Назорати ниҳоии Худо бар ҳаёти мо, муносибати Ӯ бо мо ва амнияти абадии мо комилан дар дасти Ӯст — дар дасти Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо, Дӯсти тавоно ва абадии мо. Ӯ мехоҳад ба ҳатто заифтарин фарзандони худ эътимод ва оромии муқаддаси худро бахшад. Мо бо Ӯ ҳастем, ва Ӯ бо мост — дар тӯфонҳои ҳаёт ва дар замонҳои оромӣ. Мо ба андозаи Ӯ бехатарем.
Он ки бодҳо ва мавҷҳо, лашкарҳои осмон ва корҳои одамонро назорат мекунад, Исост. Ӯ мурд, то моро аз они худ кунад, Ӯ зинда аст, то аз они худро нигоҳ дорад, ва Ӯ ба зудӣ боз хоҳад омад, то аз они худро бигирад. Марги Ӯ дар салиб наҷоти моро ҳамчун гунаҳкорон таъмин мекунад, ва ҳаёти Ӯ дар осмон наҷоти моро ҳамчун муқаддасон таъмин мекунад, зеро «Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои мо шафоат кунад» (Ибриён 7:25).
Қуввати амнияти мо дар он аст, ки хислати Худо ва амнияти абадии мо ба таври ҳаётӣ ба ҳам алоқаманданд ва якҷоя истода ё меафтанд.
«Ва Ман ба онҳо ҳаёти абадӣ медиҳам, ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд» (Юҳанно 10:28).
«Ман ба адолати Худо такя мекунам,» — гуфт як масеҳии дар ҳоли марг.
Хислати одилонаи Худо бо наҷоти ҳатто заифтарин имондор ба таври ҷудонашаванда алоқаманд аст. Талафоти абадии ҷоне, ки ба Масеҳ эътимод дошт, даҳшатнок аст — аммо боз ҳам даҳшатноктар олуда шудани хислати Худо дар назди коинот хоҳад буд. Фикр кардан, ки Худо наметавонад касеро, ки аз гуноҳ ба Ӯ рӯ овардааст, нигоҳ дорад, ғайриимкон аст! Имондорон — ҷавон ё пир, заиф ё қавӣ — «бо қудрати Худо барои наҷот нигоҳ дошта мешаванд» (1 Петрус 1:5) ва аз ҷониби Ӯ одил эълон карда мешаванд.
Лаҳзаи мулоҳиза барои имрӯз
Мо аз ҷониби Худованд Исо бехатар нигоҳ дошта мешавем. Онҳоеро, ки Ӯ бо хуни худ харидааст, Ӯ нигоҳ хоҳад дошт, то ки онҳоро дар ҷалол ба худ пешкаш кунад. Ӯ қодир аст моро нигоҳ дорад!
