«Худо Нӯҳро ва ҳар мавҷудоти зиндаро ... бо ӯ дар киштӣ ба ёд овард». Ҳастӣ 8:1 «Худо Иброҳимро ба ёд овард ва Лутро берун фиристод ... вақте ки Ӯ шаҳрҳоеро, ки Лут дар онҳо зиндагӣ мекард, сарнагун кард». Ҳастӣ 19:29 «Худо Роҳилро ба ёд овард ва Худо ба ӯ гӯш дод ва батни ӯро кушод». Ҳастӣ 30:22
Худо халқи Худро ба ёд меорад, хоҳ дар миқёси бузурги заминӣ, чунон ки бо Нӯҳ, ё дар миқёси маҳаллӣ, чунон ки бо Иброҳим, ё дар миқёси шахсӣ, чунон ки бо Роҳил. Худо моро ба ёд меорад, зеро
ин аз раҳмати Худованд аст, ки мо нест нашудаем, зеро шафқатҳои Ӯ кам намешаванд (Марсияҳо 3:22).
Ӯ дар хотир дорад, ки мо танҳо хок ҳастем ва ҳеҷ гоҳ наметавонем худро наҷот диҳем.
Аз ин сабаб, Ӯ ёдоварии Худро ба мо дар салиби Масеҳ, Писари Ӯ, ниҳоят нишон дод. Аз сабаби салиб аст, ки Худо акнун метавонад бигӯяд,
гуноҳҳо ва бадкориҳои онҳоро дигар ба ёд намеорам (Ибриён 10:17).
Вақте ки мо ҷамъ меоем, оё набояд пеш аз ҳама Ӯро ба ёд орем, чунон ки Ӯ хоҳиш карда буд?
Инро ба ёди Ман кунед (Луқо 22:19).
«Инро кунед, Маро ба ёд оред» – Эй Худованди муборак, зинда, Чӣ қадар умқи файзро мо акнун метавонем дар он калимаи гаронбаҳо пайгирӣ кунем! Ҳоло дар гирди Худат ҷамъ омада, бо дил ва виҷдони озод, Эй Худованд, ки як вақт мурда будӣ, Сарвари зиндаи мо, мо Туро ба ёд меорем!
