Сабри аҷиб
Мо аз аҷоиби некии Худованд дар ҳайрат мемонем, Сабри бузург ва аҷиби Ӯ бо девонагии ҷаҳон; Зеро Ӯ бадии дилҳои одамонро хуб медонад, Ӯ фикрҳо ва суханон ва аъмоли онҳоро медонад, аммо интизор аст, ки боз ояд.
Чаро Ӯ бояд ба бадӣ, ки бо такаббур сар мебардорад, тоб орад? Чаро бо хашми одилона бархоста, душманони Худро накушад? Зеро Ӯ аз чунин ҷазои сахт лаззат намебарад, Гарчанде ки Ӯ бояд доварӣ кунад, Ӯ инро медонад, ва он вақт хеле наздик аст. Дар муҳаббат Ӯ интизор аст, ки ҷонҳо тавба кунанд ва наҷот ёбанд. Агар ин тавр бошад, баракати онҳо чӣ қадар бузург аст, аз ҳама чизе ки онҳо метавонистанд орзу кунанд! Он гоҳ онҳо метавонанд Исоро бо интизории шодӣ интизор шаванд, На бо тарси доварӣ, балки бо имони дилҳои озодшуда.
Зеро пеш аз он ки Ӯ барои доварӣ ояд, Ӯ бо муҳаббати меҳрубонона хоҳад омад, Барои бурдани халқи бо хун харидаи Худро ба хонаи худ дар осмон. Он гоҳ мушкилоти даҳшатнок ва ваҳшатнок ҷаҳони девонаро фаро хоҳад гирифт. Пас, доно бошед, ба ин Наҷотдиҳанда бовар кунед ва то абад шод бошед. —Лесли М. Грант (1917-2011)
Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд. (Румиён 5:8 NKJV)
Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд. Ба онҳое, ки Ӯро бо шавқ интизоранд, Ӯ бори дуюм, бе гуноҳ, барои наҷот зоҳир хоҳад шуд. (Ибриён 9:28)
Ман бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод. (Ғалотиён 2:20)
