ҶАМЪОВАРӢ:
ВОКУНИШ БА ТАЪМИНОТИ ХУДО
Дар замонҳои Аҳди Қадим, Худо қонунҳоеро муқаррар кард, ки барои камбағалон ва ғарибон, ки на моликияти худ ва на даромад надоштанд, таъмин мекард. Ин буд он чизе ки қонуни Худо аз деҳқонон талаб мекард:
«Вақте ки ҳосили замини худро дарав мекунед, то канори саҳрои худ дарав накунед ва ҳосили ҷамъоваришударо нагиред. Бори дуюм аз токзори худ нагузаред ва ангурҳои афтодаро нагиред. Онҳоро барои камбағалон ва ғарибон гузоред. Ман Худованд Худои шумо ҳастам» (Ибодат 19:9-10 NIV).
Вақте ки коргарон баъзе аз ҳосилро аз даст медоданд, онҳо бояд онҳоро дар паси худ мегузоштанд, то ниёзмандон барои оилаҳои худ ғизо ҷамъ кунанд. Онҳое, ки ғизо ҷамъ мекарданд, ҷамъоварандагон номида мешуданд.
Ин имрӯз метавонад аҷиб ба назар расад, бо ҳама мошинҳо ва технологияе, ки мо дорем, то боварӣ ҳосил кунем, ки чизеро аз даст намедиҳем. Аммо дар он замонҳо системаи кӯмаки ҳукуматӣ вуҷуд надошт, аз ин рӯ Худо боварӣ ҳосил кард, ки ҳама ғизо доранд. Агар Падари осмонии мо ҳатто ба паррандагони ҳаво ғамхорӣ кунад, оё мо «хеле арзишмандтар» нестем (Матто 6:25-27)?
Қиссаи Рут, зани мӯобӣ, намунаи олии он аст, ки чӣ тавр ин қонунҳои Аҳди Қадим кор мекарданд. Элимелех, занаш Ноомӣ ва ду писарашон дар замони хушксолӣ ва қаҳтӣ Байт-Лаҳмро тарк карданд, то вазъияти худро дар сарзамини Мӯоб беҳтар кунанд. Аммо Элимелех ва ду писараш мурданд ва Ноомӣ ва ду келини мӯобии ӯро дар шароити душвор гузоштанд. Ноомӣ тасмим гирифт, ки ба Байт-Лаҳм баргардад, ки дар он ҷо хешовандони шавҳараш ҳанӯз зиндагӣ мекарданд (Рут 1:7).
Рут, яке аз келинҳо, тасмим гирифт, ки бо Ноомӣ биравад ва на танҳо ба тағирёбии фарҳанг дар кӯчидан ба шаҳре дар Исроил омода буд, балки инчунин ба қабул ва эътимод ба Худои Ноомӣ омода буд (Рут 1:16-17). Онҳо ба Байт-Лаҳм расиданд, ки ҳосили ҷав оғоз мешуд ва Ноомӣ Рутро, ки ғариб буд, ташвиқ кард, ки аз қонуни ҷамъоварии Худо истифода барад, то ҳардуи онҳо ғизо дошта бошанд. Бо гузоштани худ зери Қонуни Худо, вай эътимод ва имони худро ба Ӯ нишон дод. Вақте ки вай ба берун баромад ва ҳайрон буд, ки дар кадом саҳро ҷамъоварӣ мекунад, «вай тасодуфан ба қисми саҳрои Боаз, ки аз оилаи Элимелех буд, расид» (Рут 2:3). Рут ба ваъдаи Худо амал кард (Рут 2:2); вай дар давоми рӯз боғайратона кор кард (Рут 2:7); вай миқдори зиёди ғалларо ҷамъ кард ва онро кӯфт, то коҳро аз ғалла ҷудо кунад (Рут 2:17); ва вай он шом ба хона баргашт, ки аз ёфтани таъминоти Худо барои ниёзҳои онҳо кофӣ буд, хушҳол буд.
Албатта, ин қисса идома дорад, зеро Боаз, соҳиби саҳрое, ки вай дар он ҷамъоварӣ мекард, хеши наздик буд, ки ба ин зани зебои ғариб таваҷҷӯҳ кард. Вақте ки Рут тасмим гирифт, ки ба Каломи Худо итоат кунад, Худо кори Худро дар ҳаёти ӯ афзоиш дод.
Дар ҳаёти мӯъмине, ки Худовандро дӯст медорад ва мекӯшад, ки бо Каломи Ӯ зиндагӣ кунад, ҳеҷ чиз тасодуфан рӯй намедиҳад. Таъминоти ҷамъоварии Худо асоси дасти роҳнамои Ӯ дар ҳаёти Рут гардид. Вай бо дархости Боаз дар саҳрои ӯ кор карданро идома дод ва дар ниҳоят зани ӯ шуд. Онҳо писаре доштанд, ки бобои бузурги шоҳ Довуд шуд ва ба воситаи ӯ вай ба насли Худованд Исо дохил шуд (Матто 1:5).
Худо дар Каломи худ таъминот дод ва Рут баракат ёфт, зеро вай ба он амал кард. Имони ӯ дар итоати ӯ аён буд (Яъқуб 2:22). Ҷамъоварии ӯ ӯро ба баракати махсус овард. Худо мехоҳад имрӯз барои мо низ ҳамин тавр кунад. Таъминоти Ӯ вуҷуд дорад, агар мо ба Ӯ итоат кунем ва дар роҳҳои Ӯ роҳ равем. Аммо барои донистани иродаи Ӯ ва доштани роҳнамоии Ӯ дар ҳаёти мо, ба Каломи Ӯ дохил шудан ва аз он чизе ки Ӯ махсус барои мо дар он ҷо гузоштааст, «ҷамъоварӣ» кардан лозим аст. Вақте ки мо аз он чизе ки Ӯ ба мо медиҳад, ғизо мегирем, мо бо Ӯ муносибати бойтар ва пурратар хоҳем дошт, ҳамон тавре ки Рут бо Боаз дошт. Ҷамъоварӣ аз Каломи Худо роҳи Худо барои наздик кардани мо ба Ӯст.
