Асосноккунӣ
Ин мавзӯи муҳим яке аз онҳоест, ки одамони боандешаро муддати хеле тӯлонӣ ба ташвиш овардааст. Дар эҳтимолан қадимтарин китоби Библия, Аюб ду маротиба ҳамон саволро медиҳад: «Чӣ тавр инсон бо Худо ростқавл бошад?» (Аюб 9:2 KJV) ва «Чӣ тавр… инсон бо Худо асоснок карда шавад?» (Аюб 25:4).
Инҷил ҷавоб медиҳад! Асосан, мафҳуми асосноккунӣ ин аст, ки он маро, ки гуноҳкорам, аз ҳар иттиҳоме, ки Худои муқаддас метавонад ба таври одилона ба ман гузорад, пок мекунад. Ду ҷониб ба ҳақиқати асосноккунӣ вуҷуд дорад:
Манфӣ, Худо ба таври одилона бо ҳар иттиҳоми эътиборнок, ки қаблан бар сари ман овезон буд, муносибат кардааст.
- Мусбат, Худо маро эълон кардааст, ки дар Масеҳ дар пеши Ӯ мавқеи комилан одилона дорам (ниг. 1 Қӯринтиён 1:30; 2 Қӯринтиён 5:21).
- Асоснокшуда аз ҷониби Худо
Дар назари Ту ҳеҷ кас… одилона нест. —Забур 143:2 NKJV
Ин Худост, ки асоснок мекунад. —Румиён 8:33
[Худо] одилона ва асосноккунандаи касест, ки ба Исо имон дорад. —Румиён 3:26
Худо ҳамаи онҳоеро, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, доварӣ хоҳад кард. Азбаски Худо комилан муқаддас ва пок аст, танҳо Ӯ метавонад моро аз иттиҳомоти одилонае, ки Ӯ ба таври дуруст моро айбдор мекунад, пок кунад. Меъёрҳои Ӯ мутлақанд. Худо асосноккунандаи шахсии гуноҳкори наҷотёфта аст.
Асоснокшуда бо файзи Худо
Бо файзи Ӯ ба таври ройгон асоснок шудаем. —Румиён 3:24
Худои одилона танҳо онҳоеро, ки бар зидди Ӯ гуноҳ кардаанд, ба воситаи файзи озод ва бемаҳдуди худ асоснок карда метавонад. Худо манбаи асосноккунӣ аст. Файзи Ӯ – илтифоти бой ва бесазовори Ӯ – каналест, ки ба воситаи он ин баракат ҷорӣ мешавад.
Асоснокшуда бо хуни гаронбаҳои Масеҳ
Ҳоло бо хуни [Масеҳ] асоснок шуда, мо наҷот хоҳем ёфт. —Румиён 5:9
Яъне, агар талаботи одилонаи Худои муқаддас бар зидди мо пурра қонеъ карда шавад, ин танҳо аз он сабаб аст, ки нархи наҷот пурра пардохт шудааст. Ин бо рехтани хуни гаронбаҳои Масеҳ вақте ки Ӯ худро бе айб ба Худо пешниҳод кард, анҷом дода шуд (ниг. 1 Петрус 1:18-20).
Асоснокшуда бо эҳёи шахсии ҷисмонии Худованди мо Исои Масеҳ
[Ӯ] аз сабаби гуноҳҳои мо таслим карда шуд ва аз сабаби асосноккунии мо эҳё шуд. —Румиён 4:25
Эҳёи шахсӣ, воқеӣ ва ҷисмонии Масеҳ ҳақиқати асосноккуниро бебаҳс собит кардааст. Мо метавонем комилан мутмаин бошем, ки Худо аз кори Масеҳ комилан қаноатманд аст, зеро Ӯ Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст. Аз ин рӯ, мо мутмаин ҳастем, ки нарх пурра пардохт шудааст ва қарзе, ки мо ба Худо аз сабаби гуноҳҳоямон дорем, пурра пардохт шудааст. Дар зеҳни ҳеҷ яке аз мо шубҳаи боқимонда набояд бошад. Ҳеҷ чиз барои анҷом додан боқӣ намондааст. Кор пурра анҷом дода шудааст. Масеҳ корро ба итмом расонидааст. Ғалаба ба таври ошкоро ва пурра эълон шудааст.
Асоснокшуда бо имон
Аз ин рӯ, бо имон асоснок шуда, мо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ бо Худо сулҳ дорем. —Румиён 5:1
Бе кори соҳибихтиёрии Худо, баракате барои таъмин кардан ё лаззат бурдан вуҷуд надошт. Аммо, ҳоло ки он барқарор шудааст, онро бо дарки имон, яъне бо эътимоди шахсии оддӣ ба Он ки барои гуноҳҳои шумо мурд, лаззат бурдан лозим аст! Имон ин баракати аҷиби асосноккуниро ҳамчун тӯҳфаи ройгон қабул ва дарк мекунад, ки мо ҳеҷ гоҳ наметавонистем бо ягон иҷрои худ сазовор шавем ё ба даст орем.
Асоснокшуда аз гуноҳ
Касе ки мурдааст, аз гуноҳ асоснок шудааст. —Румиён 6:7 JND
Румиён 6:6 мегӯяд, ки мо бо Масеҳ маслуб шудем, ва аз ин рӯ мо барои гуноҳ мурдаем (ояти 2). Ин маънои онро дорад, ки мо аз қудрати назоратии он бар ҳаёти мо озод ё раҳо шудаем. Ғайр аз ин, ин озодии комил аст – мо аз ҳама чиз ба таври ройгон асоснок шудаем. Қонуни Мусо ҳеҷ гоҳ наметавонист инро анҷом диҳад (ниг. Аъмол 13:39).
Асоснокшуда ба номи Худованди мо Исои Масеҳ ва бо қудрати Рӯҳулқудс
Оё намедонед, ки беадолатон Малакути Худоро мерос нахоҳанд гирифт? Фирефта нашавед. На зинокорон, на бутпарастон, на зинокорон, на ҳамҷинсгароён, на содомиён, на дуздон, на тамаъкорон, на майзадагон, на дашномдиҳандагон, на ғоратгарон Малакути Худоро мерос нахоҳанд гирифт. Ва баъзеи шумо чунин буданд. Аммо шумо шуста шудед, аммо шумо муқаддас шудед, аммо шумо ба номи Худованд Исо ва бо Рӯҳи Худои мо асоснок шудед.» —1 Қӯринтиён 6:9-11 NKJV
Қисми аввали иқтибоси Библия рӯйхати даҳшатноки зиндагии гуноҳкор аст. Қӯринтиён ин гуна одамон буданд, аммо ҳама вақте ки ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда эътимод карданд ва Ӯро ҳамчун Худованд эътироф карданд, тағир ёфтанд. Ояти охирин ҷавоби дугонаро дар ин ду ҷанбаи асосноккунӣ эълон мекунад: асоснокшуда ба номи Худованди мо Исои Масеҳ ва бо қудрати Рӯҳулқудс.
Аммо даҳшатноктарин чиз дар бораи рӯйхат дар оятҳои 9-10 ин аст, ки онҳо чизҳое ҳастанд, ки ҳамаи мо қодирем анҷом диҳем, агар шароит мусоид бошад ва мо назорати хоҳишҳо ва амалҳои худро аз даст диҳем. Вақте ки мо гуноҳҳои худро ва номи Худованд Исои Масеҳро ҳамчун ягона касе, ки метавонад ниёзи ноумедонаи моро ба наҷот қонеъ кунад, эътироф кардем, мо худро ихтиёран, бо хоҳиши худ, зери ҳукмронии Масеҳ гузоштем. Мо дар назари Худо одилона ҳастем, зеро мо ба Инҷил имон овардем (ниг. 1 Қӯринтиён 15:1-4; Румиён 3:21-26). Мо наҷот ёфтаем – ва то абад наҷот ёфтаем – аз сабаби арзиши кори Масеҳ дар салиби Ҷолҷото барои Худо. Аммо агар мо хоҳем, ки ҳаёти пок, ки ба Худо писанд аст, идома диҳем ва ба беимонон шаҳодат диҳем, мо бояд дар ҳама чиз ба ҳукмронии Масеҳ итоат кунем. Танҳо ба номи Худованд Исо ва бо қудрати Рӯҳулқудс метавон чизеро барои Худо дуруст анҷом дод.
Асоснокшуда дар шахси Масеҳ
Аз [Худо] шумо дар Масеҳ Исо ҳастед, ки барои мо… адолат шуд.» —1 Қӯринтиён 1:30
[Худо] [Масеҳро], ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем. —2 Қӯринтиён 5:21
Ин оятҳо мавқеи онҳоеро, ки асоснок шудаанд, пешниҳод мекунанд. Асосноккунӣ роҳест, ки Худо имондоронро дар Масеҳ дар пеши худ ҷойгир мекунад. «Чунон ки Ӯст, мо низ дар ин дунё ҳастем» (1 Юҳанно 4:17). Яъне, ҳатто вақте ки мо дар ин ҳаёт, дар ин дунё зиндаем, мо итминони комил дорем, ки мо аз доварии абадӣ мисли Масеҳ пок ҳастем. Ҳеҷ кас ҷуръат намекунад, ки Масеҳ бояд боз барои гуноҳ азоб кашад. Ин кор ҳеҷ гоҳ такрор ё илова кардан лозим нахоҳад шуд, зеро Ӯ онро бори аввал комилан анҷом дод (ниг. Румиён 6:10; Ибриён 9:27-28, 10:10,12).
Асоснокшуда бо корҳо
Агар Иброҳим бо корҳо асоснок мешуд, ӯ чизе барои фахр кардан дошт, аммо на дар пеши Худо. —Румиён 4:2 KJV
Ҳеҷ кас дар назари Худо бо қонун асоснок намешавад, ин аён аст: зеро, одилон бо имон зиндагӣ хоҳанд кард. —Ғалотиён 3:11
Навиштаҳо бешубҳа тасдиқ мекунанд, ки агар мо асоснок шавем, мо танҳо бо имон, яъне бо эътимоди оддӣ ба Худованд Исои Масеҳ асоснок мешавем. Имон талаботи муҳим барои қабули асосноккунӣ аст. Аммо асосноккунии мо дар пеши одамон бо корҳоест, ки Худованд тасдиқ кардааст, на амалҳое, ки одамон ҳатман нек меҳисобанд. Яъқуб 2:21-25 амалҳоеро, ки Иброҳим ва Роҳоб анҷом додаанд, муайян мекунад, ки ба одамон нишон доданд, ки онҳо бо имон ба Худо амал кардаанд.
Мо дар назари Худо бо арзиши кори Масеҳ барои ҷалоли Худо ва аз номи мо асоснок шудаем. Ин як бор ва барои ҳама дар пеши Худо ҳал шудааст, мо ӯҳдадории ахлоқӣ дорем, ки имони худро амалӣ кунем, ки одамон метавонанд мушоҳида кунанд. Тарзи ҳаёти мо таъсири асосноккуниро дар мо нишон медиҳад ва ба одамон далели он ки мо асоснок шудаем, эълон мекунад.
Хулоса
Асосноккунӣ ҳадди аққал нӯҳ ҷанба дорад. Мо дар ҳақиқат асоснок шудаем, дар пеши Худо ва одамон сафед карда шудаем.
Аз ҷониби Худо Худо онро ба нақша гирифт Румиён 3:30,25, 4:5, 8:30,33; Ғалотиён 3:8
Бо файз Файз онро таъмин кард Румиён 3:24, 4:16, 5:16; Тит 3:7
Бо хун Хуни Масеҳ онро харид Румиён 5:9
Бо эҳёи Масеҳ Эҳёи Масеҳ онро исбот мекунад Румиён 4:25, 5:18
Бо имон Имони мо онро соҳиб мешавад Румиён 1:17, 3:28,30, 4:5,16, 5:1; Ғалотиён 2:16, 3:8,24
Аз гуноҳ Озодшуда бо марг ва эҳёи Масеҳ Румиён 6:7
Дар шахси Масеҳ Номи Ӯ онро иҷозат медиҳад 1 Қӯринтиён 1:30, 6:11; Ғалотиён 2:17
Дар қудрати Рӯҳулқудс Рӯҳулқудс онро қувват мебахшад 1 Қӯринтиён 6:11
Бо корҳо Корҳои мо онро эълон мекунанд Яъқуб 2:21,24-25
Чанд шарҳи иловагӣ
Худо муҳаббати худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд. Пас, ҳоло бо хуни Ӯ асоснок шуда, мо аз хашм ба воситаи Ӯ наҷот хоҳем ёфт. —Румиён 5:8-9 NKJV
Муҳаббат дар миёни мо дар ин комил шудааст: ки мо дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошем; зеро чунон ки Ӯст, мо низ дар ин дунё ҳастем. Дар муҳаббат тарс нест; балки муҳаббати комил тарсро берун мекунад, зеро тарс азобро дар бар мегирад. Аммо касе ки метарсад, дар муҳаббат комил нашудааст. Мо Ӯро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт. —1 Юҳанно 4:17-19
Муҳаббати Худо манбаи асосноккунии мост. Муҳаббати Худо ба ҳадафи худ дар мо, имондорон ба Худованд Исои Масеҳ, расидааст, ки комилан мутмаин ҳастем, ки мо дар бораи рӯзи доварӣ ҳеҷ тарсе надорем, зеро Ӯ ба талаботи одилонаи Худо бар зидди гуноҳҳои мо пурра ҷавоб додааст. Мо медонем, ки Ӯ ҳоло дар осмон дар дасти рости Худост, зеро Ӯ шахсан барои дар он ҷо будан қобилият дорад – аз сабаби он ки Ӯ кист ва чӣ кор кардааст. Ҳеҷ имконияте нест, ки бар зидди Писари Худо иттиҳоме гузошта шавад, ки Ӯро ба таври дуруст аз ҳузури Худо маҳрум кунад. Инро мо пурра ва ба осонӣ фаҳмида метавонем, аммо ин оят минбаъд мегӯяд, ки мо баробар ҳуқуқ дорем, ки дар ҳузури Худо бошем, чунон ки Ӯ дорад. Бо ин фарқият, ягона ҳуқуқи мо барои дар он ҷо будан дар асоси он чизест, ки Ӯ аз номи мо кардааст. Мӯъҷизаи мӯъҷизаҳо! Ҷои мо дар осмон мисли ҷои худи Масеҳ дар он ҷо бехатар аст!
