Дар ҷомеаи имрӯзаи мо, мо бисёр зангҳои телефонӣ, мактубҳо аз пудратчиён, афсарони ипотека ва фурӯшандагонро дар бораи беҳтар кардани «хона» мегирем. Баъзеҳо ҳатто ҳисобҳои ройгон медиҳанд ва сипас ба зарурати фаврии беҳтар кардани сохтор барои афзоиш ё нигоҳ доштани арзиши он ишора мекунанд. Онҳо аксар вақт таъкид мекунанд, ки нокомӣ дар ин кор ҳоло метавонад ба бадшавии бештар ва коҳиши арзиши он оварда расонад, ки метавонад талафоти калон бошад.
Дурнамои хона
Барои мо муҳимтар ва фаврии бештар аст, ки ба оила ва зарурати беҳтар кардани он, на ба сохторе, ки онҳо дар он зиндагӣ мекунанд, тамаркуз кунем. Хона барои Худо хеле муҳим аст. Аввалин муассисае, ки таъсис ёфтааст – пеш аз мактаб, ҳукумат, калисо ва ғайра – хона буд. Дар ҷомеаи имрӯзаи мо бисёр хонаҳо мавҷуданд; ҳар кас метавонад якеро созад. Аммо барои сохтани хона Худо лозим аст: «Агар Худованд хонаро насозад, онҳое, ки онро месозанд, беҳуда меҳнат мекунанд; агар Худованд шаҳрро муҳофизат накунад, посбон беҳуда бедор мемонад» (Забур 127 NASB).
Худо, ки аввалин издивоҷро анҷом дод, хонаро таъсис дод. Ӯ дар дастури тарроҳии худ, Китоби Муқаддас, дастурҳои заруриро барои нигоҳ доштани хонаи солим ва хушбахт дод. Аз ин рӯ, вақте ки мо ба дастурҳои Ӯ итоат мекунем, оилаи мо хеле баракат хоҳад ёфт: «Чӣ қадар хушо он марде, ки аз Худованд метарсад, ки аз аҳкоми Ӯ хеле шод мешавад. Насли ӯ дар замин тавоно хоҳад буд; насли ростқавлон баракат хоҳад ёфт» (Забур 112:1-2). Вақте ки хона солим аст, он ба калисо ва ҷомеа таъсири мусбат хоҳад расонд.
Зарурати беҳтар кардани хона
Дар соли гузашта, бисёр чашмҳо ба ҷанг дар Ховари Миёна нигаронида шуда буданд ва бисёр дилҳо аз зарари бузург ва талафоти ҷонҳо ғамгин шуда буданд. Аммо, ман боварӣ дорам, ки майдони ҷанги хеле бузургтаре вуҷуд дорад, ки дар он ҷанг пайваста ва боз ҳам шадидтар мешавад, ва он дар оила аст. Чунин ба назар мерасад, ки Шайтон оиларо ҳадафи асосии худ қарор додааст.
Имрӯз дар хона бисёр мушкилот мавҷуданд. Яке аз онҳо зӯроварӣ ба ҷои меҳрубонӣ аст, ки эҳтироми аъзоёни оила нисбат ба якдигар кам ё тамоман нест. Дигаре вайрон кардани якдигар ба ҷои сохтани якдигар аст, бо худхоҳӣ ва ҳамла ба заифиҳои якдигар. Сеюм пахш кардани эҳсосот ба ҷои ифодаи онҳост, ки метавонад ба ҷудоӣ, танҳоӣ ва радкунӣ дар байни аъзоёни оила оварда расонад. Чорум инкор кардани мушкилот ба ҷои кушода ва ростқавл будан бо Худованд ва бо якдигар аст. Панҷум сафед кардани рафтори ғайриқобили қабули худ бо айбдор кардани дигар аъзоёни оила аст, ба ҷои эътироф кардани мушкилот ва ифодаи муҳаббати ҳақиқӣ дар мубориза бо онҳо. Шашум афзоиши хароҷот бидуни ҳеҷ гуна банақшагирии молиявӣ аст, ки боиси қарздорӣ ва бори кори иловагӣ барои раҳоӣ аз қарз мегардад. Ҳафтум ин кина ва айбдор кардани якдигар ба ҷои якҷоя кор кардан барои ҳалли мушкилот бо рӯҳи бахшанда аст. Ниҳоят, набудани дуо ва хондани Китоби Муқаддас аз ҷониби аъзоёни оила дар хона аст.
Шайтон ба оила бераҳмона ҳамла мекунад ва мо дар хона аз ҷиҳати рӯҳонӣ аз даст медиҳем, ки инро афзоиши сатҳи ҷудоӣ ва талоқ нишон медиҳад. Аммо, мо набояд ноумед шавем; Худо қодир аст дилҳои шикаста, умедҳои шикаста ва хонаҳои шикастаро шифо диҳад.
Ҳалли масъалаҳо барои беҳтар кардани хона
Мо бояд зарурати беҳтар кардани хонаро эътироф кунем, ба Каломи Худо такя кунем ва ба Ӯ дуо кунем. Китоби Муқаддас ҳанӯз ҳам беҳтарин дастури таъмир барои нигоҳдории оила ва беҳтар кардани хона аст. Каломи Худо кӯҳна нест, он мутлақ аст. Мо метавонем ба Китоби Муқаддас бовар кунем, зеро Худо ҳамеша ба ваъдаи худ вафо мекунад. Барои мо муҳим аст, ки аз он огоҳ бошем, ки барои Худои мо ҳеҷ чиз душвор нест ва Ӯ метавонад ҳатто он чизеро, ки ба назари мо ғайриимкон менамояд, анҷом диҳад: «Барои Худо ҳеҷ чиз ғайриимкон нахоҳад буд» (Луқо 1:37).
Масъалаҳои ҳалнашуда метавонанд барои мо аз ҳад зиёд бошанд, аммо Рӯҳи Муқаддас, тавассути Петрус, ин суханонро ба ҳар як дили ғамгин мегӯяд: «Пас, худро дар зери дасти тавонои Худо фурӯтан кунед, то ки Ӯ шуморо дар вақти муносиб баланд бардорад, ва ҳамаи ташвишҳои худро ба Ӯ партоед, зеро Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад» (1 Петрус 5:6-7). Мо бояд якҷоя дуо кунем, ба Худо гӯш диҳем, вақте ки Ӯ тавассути Каломи худ ба мо сухан мегӯяд, ва ба Ӯ бовар кунем. Мо ҳеҷ гоҳ қудрати дуоро нодида гирифта наметавонем, зеро мо имони худро ба Худованд, ки дар осмон ва замин тамоми қудрат дорад, мебандем.
Мо бояд монеаҳоро дар муносибатҳои оилавӣ бо эътироф кардани мушкилот, аз нав тамаркуз кардан ба Масеҳ, тавба кардан ва ба муҳаббати аввалини худ бо Худованд, ва сипас бо якдигар баргаштан, бартараф кунем. Ҳар гуноҳе, ки мо ҳамчун сир дар дилҳои худ нигоҳ медорем, моро идора мекунад. Аммо вақте ки мо онро ошкор мекунем, бо он мубориза мебарем ва онро дар салиб мегузорем, кӯмак ва шифо хоҳад буд. «Ҳама талхӣ ва хашм ва ғазаб ва доду фарёд ва тӯҳмат аз шумо дур карда шавад, ҳамроҳ бо ҳама бадхоҳӣ. Ба якдигар меҳрубон бошед, дилсӯз бошед, якдигарро бахшед, чунон ки Худо дар Масеҳ низ шуморо бахшидааст» (Эфсӯсиён 4:31-32).
Мо бояд муҳаббати худро ба якдигар бо тамаркуз ба муҳаббати бепоёни Худо ба мо ошкор кунем. Гармии муҳаббати Худо метавонад ҳар гуна чинро дар ҳар гуна муносибат ҳамвор кунад. Супурдани тамоми ҳаёти худ ба Худо ва Рӯҳи Муқаддас боиси шукргузорӣ ба Ӯ, итоат ба якдигар ва муҳаббат, чунон ки Масеҳ калисоро дӯст дошт, мегардад. Шавҳар зани худро самимона, қурбонӣ, беғаразона, аз ҳама занони дигар болотар дӯст хоҳад дошт. Зан ба шавҳари худ итоат хоҳад кард, то ӯро дӯст дорад ва қадр кунад. Ҳарду якдигарро эҳтиром хоҳанд кард ва якдигарро паст нахоҳанд зад (Эфсӯсиён 5:18-33). Фарзандон аз намунаи хуби онҳо меомӯзанд.
Аз имрӯз оғоз кунед
Мо метавонем имрӯз беҳтар кардани хонаро оғоз кунем, бо якҷоя дуо кардан ҳамчун оила ва муҳаббати худро ба якдигар бо роҳҳои амалӣ ошкор кардан, бо гӯш кардани якдигар, бо эҳтиром кардани якдигар, бо қадр кардани якдигар, бо тасдиқ кардани якдигар ва бо рӯҳбаланд кардани якдигар барои рушд дар файз ва дар Худованд. Қадамҳои аввалин ба сӯи беҳтар кардани хона бо Худо ва ин дастурҳои оддӣ дар асоси Каломи Ӯ оғоз меёбанд. Озмоишҳое, ки Худо дар оилаи мо иҷозат медиҳад, барои вайрон кардани хонаи мо нест, балки барои беҳтар кардани он бо наздик кардани мо ба Худованд ва ба якдигар аст.
