Гузаштаи гунаҳкори ҳақиқии ман
*«Исои Масеҳ ба ҷаҳон омад, то гунаҳкоронро наҷот диҳад, ки бузургтарини онҳо манам». 1 Тимотиюс 1:15*
Ин ман будам: куфргӯй, мағрур, риёкор, беихлос, беинсоф, беномус, дурӯғгӯй, беэҳтиром, дузд, масхарабоз, пурхӯр, бадбахт, нафратовар, ба сеҳру ҷоду машғул, хашми қатл, нафрат, кина, бахшанда набудан, нажодпараст, зинокор, қаллоб, нофармонбардор нисбат ба Худо ва волидон, саркаш, ҳасадхӯр, майзада, ситорашинос, фолбин, бутпараст, тамаъкор, танқидчӣ, дашномгӯй, қасамхӯр, ғайбатчӣ, суханчин, аблаҳ ва ғайра.
Барои чунин шахси шарир, Исо мурд ва маро дар Хуни Худ шуст, то маро дар адолати Худ дар назди тахти Худо беайб муаррифӣ кунад. Исо маро бахшид. Он чи Ӯ барои ман кардааст ва мекунад, метавонад барои шумо низ кунад.
Шояд шумо мисли ман гуноҳ накардаед. Ё шояд шумо бештар гуноҳ кардаед. Новобаста аз он ки шумо босавод ҳастед ё не, сарватманд ё камбағал, зинокор, қотиле, ҳар гуна чизи бадбахт – ҳатто пасттарин, танҳотарин одами ҷаҳон – ба Наҷотдиҳанда биёед. На сарват, на зебоӣ ва на ақл; на кишвари шумо, на фарҳанги шумо ва на аъмоли неки самимии шумо – ҳеҷ чиз наметавонад ҷони шуморо наҷот диҳад, ба ҷуз Исо ва кори анҷомдодаи Ӯ дар салиб.
Ҳар чӣ ҳастед, биёед! Инро дуои худ гардонед: «Падар, ман ба тамоми Исо ниёз дорам ва ба ҳеҷ чиз аз худам ниёз надорам!» Ин ҳам дуои ман аст. Тамоми умр дар пои салиб бимонед. Ҳар рӯз бо Худо ҳамкорӣ кунед – дар Библия, дар дуо ва дар калисои хуби таълимдиҳандаи Библия. Аз Исо пайравӣ кунед ва Ӯ шуморо пас аз марг ба осмон мебарад. Ман бесаброна интизори дидани шумо дар он ҷо ҳастам.
Аммо ман мехоҳам шуморо огоҳ кунам: Агар шумо Масеҳро рад кунед, шумо барои худ лаънатро интихоб кардаед – азоби беохир дар оташи дӯзах! Беҳтарин номзадҳо ба дӯзах онҳое мебошанд, ки фикр мекунанд ҳеҷ гоҳ гуноҳ накардаанд.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Маафа Далит (Моҳан Матевс) дар хидмати рисола дар Копенгаген, Дания ба Худованд хидмат мекунад.
