ШУСТА ШУД!
ҲОЗИР!
Ман як субҳ дар берун нишаста, абрҳои хокистарӣ ва туманро тамошо мекардам, ки бо шамол шуста мешуданд ва осмони кабуд ва нури офтобро дар ҷои торикӣ ва зулмот мегузоштанд. Ин манзара ба ман хоҳиши ҳар яки моро хотиррасон кард, ки ҳамин чиз дар ҳаёти мо рӯй диҳад. Сипас ман дар бораи ин оят фикр кардам:
«Ман гуноҳҳои туро мисли абр, ҷиноятҳои туро мисли тумани субҳ шустаам» (Ишаъё 44:22 NIV).
Агар мо бо худ ростқавл бошем, эътироф хоҳем кард, ки гуноҳҳои мо дар ҳаёти мо эҳсоси торик ва нооромро ба вуҷуд меоранд. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки чаро; он мегӯяд, ки «музди гуноҳ марг аст». Ба сабаби гуноҳҳои мо, мо сазовори марг ҳастем. Аммо ба ҷои марг, Худо ба мо ҳаёт медиҳад. Ба ҷои ҷазо, Ӯ гуноҳҳои моро мешӯяд ва ба мо тӯҳфа медиҳад:
«Тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост» (Румиён 6:23).
Худо ин корро чӣ тавр мекунад? Ӯ Писари ягонаи Худро дод, то дар салиб бимирад, то гуноҳ ва айби моро пӯшонад:
«Вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд». Хуни рехтаи Ӯ ҳамаи гуноҳҳои моро мешӯяд ва танҳо нури муҳаббати Ӯро барои пур кардани ҳаёти мо мегузорад: «Хуни Исои Масеҳ, Писари Ӯ, моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (Румиён 5:8; 1 Юҳанно 1:7). Пас аз он ки Худо абрҳои гуноҳро аз ҳаёти мо мешӯяд, Ӯ моро даъват мекунад: «Ба назди Ман баргардед, зеро Ман шуморо наҷот додам» (Ишаъё 44:22).
Чаро эътироф намекунед, ки Исо нури ҷаҳон аст, ки барои наҷот додани шумо аз ҳолати гумшуда, торик ва гуноҳкори шумо фиристода шудааст? Чаро намегузоред, ки хуни Ӯ гуноҳҳои шуморо шуста барад, то шумо ҳаёти нави ҷовидонии худро оғоз кунед? Чаро аз Ӯ хоҳиш намекунед, ки ин корро ҳозир кунад? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
