Рут
Вақте ки Рут дар пойҳои Бӯаз пайдо шуд, ҳикоя табиатан бештар ба он чизе ки Бӯаз мекунад, таваҷҷӯҳ дорад.
Ӯ барои қонеъ кардани хоҳишҳое, ки муҳаббат ва файзи ӯ ба вуҷуд овардааст, кор мекунад, аммо ӯ инчунин барои қонеъ кардани дили худ кор хоҳад кард. Ҳамаи ин сирри хеле амиқтари Масеҳ ва хоҳишҳои Ӯро барои Калисои Ӯ ба мо нишон медиҳад. Ҳеҷ чиз дили Ӯро қонеъ намекунад, ба ҷуз доштани муқаддасони Ӯ бо Ӯ ва монанди Ӯ. Муҳаббати Ӯ бояд ҳамроҳии дӯстдоштагони Ӯро дошта бошад.Мо ба осмон меравем, зеро муҳаббат моро дар он ҷо мехоҳад.
Дили падарро қонеъ накард, ки либосҳои фарзанди гумроҳро кашад ва ниёзҳои ӯро қонеъ кунад: ӯ бояд ӯро дар ҳамроҳии худ, ки ба ҳузури ӯ мувофиқ аст, бо беҳтарин либос, пойафзол дар пойҳояш ва ангуштарин дар дасташ дошта бошад. Ва дили Масеҳро қонеъ намекунад, ки моро аз доварӣ наҷот диҳад ва моро аз гуноҳҳоямон пок кунад, балки Ӯ бояд моро бо худ ва монанди худ дошта бошад. Бо ин мақсад Ӯ ҳангоми гузаштан аз ин ҷаҳон ҷонҳоро дар атрофи худ ҷамъ овард, зеро вақте ки Ӯ дувоздаҳ нафарро даъват кард, пеш аз ҳама барои он буд, ки онҳо «бо Ӯ» бошанд (Марқӯс 3:14).
- Барои ин Ӯ дуо кард, вақте ки гуфт: «Падар, ман мехоҳам, ки онҳое, ки Ту ба Ман додаӣ, низ бо Ман бошанд, дар он ҷое ки Ман ҳастам».
- Барои ин Ӯ мурд, то «хоҳ бедор бошем, хоҳ хоб, бо Ӯ зиндагӣ кунем» (1 Таслӯникиён 5:10).
- Бо ин мақсад Ӯ имрӯз ба халқи худ хидмат мекунад, пойҳои моро мешӯяд, то мо бо Ӯ шарик бошем.
- Ин мақсад дар назари Ӯст, вақте ки Ӯ яке аз муқаддасони Худро ба хоб мебарад, то биравад ва «бо Масеҳ» бошад.
- Ва вақте ки ниҳоят Худованд ба абрҳо меояд, то моро ба хона даъват кунад, ин барои қабул кардани мо ба худ аст, то дар он ҷое ки Ӯ ҳаст, мо низ бошем, «то абад бо Худованд».
- Пас, ин ҳақиқати муборак аст, ки мо дар пойҳои Ӯ меомӯзем. На танҳо мо Ӯро мехоҳем, балки Ӯ моро мехоҳад.
Тааҷҷубовар нест, ки мо Ӯро мехоҳем, аммо тааҷҷуби абадӣ аст, ки Ӯ моро мехоҳад.Бисёриҳо дар пойҳои Ӯ меомӯзанд, ки Ӯ метавонад аз ҳама хидмати мо даст кашад, аммо бе худи мо наметавонад. «Ман аз они Дӯстдоштаи худ ҳастам ва хоҳиши Ӯ ба сӯи ман аст», ҳақиқати бузург ва пурҷалолест, ки мо дар пойҳои Ӯ меомӯзем. Ва ҳамин тавр Рут ба мо дар бораи ҳамин ҳақиқат нақл мекунад, зеро дар пойҳои Бӯаз ӯ на танҳо фаҳмид, ки ӯ Бӯазро орзу мекард, балки Бӯаз ӯро орзу мекард. Ва инро фаҳмида, ӯ метавонад «ором нишинад» ва интизор шавад, ки Бӯаз корро ба анҷом расонад (ояти 18).
Амалҳои Бӯаз
Тарзи амали Бӯаз барои таъмини оромиш ва қаноатмандӣ барои дили худ ва дили Рут хеле муҳим аст. Он чизе ки ӯ бо Рут мекунад, пас аз он коре, ки ӯ барои Рут мекунад. Дар боби 2 ӯ муҳаббати ӯро ба даст меорад; дар боби 3 ӯ ба ӯ ҷасорати муқаддас медиҳад, то муҳаббатеро, ки ба даст овардааст, қонеъ кунад.
Аввалан, пас аз рад кардани ҳамаи дигарон ва пайравӣ аз Бӯаз, ӯ аз баракат итминон дорад, «Муборак бошӣ» (ояти 10). Дуюм, ӯ ҳар гуна нишонаи тарсу ҳаросро аз дили ӯ дур мекунад ва мегӯяд: «Натарс» (ояти 11). Сипас ба ӯ итминон дода мешавад, ки ҳар гуна монеа ба иҷрои тамоми мақсади ӯ бартараф хоҳад шуд (оятҳои 12-13). Дар ин миён ӯ ҳамаи ниёзҳои ӯро фаровон таъмин мекунад. Ӯ ба ӯ шаш ченак ҷав медиҳад. Вақте ки ӯ баракати худро меҷуст, як ченак ҷав ба даст овард (2:17); вақте ки ӯ худи Бӯазро меҷуст, «шаш ченак ҷав» мегирад. Аммо ин ҳанӯз ҳам танҳо «шаш» аст, на ҳафт, рақами пурра. Ҳеҷ миқдори ҷав наметавонад қаноатмандии комил диҳад.
Ҳамин тавр Худованд имрӯз бо худ амал мекунад. Оё барои онҳое, ки сирри бузургро омӯхтаанд, ки Худованд моро барои худ мехоҳад, баракати махсус нест?
Оё ин ҳама тарсу ҳаросро аз байн намебарад, ба мо ҷасорати муқаддас намедиҳад ва дилҳои моро итминон намедиҳад, ки ҳеҷ монеае дар роҳи иҷрои мақсади Ӯ барои мо истода наметавонад? Дар ин миён Ӯ ҳар як ниёзи моро қонеъ мекунад ва ба ин васила ба мо имкон медиҳад, ки мисли Рут «ором нишинем» дар донистани он ки Ӯ то анҷом додани он чизе ки оғоз кардааст, ором нахоҳад буд. «Ӯ, ки дар шумо кори некро оғоз кардааст, онро то рӯзи Исои Масеҳ ба анҷом хоҳад расонд» (Филиппиён 1:6).
