Ин тавсифи азоб дар матни имрӯза равшан аст, аммо ба таври даҳшатнок. Деҳқонон дар ин ҷо иҷрокунандагони ҳукми додгоҳ мебошанд. Ҷазо аз қамчин задани пушти маҳкумшуда иборат аст.
Аслан, Наҷотдиҳандаи мо инро аз сар гузаронид. Пилат кӯшиши бефоидае карда буд, ки Исои бегуноҳро бо Бараббоси ошкоро гунаҳкор иваз кунад. Аммо ӯ ҷуръат накард, ки ба фарёдҳои яҳудиён, «Ӯро маслуб кунед!» муқобилат кунад. Эълони оммавии ӯ, «Ман аз хуни ин Шахси одилона бегуноҳам,» беадолатии ошкороеро, ки дар ин ҷо рух медод, аслан беҳтар накард.
Ӯ Исоро қамчин зад. Сарбозони румӣ ҳоло деҳқононе буданд, ки «чуқуриҳои худро дароз карданд» дар пушти Исо. Ва Наҷотдиҳандаи мо иҷозат дод, ки ин рӯй диҳад; Ӯ кӯшиш накард, ки аз ин сӯиистифодаи пушт ва рӯҳи худ гурезад. Ин як қисми роҳе буд, ки Ӯ бояд мерафт, як қисми иродаи Худо, ки Ӯ барои иҷро кардан омада буд.
Аммо ба ғайр аз ин маънои маъмулӣ, ки ба Худованд ишора мекунад, дар Забур 129 ишора ба таърихи халқи Исроил низ ҳаст. Ба як маъно, онҳо низ аз ҷавонӣ азоб кашидаанд (оятҳои 1–2) ва «шудгор»-и душманонро дар пушти худ аз сар гузаронидаанд. Тасвири дар ин ҷо истифодашуда омӯзишӣ аст: чуқуриҳо барои омодагӣ ба кишти минбаъда ва ҳатто баъдтар ҳосилғундорӣ шудгор карда мешаванд!
Азобҳое, ки Худо дар ҳаёти худӣ иҷозат медиҳад, беҳуда нестанд. Тавассути онҳо, Худо баъдтар мева омода мекунад. Дар ҳаёти Исо он меваи пурра, «садчанд» буд. Дар ҳаёти Исроил он ҳанӯз дар пеш аст, аммо бешубҳа хоҳад омад. Ва дар ҳаёти мо? Тавассути «чуқуриҳои дароз» қобилияти бардошт ва сабри мо метавонад ба таври шадид санҷида шавад. Аммо шояд ин назар ба мо кӯмак кунад: таҷрибаҳои ҳозира мувофиқи арзёбии Худо заруранд. Онҳо беҳуда нахоҳанд буд!
