Осмонҳо як аккорди комилро навохтанд, Ки ҷалоли Худовандро бузург медорад; Шукӯҳи онҳо бебозгашт талаб мекунад Эътирофи дасти Офаридгори онҳоро. Устод ҳар зарраро дар ҷои худ нигоҳ медорад, Ҳамоҳангии комилро дар фазо нигоҳ медорад; Ҷисмҳои осмонӣ дар тӯли замон ҳаракат мекунанд Бо навохтани симфония ва қофияи Ӯ. Навои Ӯ на ихтиёрӣ аст ва на беаҳамият; Қонунҳои Ӯ ҳамеша мутлақ ва дурустанд. Агар чизҳо ба таври дигар давр заданро оғоз мекарданд Катастрофа осмонҳоро хароб мекард.
Ӯ аз рафи кайҳонӣ канвас гирифт, Ва моҳирона тасвири Худро кашид; Ӯ хасу моҳиронаи Худро дар хок ва гил истифода бурд, Ва онро рӯзи ҳафтум барои хушк шудан гузошт. Ҳар як зарбаи хас як олами комилро тасвир мекард, Бе ҳеҷ нишонаи номувофиқӣ ё лаънат; Мавзӯъ муоширати хушбахтона бо Худо буд, Тасвиршуда аз ҷониби марде, ки заминро кор мекард. Иблис расмро аз аввал вайрон кард Бо ранг кардани дили гунаҳкори инсон. Синтаксиси саҳнаи заминӣ гум шуд; Бо бадбахтӣ ва марг арзиши даҳшатнок.
Ӯ палитраи Худро барои қалам гузошт, Ва фоҷиаи одамонро таҳия кард; Қитъае, ки дар он Ӯ тахтро тарк мекард Ва ҷисми инсонии Худро мегирифт. Ӯ ба замин омад ва ба ҷои мо азоб кашид; Ӯ лаънати моро бар сари муқаддаси Худаш бардошт; Ӯ нархи гуноҳро бар салиби худ пардохт, Бо мурдан дар он ҷо барои ислоҳи талафоти мо. Муаллифи наҷот мушкилоти моро ҳал кард, Ва дубора ба баландтарин қуллаи осмон баромад. Барои пешниҳод кардани ҳамаи онҳое, ки ба номи муқаддаси Ӯ эътимод доранд Наҷот аз оташи абадӣ.
Ин офариниши вайроншуда ба зудӣ аз байн меравад, Ва дар рӯзи абадии Худо иваз карда мешавад, Бо яке, ки дар он сулҳ ва адолат сокин хоҳад буд, Бо ҳар як осори гуноҳ, ки дар дӯзах маҳдуд аст. Худои муҳаббат ба як гуноҳ иҷозат намедиҳад Барои хароб кардани он саҳнае, ки Ӯ бо одамон сокин хоҳад буд. Онҳое, ки адолати Ӯро рад мекунанд, бояд бимиранд; Онҳое, ки тавба мекунанд, бо Ӯ дар осмон ҳукмронӣ мекунанд. Ва он гоҳ чӣ мусиқии аҷиберо мо месароем! Ва чӣ асарҳои бузурги санъатро мо меорем! Ва чӣ ҳикояҳои дилгармкунандаро мо такрор мекунем! Ҳангоми ибодат дар он ҷо дар назди пойҳои Устод. — Бад Моррис
«Эй, ба Худованд суруди нав бисароед! Ба Худованд, тамоми замин, бисароед!» (Забур 96:1 NKJV)
