«Ба Ман гӯш диҳед»
Баъзан мо мешунавем, ки модарони хашмгин ба фарзандони худ мегӯянд: «Гӯш кунед!» Дар Библия, «гӯш кардан» дар ҳолатҳои гуногун аз ҷониби шахсони гуногун истифода мешавад. Мо инчунин дар Каломи Ӯ мебинем, ки Худо ба одамон мегӯяд, ки ба Ӯ гӯш диҳанд. Он чиро, ки дар чанд ояти Ишаъё навишта шудааст, баррасӣ кунед:
«Ба Ман гӯш диҳед, эй хонадони Яъқуб… ки аз таваллуд аз ҷониби Ман дастгирӣ шудаед» (Ишаъё 46:3 NKJV).- «Ба Ман гӯш диҳед, эй саркашон, ки аз адолат дуред» (Ишаъё 46:12).- «Ба Ман гӯш диҳед, эй Яъқуб ва Исроил, эй даъватшудагони Ман» (Ишаъё 48:12).- «Гӯш кунед… ба Ман, ва эҳтиёт бошед, эй халқҳо аз дур!» (Ишаъё 49:1).- «Ба Ман гӯш диҳед, эй шумо, ки аз паи адолат меравед, эй шумо, ки Худовандро меҷӯед» (Ишаъё 51:1).- «Ба Ман гӯш диҳед, эй қавми Ман; ва ба Ман гӯш диҳед» (Ишаъё 51:4)- «Ба Ман гӯш диҳед, эй шумо, ки адолатро медонед, эй қавме, ки қонуни Ман дар дили шумост» (Ишаъё 51:7).- «Ба Ман бодиққат гӯш диҳед… ва ҷони шумо аз фаровонӣ шодӣ кунад» (Ишаъё 55:2). Як чизе, ки дар ин оятҳо бояд қайд кард, ин аст, ки муроҷиати Худо, дар ин ҷо тавассути Худованд, ба ҳама: яҳудӣ ва ғайрияҳудӣ, мардон ва занон, имондор ва беимон, рӯҳан ҷавон ва рӯҳан баркамол мерасад. Нуқтаи дигар ин аст, ки баракати бузург, берун аз он чизе, ки мо чен карда метавонем, аз гӯш кардани Ӯ ба даст меояд.
Эҳтимол дорад, ки бисёр вақт мо танҳо калимаҳоро мешунавем, на ин ки ба онҳо воқеан гӯш медиҳем. Муҳим аст, ки на танҳо калимаҳо ба гӯши мо дохил шаванд, балки онҳоро дар ақли худ мулоҳиза кунем, кӯшиш кунем, ки чӣ гуфта мешавад ва чаро. Дар он чизе, ки Худо гуфтааст – он чизе, ки дар Каломи Ӯ ба мо дода шудааст – мо мебинем, ки муроҷиати Ӯ бо муҳаббат ба ҳама дода шудааст. Муҳаббат як қисми муҳими хислати Ӯст (1 Юҳанно 4:8). Аз ин рӯ, мо мепурсем: «Мо то чӣ андоза ба Ӯ гӯш медиҳем ва муҳаббати Ӯро қадр мекунем?»
Библия пур аз насиҳатҳо, огоҳиҳо ва илтиҷоҳост. Худо бо пешниҳоди мисолҳо, аз ҷумла ҳикояҳои шахсони алоҳида, дарсҳои зиёдеро пешниҳод кардааст. Бигзор мо ба он чизе, ки Ӯ ба мо мегӯяд, бодиққат гӯш диҳем ва он чизҳоеро, ки Ӯро хушнуд мекунанд, барои ҷалоли Ӯ амалӣ созем.
