Навиштаҳои Муқаддас Худоро дар бисёре аз фаъолиятҳои Ӯ ба мо нишон медиҳанд. Ӯ ҳамчун *деҳқон тасвир шудааст, ки боғи Аданро барои баракати инсон шинонд, Исроилро ҳамчун ток дар замини ваъда барои хушнудии Худ шинонд ва ҳар растаниеро, ки Ӯ нашинондааст, решакан хоҳад кард. Мо дар бораи Худо ҳамчун *Чӯпон Исроил мехонем, ки дар Шахси Писар Чӯпони Некшудааст ва дар эҳё Чӯпони Бузургва хеле зуд ҳамчун Сарчӯпон ва Чӯпони ҳамаи халқҳо дида хоҳад шуд. Дар як Навишта Худо ҳамчун як тозакунандаи нуқра, дар дигаре ҳамчун *ҷанговар* тасвир шудааст, ки барои ҳимояи халқи Худ меистад; ва дар байни бисёре аз фаъолиятҳои дигари Ӯ Худо ҳамчун *бинокор* дида мешавад, ва дар ин хислат мо баъзе аз корҳои Ӯро баррасӣ хоҳем кард.
«Ӯ, ки ҳама чизро бино кард, Худост»
Ин Навишта дар Ибриён 3:4 Худоро ба мо ҳамчун меъмор ва созандаи бузурги коиноти азим муаррифӣ мекунад, ки дар он қудрати абадӣ ва илоҳияти Ӯ баён шудааст ва дар он махлуқ метавонад намоиши ҷалоли офарандагии Ӯро бубинад. Бузургӣ ва мураккабии дастоварди Худо, бо мӯъҷизаҳо ва зебоии он, хоҳ дар осмон ва хоҳ дар замин дида шавад, бузургии ақл ва маҳорати дастеро эълон мекунад, ки ҳама чизро ба вуҷуд овард ва онро ба камол расонд. Вақте ки Худо хост, ки Айюбро ба охири худ расонад, Ӯ ба ӯ чанд савол дар бораи дастоварди Худ дод.
Худо аз Айюб пурсид: «Ту куҷо будӣ, вақте ки Ман таҳкурсии заминро гузоштам? . . . Таҳкурсии он бар чӣ асос ёфтааст? Ё кӣ санги асосии онро гузошт? . . . Ё кӣ баҳрро бо дарҳо маҳкам кард, вақте ки он мисли он ки аз батни модар берун омада бошад, берун омад?» (Айюб 38:4-8). Сарфи назар аз тамоми пешрафти фахрии инсон дар илм, ӯ ба ин саволҳо ва бисёре аз саволҳои дигаре, ки Худо ба патриарх дод, ҷавоб дода натавонист.
Чӣ қадар ҷиддӣ аст, ки мардоне, ки аз мӯъҷизаҳои Худо тавассути таҳқиқи замин ва осмон бештар омӯхтаанд, сарфи назар аз тамоми донише, ки ба даст овардаанд, аз ҷалоли офарандагии Худо бехабар мемонанд.
Онҳо мӯъҷизаҳои офаринишро мебинанд, аммо он чизеро, ки Довуд хеле пеш омӯхта буд, наомӯхтаанд,
Вақте ки Ман осмонҳои Туро, кори ангуштони Туро, моҳ ва ситораҳоро, ки Ту муқаррар кардаӣ, мулоҳиза мекунам, инсон чист, ки Ту ӯро дар хотир дорӣ? (Забур 8).
Инсон Худоро на бо ҷустуҷӯ, балки чунон ки дар Ибриён 11:3 мехонем, пайдо мекунад,
Бо имон мо мефаҳмем, ки ҷаҳонҳо бо каломи Худо офарида шудаанд.
Бехабартарин дар бораи илмҳои табиӣ, агар аз ҷониби Худо тавассути каломи Ӯ таълим дода шавад, сирри Худоро дар бораи дастоварди Ӯ дорад, ки пешрафтатарин, агар аз Худо чунон ки дар Масеҳ ошкор шудааст, бехабар бошад, ҳеҷ чиз намедонад.
«Яҳува Элоҳим қабурғаро . . . ба зан бино кард»
Худо ҷаҳонро, ки аз ҷиҳати моддӣ як пораи хурди коиноти азим аст, аммо дар иҷрои иродаи Худо нақши муҳим дошт, бино карда, инсонро офарид ва ӯро ҳамчун ҳоким ва сарвари офариниши поёнӣ таъин кард; аммо дар ҳама чизе, ки зери ӯ гузошта шуда буд, Одам ҳеҷ касеро наёфт, ки ба ӯ ёрдамчӣ бошад. Барои таъмин кардани ҳамсари муносиб барои Одам, Худо боиси хоби амиқ ба ӯ шуд ва як қабурғаро аз паҳлӯи ӯ гирифта, Худо занеро бино кард ва ӯро ба Одам овард, ки гуфт,
Ин акнун устухони устухонҳои ман ва гӯшти гӯшти ман аст (Ҳастӣ 2:21-23).
Чӣ қадар муборак аст, ки ҳунари Худо дар зане, ки Ӯ барои Одам таъмин кард, дурахшон аст! Ёрдамчии инсон такмили ӯ буд, объекти меҳрубонии дили ӯ, ки дар он ӯ метавонист лаззат ва посух ба муҳаббати худро пайдо кунад. Вай комилан мувофиқ буд, ки ба ҳамаи фикрҳои ӯ дохил шавад ва бо ӯ ҷойеро, ки Худо ба ӯ бар офариниши поёнӣ дода буд, мубодила кунад.
Ин муносибат самараи ҳикмат, некӣ ва ғамхории илоҳии Худо барои махлуқи Ӯ буд; ва ҳарчанд инсон аз ҳолати бегуноҳӣ, ки дар он муносибат ба вуҷуд омада буд, афтодааст, муносибат бо имтиёзҳо ва масъулиятҳои худ бояд риоя карда шавад ва мардон ва занонро, дар ҳар шароити зиндагӣ, ки онҳо метавонанд пайдо шаванд, назорат кунад. Дар он ҷое, ки муносибатҳои мард ва зан, шавҳар ва зан, мувофиқи муассиса ва тартиботи илоҳӣ эътироф карда мешаванд, баракат хоҳад буд; аммо дар он ҷое, ки инҳо як сӯ гузошта мешаванд, бетартибӣ, ошуфтагӣ ва мушкилот хоҳад буд.
Дар масеҳият муносибатҳои табиӣ бо нури офариниши нав такмил дода мешаванд; зеро ба шавҳар гуфта намешавад, ки занашро чунон ки Одам Ҳавворо дӯст медошт, дӯст дорад, балки чунон ки «Масеҳ калисоро дӯст дошт»; ва заноне, ки бояд чунин дӯст дошта шаванд, бояд худро ба шавҳарони худ «чунон ки ба Худованд» итоат кунанд (Эфсӯсиён 5:22-25). Аз Эфсӯсиён 5 мо мефаҳмем, ки Одам ва Ҳавво тасвири зебои Масеҳ ва калисо мебошанд. Одам, дар хоби амиқи худ, Масеҳро тасвир мекард, ки ба марг дохил мешавад, то аз Худаш як ҳамсари муносиб ба вуҷуд ояд, ки қодир ба эҳсосот, фикрҳо ва хоҳишҳои Ӯ дохил шавад; объекте, ки дили Ӯ метавонист бо хушнудӣ бар он истироҳат кунад ва метавонист бо Ӯ ҷои ҷалоли Ӯро, ки Худо ба Ӯ ҳамчун Инсон ва ҳамчун Сарвар бар ҳама чиз додааст, мубодила кунад.
«Шаҳре . . . ки бинокор ва созандаи он Худост»
Худое, ки коинотро бино кард ва барои Одам занеро бино кард, шаҳреро барои намоиши ҷалоли Худ бино хоҳад кард ва дар он ҷо муқаддасони Ӯ истироҳат ва шодӣ хоҳанд ёфт.
Ба мо дар Ибриён 11:10 гуфта шудааст, ки Иброҳим ин шаҳрро интизор буд. Ӯ кӯшиш накард, ки барои худ шаҳре бино кунад ё ба мардон дар сохтани шаҳрҳои онҳо кӯмак кунад; ва ӯ, чунон ки Лут кард, ҳамроҳии мардонро дар шаҳрҳои онҳо ҷустуҷӯ накард. Интизори шаҳри Худо буда, ӯ қаноатманд буд, ки дар замине, ки Худо ба ӯ барои мерос ваъда дода буд, зоир ва бегона бошад; ва дар роҳи ҷудоии худ аз ҷаҳон намунае барои масеҳиён аст, ки бо даъвати осмонӣ даъват шудаанд, то қисми худро дар шаҳре, ки Худо бино хоҳад кард, пайдо кунанд. Аз Ибриён 12, мо мефаҳмем, ки масеҳиён, бо имон, аллакай омадаанд
ба шаҳри Худои зинда, Ерусалими осмонӣ;
шаҳре, ки дар рамзҳои зебои Ваҳй 21-22 тасвир шудааст.
Ҳеҷ нишонае аз ҳунари инсонӣ дар он нест, ҳама аз Худост. Ҷалол, нур, девор, кӯча, дарё, дарахтон ва меваҳои он ҳама илоҳӣ ва осмонӣ мебошанд, ки табиати Худоро ва таъминоти Ӯро барои онҳое, ки Ӯ барои Малакути Осмонии Худ интихоб кардааст, ба таври аҷиб нишон медиҳанд. Ҳеҷ чизе, ки палид мекунад, наметавонад ба шаҳри Худо дохил шавад; ҳама мувофиқи покии табиати Худост ва ҳама бо ҳаёти илоҳӣ, ки Ӯ ба муқаддасони осмонии Худ додааст, меларзад.
Ғолиби Филаделфия бисёре аз ваъдаҳои аҷибро мегирад, ки дар байни онҳо инҳоянд,
Ман бар ӯ номи Худои Худро ва номи шаҳри Худои Худро, ки Ерусалими Нав аст, хоҳам навишт (Ваҳй 3:12).
Дар оятҳои ибтидоии Ваҳй 21, ҳолати абадӣ ошкор шудааст, бо осмони нав ва замини нави он, ки тартиботи кӯҳна гузаштааст; ва дар ин саҳнаи абадӣ, ки дар он ҳама чиз нав аст, тоза аз дасти Худо, Ерусалими Нав пайдо мешавад. Он аз осмон аз Худо меояд, шаҳре барои намоиши ҷалоли Ӯ, хаймае, ки дар он Ӯ бо мардон сокин хоҳад шуд ва зарфе, ки чашм ва дили Масеҳро то абад шод хоҳад кард.
«Барои истиқомати Худо якҷоя бино шудааст»
Ҳам хайма, ки аз ҷониби Мусо сохта шуда буд, ва ҳам маъбад, ки аз ҷониби Сулаймон сохта шуда буд, тасвирҳои рамзии биноҳое мебошанд, ки Худо ҳоло дар калисо дорад ва дар ҷаҳони оянда ва ҷаҳони беохир хоҳад дошт.
Мусо ва ҳунармандоне, ки махсус аз ҷониби Худо интихоб шуда буданд ва бо маҳорат ва Рӯҳи Ӯ сарфароз гардонида шуда буданд, хаймаро сохтанд, аммо он мувофиқи намунае буд, ки ба Мусо дар кӯҳ дода шуда буд. Сулаймон аз Худо ҳикмат гирифт ва намунаи Масеҳ ҳамчун бинокор ва ҳамчун писар бар хонаи Худост.
Дар Эфсӯсиён 2 калисои умумӣ бар таҳкурсии ҳаввориён ва пайғамбарони Аҳди Ҷадид, ҳам аз ҷиҳати шахсият ва ҳам аз ҷиҳати навиштаҳои онҳо, бино шудааст; ва дар ин сохтори илоҳӣ Исои Масеҳ Санги Асосии Гӯша аст, Он ки ҳар як хати бино ба Ӯ муттаҳид мешавад ва бар Ӯ ҳар як фикри Худо дар робита ба кори Ӯ навишта шудааст. Вақте ки ин бино ба итмом мерасад, он маъбади муқаддас дар Худованд хоҳад буд, маъбаде барои ҷалоли илоҳӣ, ки дар он Худо метавонад сокин шавад.
Ҳатто ҳоло, дар ҳоле ки интизори анҷоми маъбади муқаддас ҳастанд, муқаддасон барои истиқомати Худо тавассути Рӯҳ якҷоя бино шудаанд.
Худо ҳоло дар калисо тавассути Рӯҳи Муқаддас сокин аст, ва ин як ҷанбаи ҳузури Рӯҳ аст, ки дар масеҳият ба таври васеъ нодида гирифта мешавад ва ба он ҳамаи муқаддасони ҳақиқии Худо бояд таваҷҷӯҳ кунанд.
Рӯҳи Муқаддас на танҳо дар ҳар як мӯъмини ҳақиқӣ сокин аст, балки Ӯ дар хонаи Худо сокин аст, то ҳама чизро мувофиқи иродаи Худо тартиб диҳад ва мураттаб созад. Вақте ки Худованд Исо Рӯҳи Муқаддасро ваъда дод, Ӯ ба шогирдони Худ гуфт,
Ӯ бо шумо сокин аст ва дар шумо хоҳад буд (Юҳанно 14:17).
Боби 14-уми 1 Қӯринтиён асосан ба ҳузури Рӯҳ дар хонаи Худо, ки аз ҷиҳати маҳаллӣ дида мешавад, бахшида шудааст. Мо бояд аз ҳузури Рӯҳ дар ҳамаи ҷамъомадҳои калисо огоҳ бошем ва барои он ҷой гузорем; ва инчунин бояд дарк кунем, ки ҳузури Рӯҳ дар хонаи Худо ба ҷанбаи маҳаллӣ маҳдуд нест. Агар дар ҷамъомадҳои муқаддасон барои Рӯҳи Муқаддас озодӣ набошад, Рӯҳ ҳам хомӯш карда мешавад ва ҳам ғамгин мешавад.
«Шумо бинои Худо ҳастед»
На танҳо дар Навиштаи иқтибосшуда аз Эфсӯсиён 2, балки дар 1 Тимотиюс 3:15 ва Ибриён 3:6 низ калисо ҳамчун хонаи Худо дар васеътарин ҷанбаи худ дар рӯи замин дида мешавад. Дар 2 Тимотиюс 2:20 он ба хонаи бузурге монанд карда шудааст, ки дар он ҳам зарфҳои бешарафӣ ва ҳам зарфҳои шарафӣ мавҷуданд. Ҷамъияти маҳаллӣ дар 1 Қӯринтиён 3:9 ҳамчун бинои Худо дида мешавад, ки таҳкурсии он аз ҷониби ҳавворӣ Павлус дар меҳнати худ дар он ҷо гузошта шудааст.
Масеҳ таҳкурсие буд, ки аз ҷониби бинокори асосӣ гузошта шуда буд, аммо онҳое, ки дар ҷамъияти маҳаллӣ меҳнат мекарданд, бояд эҳтиёт мекарданд, ки чӣ чизро ба он меоранд. Ин насиҳат барои мо имрӯз боқӣ мемонад. Ҳар кас ба андозаи худ дар робита ба ҷамъияти маҳаллӣ меҳнат мекунад, ҳарчанд, маълум аст, ки таълим махсус мавриди назар аст. Маводҳое, ки арзишманд ва пойдор мебошанд, бо тилло, нуқра ва сангҳои қиматбаҳо тасвир шудаанд, маводҳое, ки дар сохтмони хайма ва маъбад пайдо шуда буданд.
Инҳо ба назар чунин менамоянд, ки хидматро аз каломи Худо нишон медиҳанд, ки дар дили муқаддасон ҳақиқатҳои адолат ва ҷалоли илоҳӣ, файзи Худо дар наҷот ва хусусиятҳои қиматбаҳои илоҳиро, ки дар камоли худ дар Писари Худо пайдо мешаванд, ташаккул додаанд.
Чӯб, хасбеда ва пахол нобудшаванда ва нисбатан беарзиш мебошанд ва бешубҳа ба таълимоте ишора мекунанд, ки илоҳӣ нестанд, балки аз ҷиҳати хислат инсонӣ мебошанд.
Онҳое ҳастанд, ки ҷамъияти Худоро ҳамчун як иттиҳодияи инсонӣ барои некӯаҳволии инсон дар чизҳои ҳозира меҳисобанд ва ё аз хислати илоҳии он бехабаранд ё фаромӯш кардаанд.
Пас онҳое ҳастанд, ки агентҳои Шайтон мебошанд ва ҳамчун хизматгорони эълоншудаи Худо, аз паҳн кардани ҳама гуна таълимоте, ки масеҳиятро хароб мекунанд, дудила намешаванд.
Рӯзе меояд, ки Худо бо ҳамаи хизматгорони Худ, воқеӣ ва эълоншуда, ва бо кори онҳо муносибат хоҳад кард.
«Ман калисои Худро бино хоҳам кард»
Агар Шайтон қодир бошад, ки ба калисои эълонкунанда чизеро, ки палид мекунад, ворид кунад, ӯ наметавонад ба он чизе, ки Масеҳ месозад, даст расонад. Шимъӯн Петрус, бо ваҳй аз Падар, Исоро ҳамчун Масеҳ, Писари Худои Зинда эътироф кард; ва ин аз Худованди муборак ваҳйи дигареро ба вуҷуд овард,
Ту Петрус ҳастӣ, ва бар ин санг Ман калисои Худро бино хоҳам кард; ва дарвозаҳои дӯзах бар он ғолиб нахоҳанд омад (Матто 16:18).
Худованд ба ҷаҳон омада буд, то меҳнат кунад, дар Юҳанно 5:17 гуфт,
Падари Ман то ҳол кор мекунад, ва Ман кор мекунам.
Меҳнат ва заҳмати Писар дар инсоният бузург буд ва кори анҷомёфта дар салиб барои ҷалоли Худо ва баракати инсонҳо бузург буд.
Аммо бинои ҷамъияти Ӯ интизори эҳё ва сууд ба дасти рости Худо буд.
Аз ҷои баландшавии худ Писар ҷамъияти Худро месозад, сохтори зиндае, ки аз Худаш хислат мегирад, ҳар як санг бар таҳкурсии он ки Ӯ кист ва чӣ аст, бино шудааст, ки санги зинда аст, ҳаёти худро дорад ва ҷои муносибати Худро, ҳамчун Инсон, бо Падар мубодила мекунад. Петрус санге буд, ки мисли ҳар санги зиндаи дигар, аз ҷониби Писари Худо ба ин сохтори дахлнопазир бино шуда буд. Тамоми қудрати Шайтон бар Писари Худо дар салиб оварда шуд, аммо он қудрат шикаста шуд ва Шайтон мағлуб гардид; ва ӯ комилан беқудрат аст бар зидди кори офариниши нави Худованд.
«Шумо . . . хонаи рӯҳонӣ бино шудаед»
Вақте ки Петрус ин суханонро дар боби дуюми Номаи аввали худ навишт, ӯ бешубҳа он чизеро, ки Худованд ба ӯ гуфта буд, дар назар дошт, чунон ки дар Матто 16 сабт шудааст. Дар ин назари бино, Худованд Исо ҳамчун таҳкурсӣ пешниҳод нашудааст, балки «санги асосии гӯша, интихобшуда, қиматбаҳо»; «санги зинда», ки бинокорони Исроил рад карданд. Худо ба рад кардани Писари Худ аз ҷониби Исроил ҷавоб дод, бо нишон додани он ки Ӯ дар ҳамаи нақшаҳои Худ ҷои асосӣ, ҷои барҷастаро дорад.
Ҳар як масеҳии ҳақиқӣ санги зинда дар ин сохтор аст ва ҳар як коҳини муқаддас аст, ки қурбонии ҳамду саноро ба Худо пешниҳод кунад. Дар ин ҷо сухан дар бораи бино кардани инсон нест: мо ба хонаи рӯҳонӣ бино мешавем, вақте ки мо, ҳамчун сангҳои зинда, ба Масеҳ, Санги Зинда, меоем.
Дар ин ҷо мо ҳамчун гунаҳкорон ба Масеҳ намеоем, балки ҳамчун
интихобшудагон мувофиқи пешдониши Худои Падар, ба итоат ва пошидани хуни Исои Масеҳ меоем.
Ва ҳамчун аъзои хонаи рӯҳонӣ мо инчунин
коҳинияти шоҳона, миллати муқаддас, халқи махсус ҳастем; то ки мо ҳамду санои Ӯро, ки шуморо аз торикӣ ба нури аҷиби Худ даъват кардааст, нишон диҳем (1 Петрус 2:9).
«Бинои Худо . . . абадӣ дар осмон»
Масеҳӣ аллакай дар офариниши нав саҳм дорад, дар Масеҳ буда, ва ба ин тариқ қисми ҷамъиятест, ки аз ҷониби Писари Худо бино шудааст. Хеле зуд мо ин ҷаҳонро паси сар хоҳем кард, то дар шаҳри осмонӣ, Ерусалими Нав, саҳм дошта бошем; ва барои он саҳна мо бояд ҷисмҳои ҷалолнок дошта бошем, мисли ҷисми ҷалоли Масеҳ.
Ҷисме, ки дар он мо бо Масеҳ дар хонаи Падар сокин хоҳем шуд ва дар он мо бо Ӯ дар Малакути ояндаи Ӯ ҳукмронӣ хоҳем кард, дар 2 Қӯринтиён 5 ҳамчун «бинои Худо» ба мо пешниҳод шудааст. Худо ба мо ҷисмҳоеро додааст, ки барои замин мувофиқанд; Ӯ барои мо ҷисмҳоеро омода кардааст, ки дар он мо то абад дар осмон дар назди Ӯ хоҳем буд. Мисли ҳар бинои дигаре, ки ба Худо тааллуқ дорад, мо дар ин метавонем он чизеро бубинем, ки барои ҳамду санои Ӯст ва ба Ӯ ҷалол меорад.
