алтернативаҳоро барои иваз кардани телевизион/интернет пайдо карда метавонед. Агар шумо мисли бисёре аз оилаҳои масеҳӣ бошед, шумо метавонед дар охири озмоиши худ пайдо кунед, ки шумо ба ҳамдигар ва ба Худованд наздиктаред. Ин арзандаи кӯшиш аст.
Амал
Оё вақти он нарасидааст, ки шумо ба ин чор соҳа ҷиддӣ назар кунед ва бубинед, ки онҳо ба хонаи шумо чӣ гуна таъсир мерасонанд? Агар шумо дар ҳақиқат хоҳед, ки оилаи шумо он чизе бошад, ки Худо мехоҳад, шумо бояд бо бандӣ, назари худ ба материализм, лаззатҳои худ ва тамошои телевизион/интернети худ мубориза баред. Албатта, чизҳои зиёде барои баррасӣ вуҷуд доранд, аммо ин чорто ҷои хубе барои оғоз кардан аст.
