Худо муҳаббат аст
Юҳанно худро шогирде номид, ки «Исо ӯро дӯст медошт» (Юҳанно 13:23, 20:2, 21:7,20 NKJV), ва ба ӯ ин файзи бузург дода шуд, ки дар бораи муҳаббати Худо бинависад, ки ӯ инро бо суханони хеле фасеҳ дар Инҷил ва се номае, ки номи ӯро доранд, анҷом дод. Сарфи назар аз он, ки Юҳанно, ҳавворӣ, номи худро ҳамчун муаллиф дар чаҳор китоб истифода накардааст, далелҳои дохили онҳо хеле равшан нишон медиҳанд, ки ӯ, касе ки ба синаи Исо такя мекард, нависандаи онҳо буд, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо истифода мешуд. Мавзӯи ҷалоли китобҳо дар бораи муҳаббати Худо дилҳои моро ламс мекунад, зеро медонем, ки муҳаббати Ӯ ба мо расидааст, то моро аз гуноҳҳоямон наҷот диҳад ва моро ба худ ҷалб кунад. Ҳарчанд дар бораи муҳаббати Худо бисёр навишта шудааст, ин мавзӯъ на тамом шудааст ва на ҳеҷ гоҳ тамом нахоҳад шуд.
Гуноҳ ба воситаи як мард: Одам ба ҷаҳон дохил шуд. Ба воситаи он гуноҳи аслӣ, марг ба ҳамаи одамон гузашт, зеро ҳама гуноҳ кардаанд, ва аз ин рӯ тамоми ҷаҳон дар назди Худо гунаҳкор аст. Таъсири ғамангези ин инсонро то абад дар зери ҳукми марг гумшуда гузошт. Ин вазъияти ноумедкунанда буд, то он даме ки ба мо дахл дошт, зеро мо ҳеҷ коре карда наметавонистем, то файз ё қабулро аз Худо ба даст орем.
Аммо, Худо дар файзи мутлақ Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристод, то дар миёна биистад – миёнарав байни Худои муқаддас ва инсони гунаҳкор. Мо дидем, ва шаҳодат медиҳем, ва ба шумо ҳаёти ҷовидониро эълон мекунем, ки бо Падар буд ва ба мо зоҳир шуд – он чизе ки мо дидем ва шунидем, ба шумо эълон мекунем (1 Юҳанно 1:2-3). Худованд Исо, Писари маҳбуби Худо, ҳамон касест, ки ҳамчун ҷавоби муҳаббатомези Худо ба ниёзи мо эълон шудааст.
Муҳаббати Худо нисбат ба инсон
«Муҳаббат аз Худост ... Худо муҳаббат аст. Дар ин муҳаббати Худо нисбат ба мо зоҳир шуд, ки Худо Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристод, то мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ кунем.» —1 Юҳанно 4:7-9
Муҳаббат аз Худост; ин табиати Ӯст. Муҳаббати Ӯ, ки нисбат ба мо нишон дода шудааст, аз худи Ӯ ҷорӣ мешавад. Ӯ манбаи он аст, ва Ӯ Худованд Исоро ҳамчун ҷавоб ба ниёзи мо таъмин кардааст. Дар Масалҳо 8:31 мо мехонем, ки Ӯ «дар ҷаҳони ободи худ шодӣ мекард, ва лаззати [Ӯ] бо фарзандони одамон буд».
Нақшаи аҷиби муҳаббат аз Худо сарчашма гирифт. Аммо, вақте ки лаҳза фаро расид ва Наҷотдиҳанда таваллуд шуд, ҷаҳон хоб буд ва аз Меҳмони осмонӣ бехабар буд. Вақти Худо дар нақшаи муҳаббати Ӯ барои инсоният аз беэътиноии ҷаҳон ба таъхир наафтод, зеро «вақте ки пуррагии вақт фаро расид, Худо Писари Худро фиристод, ки аз зан таваллуд шудааст» (Ғалотиён 4:4). Ӯ «Худо ... дар ҷисм зоҳир шуд» (1 Тимотиюс 3:16) буд. Худованди Ҷалол – дар оғил таваллуд шуда, дар охур гузошта шуд!
Чӯпонон дар دштҳои Яҳудия аввалин шоҳидони ин нақшаи муҳаббат буданд. Онҳо бедор буданд, шабона рамаҳои худро назорат мекарданд, вақте ки фариштаи Худованд омад, то хушхабари шодии бузургро биёрад, «зеро имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шудааст, ки Масеҳ Худованд аст» (Луқо 2:11). Ин чӯпонони хоксор таҷрибаи аҷибе доштанд! Ногаҳон аз лашкари осмонӣ садое баланд шуд, ки Худоро ситоиш мекард ва мегуфт: «Ҷалол ба Худо дар баландӣ, ва дар замин сулҳ, иродаи нек ба одамон!» (ояти 14). Бале, «ба одамон!» Ин аст, ки чаро Наҷотдиҳанда омад – то муҳаббати Худоро ба инсоният эълон кунад. Масеҳ, Писари муҳаббати Падар, ҷавоби Худо ба ниёзи мост, ки ҳаётро ба ин ҷаҳон овардааст, ки дар он ҷо марг ҳукмронӣ мекард. «Дар куҷо гуноҳ фаровон буд, файз боз ҳам бештар фаровон буд» (Румиён 5:20).
Мо дар 1 Юҳанно 4:9-10 мақсади дугонаи Худоро дар фиристодани Писари худ меёбем. Порча мегӯяд: Худо Писари ягонаи Худро ба ҷаҳон фиристод, то мо ба воситаи Ӯ зиндагӣ кунем. Дар ин муҳаббат аст, на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро фиристод, то кафорати гуноҳҳои мо бошад. Пеш аз ҳама, мақсади Худо ин буд, ки ҳаёт – ҳаёти илоҳиро ба воситаи Писари худ расонад. Дуюм, Ӯ Писари Худро фиристод, то масъалаи гуноҳро ҳал кунад ва онро ба қаноатмандии Худои муқаддас ва одил ҳал кунад. Ин аст маънои он ки Ӯ «кафорат» барои гуноҳҳои мост.
Натиҷаи муҳаббати Худо дар дилҳои мо
«Эй маҳбубон, агар Худо моро чунин дӯст дошт, мо низ бояд якдигарро дӯст дорем.» —1 Юҳанно 4:11
Ин оят ба дилҳои мо муроҷиат мекунад. Агар Худо моро ин қадар дӯст дорад, посухи мо чист? Мо дидем, ки аввалин посух аз лашкари осмонӣ омад ва аз ҷониби чӯпононе шунида шуд, ки шабона рамаҳои худро назорат мекарданд. Ҳоло посух дар замин аз ҷониби онҳое шоҳидӣ дода мешавад, ки дар онҳо муҳаббат ба якдигар озодона ҷорӣ мешавад, зеро онҳо аз чашмаи муҳаббат, Писари мубораки Худо, менӯшанд.
Юҳанно идома дод ва гуфт: «Аз ин мо медонем, ки мо дар Ӯ сокин ҳастем, ва Ӯ дар мо, зеро Ӯ Рӯҳи Худро ба мо додааст» (ояти 13). Павлус илова кард: «Муҳаббати Худо ба дилҳои мо ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, рехта шудааст» (Румиён 5:5).
Муҳаббати аҷиби Худо ба мо ҷорӣ мешавад ва дар дохили мо натиҷаи доимӣ мегузорад, зеро Худо дар мо сокин аст ва Рӯҳи Ӯ ба мо дода шудааст. Исо дигар дар ин замин роҳ намеравад, зеро Худо Ӯро аз мурдагон эҳё карда, ба осмон қабул кардааст. Аммо мо, пайравони Ӯ, дар ин ҷаҳон ҳамчун номаи Масеҳ мондаем, ки аз ҷониби ҳамаи одамон хонда шавад (2 Қӯринтиён 3:2-3). Хусусиятҳои зебои Масеҳ аз ҷониби онҳое, ки дар ин ҷаҳони торик ҳастанд, дида мешаванд, зеро онҳо ин хусусиятҳои якхеларо дар ҳаёти имондорон мебинанд. Муҳаббате, ки онҳо дар байни имондорон мушоҳида мекунанд, табиӣ нест; он илоҳӣ аст.
Муҳаббати Худо дар мо комил шудааст
«Худо муҳаббат аст, ва касе ки дар муҳаббат сокин аст, дар Худо сокин аст, ва Худо дар ӯ. Муҳаббат дар миёни мо дар ин комил шудааст: ки мо дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошем; зеро чунон ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем.» —1 Юҳанно 4:16-17
Рӯҳи Худо, ки дар имондор сокин аст, бо рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем (Румиён 8:16). Ба мо каме дуртар дар он боб дар Румиён гуфта шудааст, ки ҳеҷ чиз наметавонад «моро аз муҳаббати Худо, ки дар Исои Масеҳ Худованди мост, ҷудо кунад» (оятҳои 35,38-39). Худо ҳар кореро, ки мекунад, ба хулосаи ниҳоӣ ва комил мерасонад. Муҳаббати Ӯ то он даме, ки ҳар як тарсро аз байн набарад ва ҳар як иттиҳомеро, ки душман ҷуръат мекунад бар зидди имондор биёрад, бекор накунад, ором нахоҳад гирифт.
Эй масеҳии азиз, оё дар дили ту шубҳа ё тарс ҳаст? Оё рӯзи доварӣ дар зеҳни ту саволҳоро ба миён меорад? Диққат диҳед, ки ояте, ки ин бахшро оғоз мекунад, мегӯяд: «то мо дар рӯзи доварӣ ҷасорат дошта бошем». Ин ҷасорат ба чӣ такя мекунад? Ҷавоб низ дода шудааст: «Зеро чунон ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем». Ин на он аст, ки Ӯ дар ин замин ҳамчун бардорандаи гуноҳ буд, балки чунон ки Ӯ ҳоло аст – касе ки дар дасти рости Худо нишаста ва ҷалол ёфтааст. Касе ки гуноҳҳои моро бар салиб бардошт, ҳоло дар тахт дар осмон нишаста ва моро дар он ҷо намояндагӣ мекунад. Масеҳ дар ҷалол ба ҳар як иттиҳоме, ки метавонад бар зидди имондор оварда шавад, ҷавоб медиҳад, бо нишон додани захмҳо дар дастҳо ва паҳлӯи худ – нишонаҳои муҳаббати аҷиби Ӯ ба мо.
Бигзор муҳаббати Ӯ дилҳои моро пур кунад ва моро шод гардонад, вақте ки мо дар роҳи худ ба сӯи хона меравем, ки дар он ҷо муҳаббати комили Ӯ мавзӯи мо барои тамоми абадият хоҳад буд.
