«Каломи Худованд бори дуюм ба Юнус омад». (Юнус 3:1) Ин паёмест, ки бо умед ва ваъда дурахшон аст. Танҳо аз он сабаб, ки инсон ноком шудааст, маънои онро надорад, ки Худо ӯро ба канор гузоштааст.
Нокомиҳои Довуд бо реализми сахт сабт шудаанд. Вақте ки мо онҳоро мехонем, мо бо ӯ дар хок менишинем ва аз шарм месӯзем. Аммо Довуд медонист, ки чӣ тавр дар назди Худованд шикаст хӯрад, чӣ тавр бо самимияти хунин тавба кунад. Ва Худо бо ӯ тамом накарда буд. Худо ӯро бахшид ва ӯро ба ҳаёти пурсамар баргардонд.
Юнус ба даъвати миссионерии Худо ҷавоб надод ва дар шиками моҳии бузург қарор гирифт. Дар он киштии зериобии зинда, ӯ итоат карданро омӯхт. Вақте ки Худо ӯро бори дуюм даъват кард, ӯ ба Нинве рафт, ҳукми наздикро мавъиза кард ва дид, ки тамоми шаҳр ба тавбаи амиқ ғарқ шуд.
Юҳанно Марқус бо Павлус ва Барнаббо оғози дурахшон дошт, аммо баъд ӯ даст кашид ва ба хона рафт. Аммо Худо ӯро тарк накард. Марқус ба ҷанг баргашт, боварии Павлусро дубора ба даст овард ва барои навиштани Инҷили Хизматгори беайб супориш гирифт.
Петрус сарфи назар аз эътирозҳои садоқати бепоёни худ ба Худованд хиёнат кард. Мардум ӯро бо гуфтани он, ки паррандаи бо боли шикаста ҳеҷ гоҳ баланд парвоз карда наметавонад, аз байн мебурданд. Аммо Худо ӯро аз байн набурдааст ва Петрус аз ҳарвақта баландтар парвоз кард. Ӯ дар Пантикост дарҳои салтанатро ба 3000 нафар кушод. Ӯ беист меҳнат кард ва борҳо аз дасти таъқибкунандагон азоб кашид. Ӯ ду номаро, ки номи ӯро доранд, навишт, сипас ҳаёти пуршарафи хидматро бо марги шаҳидӣ ба анҷом расонд.
Пас, вақте ки сухан дар бораи хидмат меравад, Худо Худои имконияти дуюм аст. Ӯ бо инсон танҳо аз он сабаб, ки инсон ноком шудааст, тамом накардааст. Ҳар гоҳе ки Ӯ дили шикаста ва пушаймонро пайдо кунад, сари сарбози афтодаи худро бардоштанӣ мешавад.
Аммо инро набояд барои тасдиқи гуноҳ ё нокомӣ қабул кард. Талхӣ ва пушаймонӣ аз нокомӣ дар назди Худованд бояд ҳамчун монеаи кофӣ хидмат кунад.
Ин ҳам маънои онро надорад, ки Худо ба гунаҳкори тавбанакарда пас аз ин зиндагӣ имконияти дуюм медиҳад. Дар бораи марг як ниҳоияти даҳшатнок вуҷуд дорад. Барои инсоне, ки дар гуноҳҳои худ мемирад, ҳукми даҳшатнок ин аст: «Ҳар ҷое ки дарахт афтад, дар он ҷо мемонад». (Воиз 11:3).
