Меваи Рӯҳ: Нақшаи Худо ва Ҳаёти Мо

Мева аз дарахт

Мева натиҷа ё маҳсули чизест. Эҳтимол фикри маъмултарин, вақте ки касе калимаи «мева»-ро мешунавад, хӯрокест, ки барои мо хӯрдан хуб аст, ба монанди себ, афлесун ё банан. Дар офариниш, Худо махсусан дар бораи мева аз дарахтон ҳамчун «барои хӯрок» сухан гуфт (Ҳастӣ 1:29, нигаред ба оятҳои 11-12 NKJV). Дар боғ, «Худованд Худо ҳар дарахтеро, ки ба назар писанд ва барои хӯрок хуб аст, рӯёнид» (2:9). Ӯ ба Одам гуфт: «Аз ҳар дарахти боғ озодона бихӯр; аммо аз дарахти дониши неку бад нахӯр» (оятҳои 16-17). Бо нофармонии худ, гуноҳ ба ҷаҳон ворид шуд (Ҳастӣ 3).

Ҳам Петрус ва ҳам Павлус салибро, ки Масеҳ дар он овезон буд, «дарахт» тавсиф карданд (Аъмол 5:30, 10:39; Ғалотиён 3:13). Вақте ки мо он дарахтро баррасӣ мекунем, мо дар бораи ҳама чизе, ки аз назари инсон пинҳон монда, барои ба вуҷуд овардани мева рух дод, мулоҳиза меронем, ки ин воқеан бузург аст! Рӯйхат метавонад беохир бошад, зеро мо фикр мекунем, ки чӣ тавр Худо тавассути итоати Писар қаноатманд шуд (1 Юҳанно 4:10). Ба мо он «бӯи хушбӯй»-ро, ки ба Худо баланд шуд, ёдоварӣ мекунанд (Эфсӯсиён 5:2). Ҳама чиз дар робита ба гуноҳ ва гуноҳҳои онҳое, ки дар тӯли таърихи инсон имон доранд, дар он дарахт ҳал карда шуд. Аз ин рӯ, имондорон бо Худо сулҳ ва оромии Худо, шодии беандоза ва дониши наздикии Худо доранд – ва бисёр чизҳои дигар. Ҳама чиз тавассути файзи гуногуни Худост, ҳамон тавре ки намудҳои бешумори меваҳоро, ки Худо барои лаззат бурдани мо офаридааст.

Мева на танҳо аз дарахтон, ҳатто дар Навиштаҳо меояд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мева «аз замин» (4:3), «аз батн» (30:2), «аз меҳнати шумо» (Хуруҷ 23:16), «аз токзори шумо» (Такрори Шариат 22:9), «аз ҷисми шумо» (28:4), «аз роҳи худ» (Масалҳо 1:31), «аз одилон» (11:30), «аз даҳони ӯ» (12:14), «аз дастҳои ӯ» (31:31), «аз корҳои онҳо» (Ишаъё 3:10), «аз дили мағрур» (10:12), «аз бартараф кардани гуноҳи ӯ» (27:9), «аз лабҳо» (57:19), «аз фикрҳои онҳо» (Ирмиё 6:19), «аз дурӯғ» (Ҳушаъ 10:13), «аз адолат» (Амос 6:12), «аз аъмоли онҳо» (Мико 7:13) ва «аз Рӯҳ» (Ғалотиён 5:22) низ мавҷуд аст. Ин охирин аст, ки ин маҷалла ба он тамаркуз мекунад.

Дар ҳоле ки ҳамаи инсоният аз баъзе меваҳои номбаршуда баҳра мебаранд, охирин танҳо тавассути имон имконпазир аст. Оё шумо имондор ҳастед, ки ба Ӯ таваккал мекунед? Ин муҳимтарин савол аст – ҳамеша!

Аз ҷониби Пол Албертс