«Оҳан оҳанро тез мекунад, ва одам одамро тез мекунад.» (Масалҳо 27:17)
Ҳаёти масеҳӣ зиёрат аст. Баъзан роҳ душвор аст ва мо танҳо мемонем. Баъзан мо метавонем рӯҳафтода шавем ва аз сафар даст кашиданро баррасӣ кунем. Маҳз дар чунин вақтҳо Худо дӯстеро дар паҳлӯи мо мегузорад. Яке аз гаронбаҳотарин тӯҳфаҳои Худо ба мо дӯстоне ҳастанд, ки моро рӯҳбаланд мекунанд ва бо муҳаббат моро ба «давом додан» даъват мекунанд.
Мувофиқи Навиштаҳо, дӯст касест, ки шуморо ба он чизе ки Худо ният дорад, табдил диҳад. Юнотон метавонист ба ҷои падараш подшоҳи навбатии Исроил шавад. Аммо ӯ дӯсташ Довудро дӯст медошт ва ӯро ташвиқ мекард, ки иродаи Худоро пайравӣ кунад, ҳарчанд ин маънои онро дошт, ки Юнотон даъвои худро ба тахт аз даст медиҳад (1 Подшоҳон 19:1-7).
Нишони дӯстони библиявӣ дар он аст, ки дӯстии онҳо шуморо ба Масеҳ наздиктар мекунад. Онҳо шуморо «тез» мекунанд ва шуморо ба кори дуруст водор месозанд. Дӯстони ҳақиқӣ ба шумо ҳақиқатро мегӯянд ва ҳатто хатари ранҷонидани эҳсосоти шуморо ба дӯш мегиранд, зеро онҳо шуморо дӯст медоранд ва манфиатҳои шуморо дар дил доранд (Масалҳо 27:6).
Дар интихоби дӯстонатон эҳтиёт бошед! Исо дӯстони наздиктарини худро оқилона интихоб кард. Ӯ дӯстони комилро ҷустуҷӯ намекард, балки дӯстонеро, ки дилҳояшон ба пайравӣ аз Худо нигаронида шуда буданд. Ҳамин тавр муҳим аст, ки шумо чӣ гуна дӯст барои дигарон ҳастед. Ҳамчун дӯст, вазифаи шумост, ки эҳтиёҷоти дигаронро дар ҷои аввал гузоред (Масалҳо 17:17). Кӯшиш кунед, ки дӯстони худотарсеро пайдо кунед, ки шуморо ба он шахсе, ки Худо мехоҳад, табдил диҳанд. Вақте ки шумо онҳоро пайдо кардед, ба тарзе, ки Худо онҳоро барои кӯмак ба шумо дар рушди рӯҳонӣ истифода мебарад, қабул кунед. Инчунин кӯшиш кунед, ки бошед чунин дӯсте, ки ба дигарон кӯмак мекунад, ки бештар ба Масеҳ монанд шаванд.
