«Фарзандони Исроил дар назари Худованд бадӣ карданд; ва Худованд онҳоро ба дасти Мидён ҳафт сол супурд» (Доварон 6:1). Таърихи Гидъӯн аҳамияти амалии зиёд дорад. Ин таърихи яке аз он эҳёҳо дар Доварон аст, ки ба шароити кунунӣ ва ниёзи Калисо ба таври хос мувофиқ аст.
Гоҳ-гоҳ Исроил ба дасти душманонаш фурӯхта мешуд. Аз оқибатҳои гуноҳи худ нола карда, ба Худованд фарёд мезаданд; ва Худованд, ки ҳамеша вафодор буд, касеро ҳамчун наҷотдиҳанда аз дасти онҳое, ки онҳоро ғорат мекарданд, бармехезонд. Чунин «наҷотдиҳанда» Гидъӯн буд.
Мидёниён намедонистанд, ки Худованд Исроилро ба дасти онҳо супурдааст; аммо дар асл, онҳо танҳо чӯбе буданд, ки бо он Ӯ халқи Худро ҷазо доданро писандид. Вақте ки Ӯ бо чӯби худ корро тамом мекунад, метавонад онро бишканад ё бисӯзонад. Худи Шайтон аксар вақт чӯбест, ки Худо барои интизоми фарзандони худ истифода мебарад.
«Ва дасти Мидён бар Исроил ғолиб омад... Зеро онҳо бо чорво ва хаймаҳои худ омаданд, ва мисли малахҳо аз рӯи шумора омаданд; ҳам онҳо ва ҳам шутуронашон бешумор буданд; ва онҳо ба замин даромаданд, то онро нобуд кунанд. Ва Исроил аз сабаби Мидён хеле фақир шуд» (Доварон 6:5-6). Онҳо дар ҳолати ғамангез буданд. «Ва фарзандони Исроил ба Худованд фарёд заданд.» Ин ҳамеша аввалин нишонаи чизе монанди эҳё аст. Вақте ки халқи Худо, ба ҷои гуфтан, ки онҳо сарватманд ва аз мол афзудаанд ва ба чизе ниёз надоранд, ҳис мекунанд, ки чӣ қадар воқеан камбағал ва бадбахт, ва кӯр ва урён ҳастанд, ва онҳо танҳо он чизеро қабул карда метавонанд, ки Худо писандида медиҳад, Ӯ қасд дорад дахолат кунад ва онҳоро бархезонад.
Хоҳ дар мавриди Исроил, хоҳ як фард, хоҳ Калисо, дарсе, ки бояд омӯхта шавад, ҳамон аст, яъне фақирӣ ва бенавоии он. Новобаста аз он ки мо чӣ қадар камбағал ҳастем, агар мо аз камбағалии худ огоҳ бошем, дар Масеҳ пуррагӣ ҳаст.
