Махав ва хамиртуруш
Китоби Муқаддас махав ва хамиртурушро барои тасвири гуноҳ истифода мебарад. Биёед ин ду истилоҳро муддате баррасӣ кунем.
Махав
Ин беморӣ имрӯз аз бемории даҳшатноки замонҳои Аҳди Қадим хеле фарқ мекунад, гарчанде ки он як бемории даҳшатнок боқӣ мемонад. Беморӣ боиси бад шудани ҳиссиёт, пайдоиши деформатсияҳо ва ҷудоӣ аз дигарон мегардад. Фаҳмидани он ки махав ба бисёр гуноҳҳо чӣ гуна алоқаманд аст, душвор нест.
Дар мавриди Ибодат 13, ки дар бораи махав сухан меронад, донишманди Китоби Муқаддас К. И. Скофилд як сухани огоҳкунанда навиштааст: «Баъзеҳо дар ин боб муқаррароти муфассалро барои амалӣ кардани интизом дар калисои маҳаллӣ пайдо кардаанд. Аз ин рӯ, на камтар аз худпарастӣ ва бераҳмӣ ба вуҷуд омадааст. Дастурҳои возеҳи Аҳди Ҷадид ягона ва кофӣ қоидаи интизом мебошанд». Қобили зикр аст, ки ҳавворӣ Павлус ҳангоми муҳокимаи гуноҳи ҷинсӣ дар Қӯринт ва хатои доктринӣ дар Ғалотия «хамиртуруш»-ро ба ҷои «махав» истифода бурд. Аён аст, ки Рӯҳи Муқаддас медонист, ки оқибатҳои сӯиистифода аз Навиштаҳо, ки ҳадафашон таъмини тандурустии ҷамъиятӣ дар замонҳои Аҳди Қадим буд, чӣ хоҳад буд.
Хамиртуруш
Хамиртуруш боиси васеъ шудани хамир мегардад. Вақте ки ин васеъшавӣ дидаю дониста аз муқаррарӣ дарозтар идома дода мешавад, натиҷа нонҳои калонтаре мебошанд, ки бо ҳаво пур шудаанд. Ба ҳамин монанд, вақте ки одамон дар бораи худ аз ҳад зиёд фикр мекунанд, онҳо ҳамчун «варамшуда» тавсиф карда мешаванд (1 Қӯринтиён 5:2 KJV). Одамон дар калисои Қӯринт таълимоти зиёде доштанд, ки аз онҳо фахр мекарданд, аммо онҳо инчунин дар байни худ як навъ гуноҳи ҷинсӣ доштанд, «ки ҳатто дар байни бутпарастон таҳаммул карда намешавад» (1 Қӯринтиён 5:1 ESV).
Гуноҳи ҷинсӣ ва дигар гуноҳҳо (1 Қӯринтиён 5:9-11) дар калисоҳо имрӯз хеле маъмул аст ва дар бораи он кам коре карда мешавад. Бисёр одамон он чизеро, ки Худованд гуфта буд, ки «доварӣ накунед, то доварӣ нашавед» (Матто 7:1), комилан нодуруст татбиқ мекунанд ва ҳеҷ коре намекунанд. Мо набояд муносибати доварӣ дошта бошем ва мо бояд аз «гумонҳои бад» (1 Тимотиюс 6:4 ESV) ё «гумонҳои бад» (KJV) худдорӣ кунем. Аммо, вақте ки гуноҳи шахс дар калисо – на берун аз он, зеро Худо онҳоро доварӣ мекунад – аён аст, ба калисо гуфта мешавад, ки «шахси бадро аз миёни худ дур кунед» (1 Қӯринтиён 5:13). Он чизе, ки шахсро бад мекунад, содир кардани гуноҳ аст ва пас бо тавба накардан аз он гунаҳкор мондан.
Мақсади берун кардани гунаҳкор на аз халос шудан аз шахс, балки барангехтани тавба аст. Вақте ки гунаҳкор тавба мекунад ва бахшиши илоҳӣ ба даст оварда мешавад, хамиртуруш аз байн бурда мешавад ва калисо метавонад боз ба ӯ муҳаббат нишон диҳад.
Чӣ тавр набудани амал дар бораи гуноҳ дар ҷамъомад метавонад таъсири хамиртуруш дошта бошад? Имондор метавонад ба фикр кардан водор шавад, ки азбаски ҳеҷ кас ба гуноҳ таваҷҷӯҳ намекунад, он як рафтори қабулшудаи масеҳӣ аст. Таълим дар ҷамъомад барои рушди рафтори масеҳӣ, на танҳо дониш (8:1), пешбинӣ шудааст ва мо бояд бо «нони бехамиртуруши самимият ва ҳақиқат» (5:8) ибодат кунем.
Арзёбии он чизе, ки мо мекунем
Ҳамеша баъзеҳо хоҳанд буд, ки он чизеро, ки мо дар вақти истироҳат мекунем, танқид мекунанд. Онҳо дини худсохт доранд, ки кӯшиш мекунанд онро ба дигарон таҳмил кунанд, то онҳоро гунаҳкор ҳис кунанд, агар онҳо ба ғояҳои онҳо мувофиқат накунанд. Ҳавворӣ мегӯяд: «Ҳама чиз барои ман ҳалол аст, аммо на ҳама чиз мувофиқ аст… Ман зери қудрати ҳеҷ кас нахоҳам буд» (1 Қӯринтиён 6:12 KJV; Қӯлассиён 2:16-23-ро баррасӣ кунед).
Фарисӯёни замони Исо аз дини худсохтаи худ фахр мекарданд. Ин онҳоро водор сохт, ки Худованди моро ошкоро айбдор кунанд, зеро Ӯ ба ғояҳои онҳо мувофиқат намекард. Ба ҷои ин, Ӯ дуруст гуфт: «Ман ҳеҷ коре аз рӯи салоҳияти худ намекунам… Ман ҳамеша корҳоеро мекунам, ки ба [Падар] писанд аст» (Юҳанно 8:28-29 ESV).
Худованд мехоҳад, ки мо «муддате истироҳат кунем» (Марқӯс 6:31) то тароват ёбем. Аммо, чунин чизҳо набояд ба ҳаёти мо ҳукмронӣ кунанд, зеро он гоҳ он чизе, ки бояд чизи хуб бошад, ба таъсири хамиртуруш оғоз мекунад. Аз марде пурсиданд, ки чӣ тавр одамон метавонанд бидонанд, ки ӯ масеҳӣ аст, ӯ он чизеро, ки намекард, номбар кард. Аммо, ҳаёти масеҳӣ на танҳо ҳаёти аз хамиртуруш покшуда аст. Ин ҳаётест, ки ба ҳаёти Худованди мо Исои Масеҳ монанд аст, ҳамеша ба Падар писанд аст. Биёед ба ин тариқ зиндагӣ кунем!
